نظرات کاربران درباره کتاب کالیگولا

(۳-۷-[۱۵]) آلبرکامو توو این نمایشنامه هم به مفهوم "بیهودگی" پرداخته، کالیگولا شخصیتی تاریخی که با نگاهی تمسخرآمیز، در پی تحقیر زندگی و همه ی ارزش هاییه که دیگران دنبالشن، اون با آگاهی از مرگ در پی ناممکن ها میره ...

ممکن است که من منکر چیزی باشم ، ولی لزومی نمی بینم که آن را به لجن بکشم یا حق اعتقادی به آن را از دیگران سلب کنم . .... از متن کتاب. کالیگولا نام امپراتور روم است که بعد از مرگ خواهرش دروسیلا (که معشوقه اش هم بود)، به پوچی و بی معنی بودن زندگی میرسد و میخواهد با کشتن مردم آن ها را با واقعیت مرگ آشنا کند . . اهل نمایشنامه خوندن نیستم اما جدیدا علاقه مند شدم . تصورم از کتاب قبل از خوندنش این بود که یه اثر معمولیه فکر میکردم بهترین نوشته ی آلبرکامو بیگانه بود که خوندم . اما همون پرده ی اول نمایشنامه نظرمو به کل عوض کرد . شخصیت کالیگولا رو خیلی دوست داشتم حرفایی میزد که از نظر مردم و درباریان دیوانگی بود اما به دید من حقیقت محض ! شاید کامو خواسته با این شیوه ی روایت اذهان رو بیدار کنه ، و با نوع دیگه ای از بیان آگاه سازی انجام بده . دید هر یک از ما به مرگ چیست ؟ انگار واقعیتی وجود داره که دید و عقیده آدم ها به مرگ برگرفته از شیوه ی زندگی اون هاست . ولی مرگ اطرافیان چی؟ یه بخشی از همون اوایل نمایشنامه به جمله ی ((طبیعت خودش کار ها را رو به راه می کند. )) میرسیم .به نظر میرسه کامو از اون چیزی که مرگ رو برای ما طبیعی کرده ناراضیه و باور داره باید دیدمون رو به مرگ تغییر بدیم . جالبه که با این همه ظلم و فسادی که کالیگولا کرده ، کامو اون رو مستبد نمیدونه و درجایی از کتاب میگه : ((مستبد کسی‌است که ملت‌ها را فدای عقایدش یا جاه‌طلبی‌اش می‌کند )) . کتاب در چهار پرده نوشته شده و اساس تاریخی کاملی نداره یا به قول منتقدین برداشت ِ نویسنده از این واقعه ی تاریخی هست . . اگر مثل من فکر میکنین بهترین اثر کامو ، بیگانه هست این کتاب رو بخونین تا با یه شاهکار دیگه آشنا شید . در ضمن کتاب کوتاهه و روان هست .

نمایشنامه خیلی خوبی بود،فکر نمی کنم کسی به خوبی کامو بتونه احساس پوچی و تنهایی رو به تصویر بکشه. نکات و جملات خیلی خوبی هم در کتاب بود.

تو شوک بعد از خوندنش به سر می‌برم.

بسیار خوب و عمیق بود لذت بردم ترجمه هم خوب و تمیز. تنها به ویراستاری و توجه خیلی کم به فرمت نوشتاری میتونم خُرده بگیرم که امیدوارم تصحیح بشه

بهترین نمایشنامه کامو بی شک همینه. من دادگسترها، سو تفاهم و شهربندان رو هم خوندم ولی این از همشون بهتره.

کامو به خوبی می‌تونه پوچی رو در انسان به نمایش بذاره و شاید برای خیلی‌ها جذاب یا قابل فهم نباشه اما عمیقا شخصیت‌ها در ذهن باقی میمونن. کالیگولا در مورد امپراطوریه که بعد از مرگ خواهرش دچار پوچی و بی‌معنایی در زندگی شده. حرف‌های عجیب میزنه و از نگاه دیگران دیوانه شده. کالیگولا خودش رو قادر مطلق می‌دونه، برای اینکه دست بر هر کاری بزنه،به راحتی آدم می‌کشه، به اوضاع مردم اهمیتی نمیده و مخالفان رو از سر راهش برمیداره. فکر می‌کنم اگر کتاب بیگانه، کالیگولا و افسانه سیزیف با هم خونده بشن اندیشه‌ی اصلی کامو هم قابل درک‌تر باشه.

کالیگولا بعنوان یک نمایشنامه واقعا فوق العاده اس، اگه با تأمل بخونیدش قطعا عاشق داستانش میشید

درگیری اگزیستانسیال در پوستین روایتی معرکه.

