بریده‌هایی از کتاب من، شماره سه

گفت آدم‌ها بذرند. کافی است پا روی‌شان نگذاری تا بزرگ شوند.

حالا ما خودمان‌ایم. خود خودمان. تکه‌پاره‌ایم. دیوانه. دراز. کوتاه. زیادی کش آمده‌ایم. بی‌پدر. مادران سوخته‌ای داریم. بی‌کس‌ایم. بی‌کار. گوش‌های‌مان سوت می‌کشند. سگ می‌شویم. گوسفند سلاخی می‌کنیم. اسب‌ها روی‌مان چهارنعل می‌دوند. چیزهایی می‌بینیم که نیستند. زن‌هایی با صورت‌هایی نورانی. بچه‌هایی دونده دنبال باد. حالا ما خودمان‌ایم. روح‌های‌مان برگشته‌اند و توی صورت‌های‌مان فوت می‌کنند. چشم‌های‌مان گشاد شده‌اند. ایستاده خواب می‌بینیم. دنیا را همان‌جوری می‌بینیم که هست. سیاه.

نشانهٔ آدم عاقل این است که افسار فکرش دست خودش باشد.

من لال نیستم. دهانم بسته شد چون آدم‌ها چیزهایی پرسیدند که به‌شان مربوط نبود.

خاطرات بچگی از یاد می‌روند ولی از بین نمی‌روند.

یه روز یه نقاشی می‌خواست اژدها بکشه. بلد نبود. فکر می‌کرد باید اژدها ببینه تا بتونه اژدها بکشه. تمام عمر صبر کرد تا اژدها ببینه. بالاخره یه روز اژدها از دست نقاش خسته شد. رفت پشت پنجرهٔ اتاقش. گفت ایناهاشم. این‌جام. حالا من رو بکش. نقاشه از ترس مُرد.

دست‌های سمسار همیشه زخم‌اند. برای همین دوست‌شان دارم. این دست‌ها عادت دارند به زخم شدن.

دکترها گفته‌اند افسرده‌ای. اما تو فقط اسبی هستی که پاش شکسته و دویدن از یادش نمی‌رود.

«مگذار باد پریشان کند مگذار باد به یغما برد از شانه‌های تو خاکستری که از عصارهٔ خون است»

آدم‌ها بذرند. کافی است پا روی‌شان نگذاری تا بزرگ شوند.

هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

«خودت باید از روی حصارها بپری. خودت.»

هوا تنها چیزی است که این‌همه سال عوض نشده.

دکترها گفته‌اند افسرده‌ای. اما تو فقط اسبی هستی که پاش شکسته و دویدن از یادش نمی‌رود.

ماها فقط روح‌مون رو گم کرده‌یم بچه. نترس! پیداش می‌کنیم

زمین پُر از جنین‌های مُرده است.

شاه رفته. مملکت نیست.

نور هست. همه‌جا هست. فقط ماییم که نمی‌بینیم. می‌بینی؟ هر جا تاریکی باشد نور هست.

بسوز. از سرما بسوز. رفتن این‌طوری است.

گفت «از جنون خودت مراقبت کن.»

دیدی گفتم عاقبت سفر خواهی کرد؟ با دو چشم مطمئن‌تر از نور.

دیوونه‌ها می‌تونند کارهایی بکنند که بقیه نمی‌تونند.

من بهترین دیوانهٔ این دیوانه‌خانه‌ام

چه فایده داره یکی بال داشته باشه ولی پرواز نکنه؟

آدمیزاد که درخت نیست سرجاش بایستد. بلند می‌شود و از خودش می‌رود آن‌ورتر. بعد یک جای خالی بزرگ پشتش می‌ماند. شکل یک دشت بزرگ که توش تمام اسب‌های جهان یورتمه رفته باشند.

هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

نترس. تو توی این راه گم نمی‌شوی. هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

یه روز یه نقاشی می‌خواست اژدها بکشه. بلد نبود. فکر می‌کرد باید اژدها ببینه تا بتونه اژدها بکشه. تمام عمر صبر کرد تا اژدها ببینه. بالاخره یه روز اژدها از دست نقاش خسته شد. رفت پشت پنجرهٔ اتاقش. گفت ایناهاشم. این‌جام. حالا من رو بکش. نقاشه از ترس مُرد.

چشم‌هات را دوست دارم چون به مادرت رفته‌اند. دنیا هم که سیاه باشد باز سبزند. دست‌هات را دوست دارم چون چیزهایی کشیده‌اند که هیچ‌وقت ندیده‌ای. دهانت را اما از همهٔ این‌ها بیش‌تر دوست می‌دارم. ‫چون هیچ‌وقت باز نمی‌شود.

‫«مگذار باد پریشان کند ‫مگذار باد به یغما برد ‫از شانه‌های تو ‫خاکستری که از عصارهٔ خون است»