نظرات کاربران درباره کتاب تمیان

ساختار و داستان جالبی داشت البته پایانش را دوست نداشتم، خیلی سریع و یک دفعه ای بود برخلاف بقیه داستان.

خیلی عجیب بود

تَمیان در زبان کُردی به معنای شکلی از اندوه است که مثل مهی غلیظ جان و تن آدم را فرا می گیرد و چنان عمیق است که نمی توانی با کسی درمیان اش بگذاری. غمی که جانفرساست و ذره ذره جان آدم را می گیرد.

کتاب درباره دو جوان از شهری کوچک با فضای سنتی هست که قراره نماینده مثلا روحیه تلخ عمیق و روحیه برون‌گرای پرنشاط باشن و ثبت رویدادهای یک خانه قدیمی از بالکن یک برج به صورت نوبتی با این دو واگذار شده. داستان روایت و پیکر قابل قبولی داره که به شما میل به اتمام رساندن و ادامه دادن میده ولی خوب درنهایت مجموعه‌ای هست از چند پاراگراف درس زندگی که لا به لای گزارشهای دو شخصیت و به مرور لا به لای داستان اورده شده و باقی، بی‌ارزشه عملا. سفیدشویی عشق میان زنی متاهل و چندین و چند سال بزرگتر و پسری نوجوان حال به هم زنه. پارامترهای نویسنده برای شناسوندن متر و معیار آدم درسته داستان، هیکل طریف غیرچاق در مقابل زنان عوام‌زده چاق، دستان کشیده، معترض سیاسی، کوهن گوش دادن و اسم کتاب بلغور کردن و انگلیسی بلد بودن و دانستن علاقه نوجوان به خود و باز معلمی کردن و و و نشان از دیدگاه سطحی نویسنده نسبت به مفهوم روشنفکری نه به عنوان اصالت فکر که به عنوان داشتن تعدادی متر و معیار پوسیده و کلیشه‌ای داره. نیت داستان برای نشان دادن داستان حرصی که به قهقرا منجر میشه جالبه اما ظرف انتخابی و شخصیت‌پردازی ضعیف و بیهوده است. به نظرم نویسنده قصد نمادسازی سیاسی زندان و کنترل ذهن هم داشته که بگذریم...