نظرات کاربران درباره کتاب اتوبیوگرافی‌ زنان در ایران معاصر

سلام اگه میشه این کتاب و به طاقچه بی نهایت هم اضافه کنین ممنون.

برخلاف تبلیغات طاقچه، این کتاب - که درواقع چهار مقاله مجزا است - تازه‌ترین کتاب نجم‌آبادی نیست و بیش از سی سال پیش نوشته شده و صرفا تازه ترجمه شده و در طاقچه قرار گرفته. برای چنین موضوعی بنابراین کتابی قدیمی شمرده می‌شود.

به پیشنهاد دکتر نوید کلهرودی مطالعه‌ی این کتاب رو شروع کردم و از نظرم کتاب جمع و جور و آگاه‌کننده‌ایه، خصوصا برای خانم‌ها. کتاب از موضوع اتوبیوگرافی در ایران و چرایی اینکه اهل قلم این مرز و بوم کمتر بهش پرداختند فراتر میره و بعد وارد اتوبیوگرافی بانوان میشه و در ادامه به سراغ دو بانوی مهم، تاج السلطنه و فروغ فرخزاد میره. هم سریع‌خوان و کوتاهه و هم موضوع نو و به فکر فرو برنده هست و پیشنهادش می‌کنم.

کتاب با موضوع خودزندگی‌نامه نویسی در تلاش بود عدم وجود این ژانر را در فرهنگ ایرانی مورد توجه قرار دهد. از این جهت که به غیبت یک ژانر یا فرم در ادبیات ایران اشاره میشود جالب بود اما پرداخت عمیقی بدان نشده بود جز اشاراتی به فرهنگ کلاسیک ایرانی و عدم سابقه تاریخی این ژانر در ادبیات داستانی ایران. پرداخت به نظام السلطنه و فروغ به عنوان دو نمونه نادر که در آن نشانه‌هایی از اتوبیوگرافی بود از نکات جذاب کتاب بودند اما عدم تحلیل عمیق درباره چرایی این غیبت در فرهنگ ایرانی از نقاط ضعف کتاب به شمار می‌آیند.

متاسفانه این از سنت های غلط فرهنگیه نه اسلامی. هیچ جای اسلام رو منزوی بودن زن تاکید نکرده و حجاب مساوی انزوا نیست.

هرگز توصیه نمیکنم بخوانید... چون: نگاهِ دارای «پیش‌قضاوت» آن هم از نظرگاه غرب به فرهنگ کهن‌ ایرانی، همیشه باعث تولید احساس حقارت و سرخوردگی در انسان ایرانی بوده و این کتاب نمونه بارز چنین نگاه تیره و تاری است.