نظرات کاربران درباره کتاب زن زیادی

در قالب داستان های کوتاه و با نثر روان یه سری موضوعات بیان میشه که به هر کدومش فکر کنی جالبه. من بیشتر از نزهت الدوله و زن زیادی خوشم اومد که بهشون فکر میکردم دیدم چقد زیبا بعضی دغدغه ها و مسائل را بیان کرده

▪️این کتاب برای من تجربه‌ی چندان دلچسبی نبود! کتاب از چند داستان کوتاه تشکیل شده و آل‌احمد می‌خواسته در بعضی از آن‌ها جایگاه زن را در موقعیت‌های مختلف نشان دهد؛ اما همه‌ی داستان‌ها چنین محور روشنی ندارند که باعث می‌شود مجموعه کمی پراکنده به نظر برسد. ▫️بسیاری از داستان‌ها برایم یکنواخت بودند. بعضی روایت‌ها شبیه اتفاق‌هایی کوتاه و بی‌سرانجام‌اند که نه دلیل مشخصی دارند و نه پیام خاصی را منتقل می‌کنند. توصیف‌های زیاد از فضا و حاشیه‌پردازی‌های طولانی هم باعث شده بود با وجود کوتاه بودن داستان‌ها، خواندنشان خسته‌کننده شود. ▪️بااین‌حال، دو داستان «زن زیادی» و «سمنوپزان» برایم قابل‌توجه‌تر بودند. «زن زیادی» را دوست داشتم، چون به زندگی زنانی نزدیک می‌شود که به‌خاطر احساس نقص، به سراغ توانایی خود نمی‌‌روند. زنانی که جامعه، خانواده یا نگاه دیگران باعث شده اعتمادبه‌نفس خود را از دست بدهند. «سمنوپزان» هم نشان دهنده عادتی فرساینده بود که هنوز هم در روابط اجتماعی ما ادامه دارد. در بخش هایی می‌توان رگه‌هایی از نقد اجتماعی هم دید مانند داستان «دفترچه بیمه».

دوست داشتم مخصوصا همون اپیزدر زن زیادی. بسیار زیبا بود

من ۶ داستان ابتدایی رو خوندم چیز خاصی از عکاس با معرفت دریافت نکردم خدادادخان و خانم نزهت‌الدوله برام نقطه اوج خاصی در داستان نداشت تنها یک روایت و شاید یک شرح حال ساده بود. اما سمنوپزان و دفترچه بیمه بهتر از سه داستان دیگه بود. یک مقطع زمانی از ایران به خوبی در داستان استفاده شده بود و حرفی برای گفتن داشت. البته خدادادخان هم حرف‌هایی برای گفتن داشت اما توضیحات تکراری و شاید زیاده گویی ارتباطم رو با داستان قطع می‌کرد. داستان دزدزده روان‌تر از خدادادخان بود. نمیدونم چرا حس می‌کنم عمق داستان‌ها شبیه کارهای چخوفه! البته دراین داستان هیچ‌کس اسم نداشت اما شخصیت چرا!