کتاب من، شماره سه

گفت آدم‌ها بذرند. کافی است پا روی‌شان نگذاری تا بزرگ شوند.

حالا ما خودمان‌ایم. خود خودمان. تکه‌پاره‌ایم. دیوانه. دراز. کوتاه. زیادی کش آمده‌ایم. بی‌پدر. مادران سوخته‌ای داریم. بی‌کس‌ایم. بی‌کار. گوش‌های‌مان سوت می‌کشند. سگ می‌شویم. گوسفند سلاخی می‌کنیم. اسب‌ها روی‌مان چهارنعل می‌دوند. چیزهایی می‌بینیم که نیستند. زن‌هایی با صورت‌هایی نورانی. بچه‌هایی دونده دنبال باد. حالا ما خودمان‌ایم. روح‌های‌مان برگشته‌اند و توی صورت‌های‌مان فوت می‌کنند. چشم‌های‌مان گشاد شده‌اند. ایستاده خواب می‌بینیم. دنیا را همان‌جوری می‌بینیم که هست. سیاه.

نشانهٔ آدم عاقل این است که افسار فکرش دست خودش باشد.

من لال نیستم. دهانم بسته شد چون آدم‌ها چیزهایی پرسیدند که به‌شان مربوط نبود.

یه روز یه نقاشی می‌خواست اژدها بکشه. بلد نبود. فکر می‌کرد باید اژدها ببینه تا بتونه اژدها بکشه. تمام عمر صبر کرد تا اژدها ببینه. بالاخره یه روز اژدها از دست نقاش خسته شد. رفت پشت پنجرهٔ اتاقش. گفت ایناهاشم. این‌جام. حالا من رو بکش. نقاشه از ترس مُرد.

خاطرات بچگی از یاد می‌روند ولی از بین نمی‌روند.

دست‌های سمسار همیشه زخم‌اند. برای همین دوست‌شان دارم. این دست‌ها عادت دارند به زخم شدن.

دکترها گفته‌اند افسرده‌ای. اما تو فقط اسبی هستی که پاش شکسته و دویدن از یادش نمی‌رود.

«مگذار باد پریشان کند مگذار باد به یغما برد از شانه‌های تو خاکستری که از عصارهٔ خون است»

آدم‌ها بذرند. کافی است پا روی‌شان نگذاری تا بزرگ شوند.

هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

ماها فقط روح‌مون رو گم کرده‌یم بچه. نترس! پیداش می‌کنیم

«خودت باید از روی حصارها بپری. خودت.»

گفت «از جنون خودت مراقبت کن.»

هوا تنها چیزی است که این‌همه سال عوض نشده.

دکترها گفته‌اند افسرده‌ای. اما تو فقط اسبی هستی که پاش شکسته و دویدن از یادش نمی‌رود.

دیدی گفتم عاقبت سفر خواهی کرد؟ با دو چشم مطمئن‌تر از نور.

زمین پُر از جنین‌های مُرده است.

هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

نترس. تو توی این راه گم نمی‌شوی. هیچ‌کس قبل رسیدن به جایی که باید به‌اش برسد توی هیچ راهی گم نمی‌شود.

شاه رفته. مملکت نیست.

نور هست. همه‌جا هست. فقط ماییم که نمی‌بینیم. می‌بینی؟ هر جا تاریکی باشد نور هست.

بسوز. از سرما بسوز. رفتن این‌طوری است.

دیوونه‌ها می‌تونند کارهایی بکنند که بقیه نمی‌تونند.

من بهترین دیوانهٔ این دیوانه‌خانه‌ام

حالا چه‌جور به زنی که صورت ندارد بفهمانم ما آدم‌ها همه با هم توی گِل فرومی‌رویم؟

چه فایده داره یکی بال داشته باشه ولی پرواز نکنه؟

همه یک روز می‌فهمند. همه‌چیز را. می‌فهمند دندان کسی بیخود نمی‌شکند. می‌فهمند تو نمُرده‌ای قاسم. هیچ‌کس نمی‌میرد. سمسار گفته درخت می‌شویم. کود تازه می‌شویم.

آدمیزاد که درخت نیست سرجاش بایستد. بلند می‌شود و از خودش می‌رود آن‌ورتر. بعد یک جای خالی بزرگ پشتش می‌ماند. شکل یک دشت بزرگ که توش تمام اسب‌های جهان یورتمه رفته باشند.

یه روز یه نقاشی می‌خواست اژدها بکشه. بلد نبود. فکر می‌کرد باید اژدها ببینه تا بتونه اژدها بکشه. تمام عمر صبر کرد تا اژدها ببینه. بالاخره یه روز اژدها از دست نقاش خسته شد. رفت پشت پنجرهٔ اتاقش. گفت ایناهاشم. این‌جام. حالا من رو بکش. نقاشه از ترس مُرد.