اولین نمایشنامه ای بود که از آلبرکامو میخونم و با این حال خوب بود و لذت بردم ترجمه مناسبی هم داشت و در آخر، این نسخه مشکل تایپی داشت که خوندنشو یکم اذیت کننده میکرد که امیدوارم بچه های طاقچه درستش کنن

چه داستان غریبی،چقدر روم قدیم امپراطوران دیوانه زیاد داشته،و چقدر مردم در همه ی برهه ها و زمانها مراعات و اطاعت کورکورانه از یک مشت جانی روانی و بیمار رو میکنن.تا بوده همین بوده.و چه ۲۰۰۰ سال پیش چه الان دنیا دست یک سری جانی و آدمکش و جلاد شیطان صفت افتاده و شیره ی جون مردمان برده در دنیا رو میمکند و کسی جیکش در نمیاد!! متاسفم برای بزدلی مردم دنیا نسبت به شیطان صفتان .

کتاب خوبی بود من تا بحال نمایشنامه نخونده بودم بخاطر همین زیاد نتونستم ارتباط بگیرم با کتاب یه نکته دیگه ویرایشر به شدت بد کتاب و اشتباه تایپی بود که به تجربه کلی لطمه وارد کرده بود

وقتی قراره به عمق پوچی و تهی شدن پی ببری بی شک آثار آلبرکامو جز گزینه های اول برای مطالعه هست...دقیق مثل همین نمایشنامه ارزشهایی که به راحتی دستخوش تغییر میشن و افراد برای حفظ منافع همراهی میکنن...🍂

احساس خشم خفگی پوچی و همزادپنداری

چطور ممکنه مترجمی تا این اندازه در کارش دچار خطا بشه و اصلاح نشده کتاب رو منتشر کنه؟ واقعا مطالعه این ترجمه از کالیگولا ظلمی بود که در حق خودم کردم.

به عنوان یک نمایشنامه بسیار مجذوب کننده است.

دوستان لطفی کنید به خودتون و این ترجمه رو نخونید🙌🏻

کالیگولا، که اصلیت ایتالیایی داشت، امپراتور روم بین سال‌های **۳۷ تا ۴۱ میلادی** بود. او به نام **گایوس ژولیوس سزار کالیگولا اگوستوس ژرمانیکوس** شناخته می‌شود و پس از مرگ پدرش، **ژرمانیکوس**، به امپراتوری رسید. کالیگولا به خاطر رفتارهای وحشیگرانه و بی‌رحمانه‌اش شناخته می‌شود، به طوری که در زمان حکومتش، بسیاری از جنایات و بزه‌کاری‌های شنیده‌شده‌اند. او در سال **۴۱ میلادی** در جشن‌های پالاسیوم به دست سربازان گارد پرتورین به قتل رسید. داستان این کتاب که به صورت نمایشنامه نوشته شده، داستان این پادشاه هست. صحنه اول کتاب نشون دهندگی فضا و صحنه آشفتگی هست که ناشی از ناپدید شدن ناگهانی امپراطور هست. امپراطور که به تازگی خواهرش رو از دست داده، با مفهوم مرگ رو به رو شده و به معنای پوچی زندگی رسیده. به همین جهت به دنبال ابدیت هست و در جایی میبینیم به دنبال به دست آوردن ماه هست. ( که در واقع در متن کتاب هم میخونیم که نمادی از معشوقه‌ی اون هست؛ که اینطور که درک میشه، از دسترس خارج هست) . نمایشنامه چند پرده داره و در هر پرده اتفاقاتی در حال وقوع هست. به عنوان مثال، گم شدن پادشاه، برگشتن پادشاه و احضار درباریان، توطئه چینی علیه پادشاه، دیوانگی پادشاه و ... هست. میشه گفت این نمایشنامه میتونه اعتراضی باشه به شرایطی که در اون وضعیت و سرنوشت یک کشور به دست یک انسان هست، که اون شخص هیچگونه دلسوزی ای برای مردم نداره و فقط به دنبال به دست آوردن ابدیت و کشتن انسان هاست و در نهایت در این شیوه هیچ سعادتی وجود نداره.

اولین اثری بود که از "البر‌کامو" مطالعه کردم و عالی بود. فکر نمیکردم یک نمایشنامه انقدر بتونه برام جذاب باشه.

