نظرات کاربران درباره کتاب در انتظار تاریکی، در انتظار نور

با اینکه عادت ندارم کتابی رو نصفه نیمه رها کنم اما ایندفعه هرکاری کردم ، نشد که بشه! حدود ۲۰۰ صفحه ش رو به سختی خوندم اما نمیدونم مشکل از درک من بود یا ترجمه! خیلی سخت متوجه میشدم که چی میگه.. تا همینجای داستان رو که خوندم حس کردم نویسنده قصد داشته به این بپردازه که شخص اول داستان مدام توی فکر میره و خاطراتش براش تداعی میشه ، اما این مساله (البته از نظر من) به طرز خیلی آشفته ای انجام شده بود ، طوری که مثلا از گفتگو بین دو شخصیت داستان ، یهو بدون مقدمه و اشاره به اینکه فلانی به فکر فرو رفت یا... شخصیت ها غافلگیرانه عوض میشدن و به یه موضوع دیگه پرداخته میشد! در نهایت ، شایدم این فقط احساس منه و فقط منم که نتونستم ارتباط بگیرم ، با توجه به اینکه نظر دیگه ای هم در موردش ثبت نشده.

یکم ارتباط گرفتن با کتاب سخته چون هر وسط یه صحبت میره یه جای دیگه و آدمو گیج میکنه که الان چه اتفاقی افتاده ولی در نهایت مطالب جالبی توی خودش داشت که دوسش داشتم ...

گنگ و غم انگیز. شبیه دنیایی که درآن زندگی می کنیم.

این رمان که معروف‌ترین داستان ایوان کلیما هست، به سبک غیرخطیِ تکه‌تکه است؛ به این صورت که مشخص نمی‌شد الان خوابه، واقعیته، رویاست، توهمه، گذشته‌اس یا حاله، این کدوم شخصیته؛ چون اغلب با یک نقطه در انتهای جملات مرزشون رو مشخص می‌کرد، بدون هیچ خبر و اطلاعی که الان در چه موقعیتی هستیم. البته بعد از خوندنش من متوجه می‌شدم چی به چیه؛ فقط کافیه دقت کنی و اگه با این سبک آشنایی ندارید ممکنه گیج بشید. سخت‌خوان نیست، ولی با سوالات و یک‌سری جملاتی که داره شما رو به تأمل وامی‌داره. روایت از زبان چند نفر تعریف می‌شه و همه مثل دومینو به هم مربوطن. روندش تا حدودی کنده، ولی بعضی وقتا یهو می‌ره روی اوج؛ پیچش داستانیِ خوبی داره. توهمات و جنون آنی رو خیلی ملموس و خوب به تصویر می‌کشه، جوری که حس می‌کردم خودم دارم تجربه‌ش می‌کنم. لذت بردم. تصویرسازی‌های خوبی داشت؛ استیصال، ناچاری، حس بیگانگی و حقارت شخصیت‌ها خیلی واقعی بود و همذات‌پنداری کردم. فقط احساساتشون، نه تصمیماتشون و کنش‌هاشون، گرچه اونا هم بعضی وقتا قابل درکن. این رو دوست داشتم که همه، مطلقا قهرمان نبودن. اوایل داستان با تعداد زیاد جملات تأملی اذیت می‌شدم؛ حس می‌کردم زیاده‌رویه، ولی به مرور عادت کردم و خوشم اومد، چون اصلاً سبکش همینه. فضای سیاسی و استبدادی کشور رو خیلی خوب نشونش داده؛ مثل اکثر کشورهای استبدادی دیگه بود. اون جملات عمیقی که داره بینش جدیدی بهتون می‌ده و خیلی جذابه. در داستان اتفاقات شوکه‌کننده و هیجانیِ زیادی رخ می‌ده و همین‌طور بعضی وقتا حرص‌درآر. پایان غافلگیرکننده‌ای داشت. خیلی خوب ترجمه شده بود. نمره‌ام ۸/۱۰ اسپویل: یکی از ایراداتش به‌نظرم سرنوشت رئیس‌جمهور بود؛ دیگه از جانبش چیزی روایت نشد. من خیلی، خیلی کنجکاو بودم بدونم بعد استعفاش چی می‌شه.

توی موقعیت جالبی با این کتاب بر خورد کردم اما واقعا جذبم نکرد خیلی سخت ارتباط با کتاب شکل گرفت

2️⃣ در انتظار تاریکی، در انتظار نور نمی‌دونم اگر من فقط چنین مشکلی با این کتاب داشتم یا نه. موضوع کتاب رو دوست دارم جالب و قشنگه، ولی نمی‌دونم مشکل از ترجمه‌ست یا خودش چنین متنی داره احساس می‌کنم منسجم نیست، به سادگی از بخشی به بخش دیگه می‌پره، نمی‌تونی درست حسابی تمرکز و تجسم کنی، نمی‌فهمی الان که فلان چیز بود چرا یهو شد بهمان چیز، الان این چی میگه؟ اینجا کجاست؟ میگم عنوان کلی قشنگ و زیباست اما ادامه دادنش سخت بود حداقل برای من. خیلی از این شاخه به اون شاخه میشه و روان نیست. تا صفحه ۱۸۰ - ۱۸۱ خوندم ولی واقعا جذاب نبود اونقدر برام.