کتاب هشت کتاب

باید کتاب را بست. باید بلند شد

و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی‌آید و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست و کتابی که در آن یاخته‌ها بی‌بعدند. و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد. و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون. و بدانیم اگر کرم نبود، زندگی چیزی کم داشت. و اگر خنج نبود، لطمه می‌خورد به ‌قانون درخت. و اگر مرگ نبود، دست ما در پی چیزی می‌گشت. و بدانیم اگر نور نبود، منطق زندۀ پرواز دگرگون                         می‌شد.

و عشق صدای فاصله‌هاست. صدای فاصله‌هایی که ــ غرق ابهامند.

من قطاری دیدم، فقه می‌برد و چه سنگین می‌رفت. من قطاری دیدم، که سیاست می‌برد (و چه خالی می‌رفت. )

لحظه‌ها می‌گذرد. آنچه بگذشت، نمی‌آید باز. قصه‌ای هست که هرگز دیگر نتواند شد آغاز.

آدمی‌زاد ـ این حجم غمناک ـ

زندگی یعنی: یک سار پرید. از چه دلتنگ شدی؟ دلخوشی‌ها کم نیست: مثلا این خورشید، کودک پس‌فردا، کفتر آن هفته. یک نفر دیشب مرد و هنوز، نان گندم خوب است. و هنوز، آب می‌ریزد پایین، اسب‌ها می‌نوشند.

به تو می‌رسم،                               تنها می‌شوم. کنار تو تنهاتر شده‌ام.

دنگ...، دنگ...، ساعت گیج زمان در شب عمر می‌زند پی‌درپی زنگ

دیر گاهی است در این تنهایی رنگ خاموشی در طرح لب است. بانگی از دور مرا می‌خواند، لیک پاهایم در قیر شب است.

انگشتانم برنده‌ترین خار را می‌نوازد.

جهان آلودۀ خواب است و من در وهم خود بیدار:

دشت‌هایی چه فراخ! کوه‌هایی چه بلند! در گلستانه چه بوی علفی می‌آمد! من در این آبادی، پی چیزی می‌گشتم: پی خوابی شاید، پی نوری، ریگی، لبخندی.

گریه‌ام بی‌ثمر است. و اگر می‌خندم خنده‌ام بیهوده است.

جاده تهی است. تو باز نخواهی گشت، و چشمم به راه                               تو نیست.

تهی بود و نسیمی. سیاهی بود و ستاره‌ای هستی بود و زمزمه‌ای. لب بود و نیایشی. «من» بود و «تو» یی: نماز و محرابی.

ترا از تو ربوده‌اند، و این تنهایی ژرف است.

اندوه مرا بچین، که رسیده است. دیری است، که خویش را رنجانده‌ایم، و روزن آشتی                               بسته است.

دست جادویی شب در به روی من و غم می‌بندد. می‌کنم هرچه تلاش، او به من می‌خندد.

آدمی‌زاد طومار طولانی انتظار است

پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است.

و تو تنهاترین «من» بودی. و تو نزدیک‌ترین «من» بودی. و تو رساترین «من» بودی

دنگ...، دنگ...، لحظه‌ها می‌گذرد. آنچه بگذشت، نمی‌آید باز. قصه‌ای هست که هرگز دیگر نتواند شد آغاز.

یاد من باشد کاری نکنم، که به قانون زمین بر بخورد.

به سراغ من اگر می‌آیید، نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من.

از پنجره غروب را به دیوار کودکی‌ام تماشا می‌کنم. بیهوده بود، بیهوده بود.

نقش اندوه پی یک لبخند.

جهان آلودۀ خواب است و من در وهم خود بیدار

مرا راهی از تو بدر نیست.

زندگی چیزی نیست، که لب طاقچۀ عادت از یاد من و تو                                     برود.