برای یکبار خواندن بد نیست، ولی متعجبم از دوستانی که این نمایشنامه رو با بیگانه مقایسه میکنن و میگن که در حد اون، خوبه.... به نظرم در سطح خیلی پایین تری قرار داره از جهات مختلف

کالیگولا از نظر فکری و فلسفی خیلی برام جذاب بود و واقعاً وادارم کرد فکر کنم. ایده‌ها، شخصیت‌پردازی و فضای اثر قوی‌ان. اما راستش با فرم نمایشنامه زیاد ارتباط نگرفتم. حس می‌کنم اگر این داستان به شکل رمان یا داستان بلند نوشته می‌شد، خیلی عمیق‌تر باهاش درگیر می‌شدم. نمایشنامه بودنش باعث شد فاصله‌ای بین من و شخصیت‌ها ایجاد بشه. نه اینکه بد باشه، اتفاقاً خیلی هم خوبه، ولی برای سلیقه‌ی من روایت داستانی و رمان‌گونه اثرگذارتر و جذاب‌تر می‌بود. حس می‌کنم این اثر کتابی نیست که همه خوششون بیاد یعنی عامه‌پسند نیست و نیاز داره قبل از پیشنهاد دادن به دیگران سلیقه‌ی طرف مقابل رو بشناسیم ، داستانش جذابیتِ خودش رو داره ولی فکر می‌کنم نمی‌شه توی لیست پیشنهادی عمومی گذاشتش!

اولین کتابی بود که تو این سبک میخوندم(نمایشنامه) ولی با خوندنش بسیار به نمایشنامه علاقه مند شدم و لذت بردم. فقط سر غلط‌های نگارشی بسیار کلافه شدم.

به نظرم خیلی از روی نظرات افراد نمیشه به این نتیجه رسید که کتابی برای شما هم خوشایند خواهد بود یا نه... کتاب ها خیلی به سلیقه افراد و ارتباطی که خود شخص با متن می گیره ربط داره. من اونقدری که تعریف کرده بودن از کتاب خوشم نیامد... به نظرم کتاب های خیلی عمیق تری برای خواندن وجود دارن... ولی خب خالی از لطف هم نیست. بالاخره انسان با خواندن کتاب ها در سطح های مختلف در نهایت می تواند قیاس بهتری بکند.

سخنی نیست بی نظیره

خود نمایشنامه رو دوست داشتم ولی ویراستاری افتضاح. در هر صفحه حداقل یه مشکل ویراستاری وجود داشت. نمیدونم مشکل طاقچه بود یا ناشر. به شعور خواننده توهین میشه با این حجم از اشتباه. لطفا تصحیح بشه.

واقعا لذت بردم و شخصیت کالیگولا در نظرم جالب بود، ترجمه هم عالی و روان.

یه کتاب چالش بر انگیز و گیرا با متنی روان. انسان رو در مورد جبر و اختیار و مرگ و قدرت به چالش میکشه.

کالیگولا، داستان امپراطور ماه زده روم که عاقبت به خاطر جنون و دیوانگی هاش سرنگون شد... من این نمایشنامه رو به خاطر این خوندم که تئاتر کالیگولا از همایون غنی زاده رو دیده بودم... واقعا زیباست، هم خود تئاتر و هم این نمایشنامه‌. با اینکه یه مقدار با هم تفاوت دارن و تئاترش یه جورهایی کمدی سیاه هست (البته خود همین کتاب هم) ولی فوق العاده هستش. از آلبر کامو قبلا فقط آدم اول رو خونده بودم ولی واقعا پرستیدنیه قلمش... شاید از معدود نویسنده هایی باشه که رنج بشر بودن رو درک کرده. کائیوس، یا کالیگولا، امپراطور جوان درستکار و پرمهری بود که به خاطر مرگ دروسیلا- خواهر و معشوقه اش- رفته رفته دیوونه می شه. به خاطر اینکه فضیلت ریاکارانه و سیاست احمقانه سناتورهای رومی رو ندیده می گیره و کارهای عجیبی می کنه رفته رفته تبدیل میشه به کسی که از نظر مردم یه هیولای خونخواره و تصمیم به براندازی اش میگیرن. ولی کائیوس هنوز انقدر لطیف و انسانیه که وقتی نمایشنامه رو بخونین کرآس رو نفرین می کنین :) از طرفی تو تئاتر آقای غنی زاده، نقش کائیوس رو صابر ابر اجرا کرده بود که فکر نمی کنم خارج از ایران هم روی دستش اومده باشه. شاید بگید اغراق می کنم. ولی صابر ابر روح کائیوس رو درک کرد. با تمام وجود. و به بهترین نحو به تصویرش کشید. کائیوس دوست داشتنی ترین دیکتاتور تاریخه و واقعا دست مریزاد به کامو برای نوشتن چنین شاهکاری. اکیدا این کتاب رو توصیه می کنم.

