بریده‌هایی از کتاب من، شماره سه

گفت آدم‌ها بذرند. کافی است پا روی‌شان نگذاری تا بزرگ شوند.

حالا ما خودمان‌ایم. خود خودمان. تکه‌پاره‌ایم. دیوانه. دراز. کوتاه. زیادی کش آمده‌ایم. بی‌پدر. مادران سوخته‌ای داریم. بی‌کس‌ایم. بی‌کار. گوش‌های‌مان سوت می‌کشند. سگ می‌شویم. گوسفند سلاخی می‌کنیم. اسب‌ها روی‌مان چهارنعل می‌دوند. چیزهایی می‌بینیم که نیستند. زن‌هایی با صورت‌هایی نورانی. بچه‌هایی دونده دنبال باد. حالا ما خودمان‌ایم. روح‌های‌مان برگشته‌اند و توی صورت‌های‌مان فوت می‌کنند. چشم‌های‌مان گشاد شده‌اند. ایستاده خواب می‌بینیم. دنیا را همان‌جوری می‌بینیم که هست. سیاه.

نشانهٔ آدم عاقل این است که افسار فکرش دست خودش باشد.

من لال نیستم. دهانم بسته شد چون آدم‌ها چیزهایی پرسیدند که به‌شان مربوط نبود.

هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

یه روز یه نقاشی می‌خواست اژدها بکشه. بلد نبود. فکر می‌کرد باید اژدها ببینه تا بتونه اژدها بکشه. تمام عمر صبر کرد تا اژدها ببینه. بالاخره یه روز اژدها از دست نقاش خسته شد. رفت پشت پنجرهٔ اتاقش. گفت ایناهاشم. این‌جام. حالا من رو بکش. نقاشه از ترس مُرد.

خاطرات بچگی از یاد می‌روند ولی از بین نمی‌روند.

آدم‌ها بذرند. کافی است پا روی‌شان نگذاری تا بزرگ شوند.

«مگذار باد پریشان کند مگذار باد به یغما برد از شانه‌های تو خاکستری که از عصارهٔ خون است»

دست‌های سمسار همیشه زخم‌اند. برای همین دوست‌شان دارم. این دست‌ها عادت دارند به زخم شدن.

زمین پُر از جنین‌های مُرده است.

«خودت باید از روی حصارها بپری. خودت.»

دیدی گفتم عاقبت سفر خواهی کرد؟ با دو چشم مطمئن‌تر از نور.

ماها فقط روح‌مون رو گم کرده‌یم بچه. نترس! پیداش می‌کنیم

دیوونه‌ها می‌تونند کارهایی بکنند که بقیه نمی‌تونند.

من بهترین دیوانهٔ این دیوانه‌خانه‌ام

چه فایده داره یکی بال داشته باشه ولی پرواز نکنه؟

آدمیزاد که درخت نیست سرجاش بایستد. بلند می‌شود و از خودش می‌رود آن‌ورتر. بعد یک جای خالی بزرگ پشتش می‌ماند. شکل یک دشت بزرگ که توش تمام اسب‌های جهان یورتمه رفته باشند.

هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

نترس. تو توی این راه گم نمی‌شوی. هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

یه روز یه نقاشی می‌خواست اژدها بکشه. بلد نبود. فکر می‌کرد باید اژدها ببینه تا بتونه اژدها بکشه. تمام عمر صبر کرد تا اژدها ببینه. بالاخره یه روز اژدها از دست نقاش خسته شد. رفت پشت پنجرهٔ اتاقش. گفت ایناهاشم. این‌جام. حالا من رو بکش. نقاشه از ترس مُرد.

هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

بوی کود تازه یعنی درخت‌ها نمی‌میرند فقط ادامه می‌دهند.

مگر نادر آواز خواندن بلد بود؟

«مگذار باد پریشان کند مگذار باد به یغما برد از شانه‌های تو خاکستری که از عصارهٔ خون است»

دهانت را اما از همهٔ این‌ها بیش‌تر دوست می‌دارم. چون هیچ‌وقت باز نمی‌شود. دهانت را بسته نگه دار و برو.

مگر می‌شود آدمیزاد برود توی یک بدن اشتباه؟

دیدی گفتم عاقبت سفر خواهی کرد؟ با دو چشم مطمئن‌تر از نور.

دیدی گفتم عاقبت سفر خواهی کرد؟ با دو چشم مطمئن‌تر از نور.

تو توی این راه گم نمی‌شوی. هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود