کتاب نامی نمی توان گذاشت

من مبتلا به ریاضی‌ام شعر می‌نویسم که اثبات کنم چیزی که به‌علاوهٔ چیزی می‌شود اگر همان چیز را دوباره از او کم کنیم دیگر آن اوی اولیه نخواهد بود انسان عددی‌ست که تغییر می‌کند

همهٔ درها را هم که بسته باشی از پنجره می‌آید دلتنگی

چراغ‌ها یکی‌یکی برای دیدنِ شب خاموش می‌شوند

در رشت همه‌چیز زنگ می‌زند الا تو

تنهایی برای نترسیدن از تنهایی خوب است موسیقی برای نشنیدن آن‌چه به‌هم نمی‌گوییم

آدم تا برگ‌هاش نریزند با چشم خودش نمی‌بیند از کجای تَرَک استخوانش جوانه می‌روید

یک عمر اشتباهِ یک نفر می‌تواند همین باشد همین همین که فکر کند از افتادنش ممکن است دیگری دردش بگیرد

من از باران بیزار بودم اما آدم تا خیس نشود نمی‌خشکد تا خشک نشود نمی‌شکند تا نشکند داد نمی‌زند تا داد نزند صدای خودش را نمی‌شناسد

آن نهنگِ ناخواسته که زنده به ساحل رسید من بودم تمام آب‌های جهان را دنبال جای پارک گشتم دنیا زودتر از آن‌چه فکر می‌کردم پُر شده بود همهٔ دریاها شبیه هم‌اند جایی تمام می‌شوند جایی با آخرین رمقی که دارند خستگی‌شان را روی دوش خشکی می‌اندازند درست همان جا به دنیا آمدم من

از ندیدنت بود که بازمی‌گشتم و دستان خالی‌ام را هر چه می‌شستم رنگ می‌داد

جنازهٔ آغوشی را همچون پالتویی که بیندازیم روی تخت انداخته بودم زمین

مرگ گاهی باران مرددی‌ست تنها لحظه‌ای هنگام باریدنْ برف می‌شود

آغوشِ مهربانی‌ست افسردگی تنهات نمی‌گذارد ظرف‌ها و زباله‌ها را انکار می‌کند اندوه را انکار می‌کند زندگی را به حاشیهٔ امن می‌کشاند به ماندن در رخت‌خواب به هزاربار پِلِی کردن یک آهنگ و بستن کتاب در همان صفحه‌ای که باز کرده بودی

یک عمر اشتباهِ یک نفر می‌تواند همین باشد همین همین که فکر کند از افتادنش ممکن است دیگری دردش بگیرد

بازگردانم روی میز و با من از مزه‌های خوب جهان کتاب آشپزی بنویس

من مبتلا به ریاضی‌ام شعر می‌نویسم که اثبات کنم چیزی که به‌علاوهٔ چیزی می‌شود اگر همان چیز را دوباره از او کم کنیم دیگر آن اوی اولیه نخواهد بود انسان

در رشت همه‌چیز زنگ می‌زند الا تو

چه جهنم سردی برای خودم ساخته‌ام حتا یقه‌ام را که بالا می‌کشم این تویی که در من ها می‌کنی

انسان به فکر ساختن خانهٔ همراه است

اتوبوس را نگه دارد زمان را از برق بکشد مردم را پیاده کند

شهر من جدولی‌ست که قرار بود فردا جوابش در روزنامه‌ای چاپ شود که امروز توقیف شد

همهٔ شیرها چکه می‌کنند همهٔ شیرها وقتی که جنگل را به شهر تبدیل می‌کنیم

دردهای کوچک خوب‌اند به دردِ نیندیشیدن به دردهای بزرگ‌تر می‌خورند

و خستگی چمدانی‌ست که او را می‌برد با خود

زمان یکی از همین شبکه‌های تلویزیونی‌ست دکمه‌ای برای پاز ندارد استُپ نمی‌شود ما تنها می‌توانیم گیرنده‌هامان را خاموش کنیم یا به‌ناچار به کانال دیگری برویم

یک عمر اشتباهِ یک نفر می‌تواند همین باشد همین همین که فکر کند از افتادنش ممکن است دیگری دردش بگیرد

همهٔ شیرها چکه می‌کنند همهٔ شیرها وقتی که جنگل را به شهر تبدیل می‌کنیم

یک عمر اشتباهِ یک نفر می‌تواند همین باشد همین همین که فکر کند از افتادنش ممکن است دیگری دردش بگیرد

همچون شقایقی در دشت که نمی‌توانی بچینی و به خانه بیاوری و برایت زیبا بماند از آن‌ها که دوست‌شان داری عکسی بگیر و به دیوارهای خانه‌ات لبخند بزن

اما صدای خیس به چه درد می‌خورد عین پرنده‌ای که هر چه می‌گوید غار است تاریک و طولانی