بریده‌هایی از کتاب خنده در برف

زمستان را به خاطر چتری دوست دارم که سرپناهش را در باران قسمت می‌کنی با من و هر قدر هم که گرم بپوشی یقین دارم باز در صف خلوت سینما خودت را دلبرانه می‌چسبانی به من

می‌گوید زنی که به شام نشود دعوتش کرد باید فرستادش به چیدن گُل برای میز صبحانهٔ قدیسین

اگر درخت‌ها فکر می‌کردند دیگر درخت نبودند آدم‌هایی بودند بیمار.

هر بار که انگشت‌های خوش‌تراش تو پوست می‌کند از پرتقال خانه سراسر بوی پرتقال می‌گیرد و پرتقالی می‌شود ترانه‌ای که من زیر دوش می‌خوانم.

کفش و کلاه کردن از تو خنده به لب آوردنت از من برای کنِف کردن این غروب و خنداندن تو حاضرم

اگر می‌دانستی جایت سرِ میز صبحانه چقدر خالی است و قهوهمنهای شیرین‌زبانی تو چقدر تلخ من وُاین آفتاب بی‌پروا را آنقدر چشم‌انتظار نمی‌گذاشتی قهوه‌ات دارد سرد می‌شود و طاقت آفتابِ نشسته بر صندلی‌ات طاق مگر چقدر طول می‌کشد انتخاب پیراهنی که ساعتی دیگر باید از تن درآوری.

بی‌قراری یک قطب‌نما را ندارد شباهتش را اما به ستارهٔ تُخسی که هر شب ویراژ می‌دهد در آسمان نمی‌توان انکار کرد کشف زیبایی را حتا در یک جفت گوشوارهٔ پلاستیک

حکایت دیگری دارد در این روزهای آخر اسفند وقتی که خانه‌ات کلاه سفیدش را به احترام بنفشه‌ها از سر برمی‌دارد تو نیز خاکسترهای زمستان را بهتر است از آستین بتکانی و چشم‌های غبار گرفته‌اش را با روزنامه‌های رنگ‌پریدهٔ دیروز برق بیندازی.

جمعه‌های تنبل بی‌آزار هرگز در تقویم او نبوده است سهم هفتگی‌اش سال‌هاست جمعه‌هایی منجمد که جمعهٔ فرهاد در برابرش عصر پنج‌شنبهٔ اردی‌بهشت جمعه‌هایی که جمجمه‌اش دربست اتاق تاریک شکنجه‌اش می‌شود و پلک‌هایش دری سنگین‌تر از خسوف که چند ضربه مانده به صبح بر پاشنهٔ چوبینش می‌چرخد

گذشته خوب می‌داند آدرس مشترکی اگر نداشتید دل به دریا می‌زدی و با یک دنده عقب پُرگاز دنده‌هایش را لت و پار.

از طرز نگاهمباید حدس می‌زدی که منِ ظاهرن فراموشکار و سر به هوا خطوط کشیدهٔ اندامت را دقیق تا مرز نامرئی شدنِ هرچه پیراهن از بَر کرده‌ام

دیگر چه فرق می‌کند از فواره‌های شناور در مهتاب غرناطه شراب فرو بریزد یا خون حرام شدهٔ لورکا فقط خدایان قادرند از گلوی تنگ و شیشه‌ای ساعت بازپس بگیرند ریگ‌های فروریخته را.

با خود عهد کرده است تا سرازیری گورکودک بماند و زندگی را آنقدر به بازی بگیرد که بازماندگان مرگش را نیز بازی تازه‌ای بپندارند

نمی‌دانم تأثیر خنده‌های توست یا وَر رفتن با گل‌های باغچه که آینه مدتی است جوان‌تر از پارسال نشانم می‌دهد