آیا این ترجمه سانسور شدست؟ یا کامله؟

داستان «کالیگولا» حول محور امپراتوری است که پس از مرگ خواهرش، دچار بحران وجودی می‌شود. او به دنبال معنا و حقیقت در دنیایی بی‌معنا می‌گردد و در این مسیر به افراط و تفریط می‌رسد. کالیگولا نشان می‌دهد که چگونه قدرت می‌تواند انسان را به موجودی بی‌رحم و خودخواه تبدیل کند. بحران وجودی کالیگولا نمایانگر تلاش انسان برای یافتن معنا در زندگی است. شخصیت کالیگولا به تنهایی و انزوای عمیق خود اشاره دارد و نشان می‌دهد که حتی در اوج قدرت، انسان می‌تواند احساس تنهایی کند. آلبر کامو بر این باور است که زندگی بدون معنا است و انسان‌ها باید خودشان به دنبال ایجاد معنا در زندگی باشند. وی با استفاده از شخصیت کالیگولا، ما را به تفکر دربارهٔ قدرت، آزادی، و معنای زندگی دعوت می‌کند. این اثر، همچنان در ادبیات و فلسفهٔ معاصر تأثیرگذار است و به ما یادآوری می‌کند که جستجوی معنا در زندگی، همواره چالشی است که انسان‌ها با آن روبرو هستند.

بی‌نظیر! تنها وصفی که میشه براش به کار برد. این کتاب، نمایشنامه ترین نمایشنامه ایه که خوندم! اگه با خودتون تصورش کنید، تمام اداها و کارای نمایشی کالیگولا و تیکه هایی که بهم میندازن روی صحنه تئاتر محشر به پا می کنه! همونطور که اشاره کردم، تیکه انداختن ها و کلا طنز این کار چیزیه که اونو واقعا متمایز می‌کنه. در عین حال پر از مفاهیم فلسفی و بنیادیه که میتونه ذهنتون تا مدت ها درگیر کنه. آیا کالیگولا حق داشت؟ نداشت؟ چرا نداشت؟ اگه من بودم، میتونستم تسکینش بدم؟ من واقعا ازین کتاب لذت بردم و باهاش خندیدم و به فکر فرو رفتم. شخصیت پردازی کامو و فضایی که درست کرده بدون اغراق عالیه. امیدوارم از خوندنش لذت ببرید✌️

تجربه خوندن نمایشنامه در یک جمع با این اثر برام اتفاق افتاد و از خوندنش لذت بردم.

کاملا ارزش خوندن داره و به شدت قابل تأمل هست..

کتاب نود و سوم

کتاب کالیگولا اولین نمایش‌نامه‌ی نویسنده برنده جایزه نوبل ادبیات، آلبر کامو است که در آن به مسئله پوچی می‌پردازد. نمایش‌نامه‌ای که تماماً متکی بر اسناد تاریخی و زندگی امپراتور روم، کالیگولا استکامو سه‌گانه‌ای به نام پوچی دارد که شامل کتاب‌های: بیگانه، کالیگولا و اسطوره سیزیف می‌شود. در کتاب‌های بیگانه و کالیگولا، ما شاهد «تجربه احساس پوچی» به واسطه شخصیت‌های داستان هستیم. در حالی که در کتاب اسطوره سیزیف کامو نه به تجربه پوچی، بلکه به «مفهوم پوچی» می‌پردازد و به شکل یک پژوهش، موضوع پوچی را روشن می‌کند. بنابراین خواندن این سه کتاب در کنار هم به درک بهتر فلسفه آلبر کامو کمک می‌کند.شخصیت اصلی نمایش‌نامه حاضر، امپراتور جوان کایوس کالیگولا است. کسی که شروع سلطنتش بر روم با آسودگی و فرزانگی همراه بود اما وقتی مرگ خواهرش – دروسیلا – را دید به چیزی پی برد که او را دگرگون کرد. کالیگولا به آگاهی از مرگ، خود مرگ و هستی مرگ پی برد. امپراتور پس از این حادثه از کاخ می‌گریزد و تا چند روز هیچ‌کس از او خبری نمی‌یابد. او هنگامی که به کاخ بازمی‌گردد آدمی متفاوت است که تاریخ از او به عنوان فردی نیمه دیوانه یاد می‌کند.به طور کلی، کتاب کالیگولا یکی از مهم‌ترین کتاب‌ها برای درک فلسفه آلبر کامو است. اما باید دقت کنیم که دچار اشتباه نشویم چراکه اقدامات شخص امپراتور تاکید بر یک عصیان پوچ دارد و دیدگاه‌های نویسنده را باید از زبان مخالفان کالیگولا شنید. از زبان آدم‌هایی که زندگی کردن و خوشبخت بودن را ارج می‌نهند.✨🍂