کتاب مردم مشوش

شاید بتوانی مذهب را به مردم یاد بدهی اما نمی‌توانی ایمان را هم درونشان به وجود بیاوری.

کلاً همهٔ آدم‌ها یکی را دوست دارند، آن‌ها هم که یکی را دوست دارند، کلی شب‌های مزخرف بی‌خوابی کشیدن را تجربه کرده‌اند.

مامان و باباها برای تنبیه، به بچه‌هایشان می‌گفتند بروند توی اتاقشان و به کارهای بدشان فکر کنند، این روزاها باید مجبورشان کنی از اتاقشان بیرون بیایند.

«حتماً کلی نظریهٔ رفتارشناسی خوندی، ها؟» روان‌شناس لبخند زد: «هزارتا.» «کدومش رو باور داری؟» «اون رو که می‌گه اگه مدتی طولانی حواست به خودت نباشه، دیگه نمی‌تونی فرق بین پرواز و سقوط رو بفهمی.»

جان چند نفر باید در میان باشد تا کشتن یک آدم مجاز شود؟ یک میلیون؟ هزار و پونصد نفر؟ دو تا؟ فقط یکی؟ اصلاً هیچی؟ معلوم است که نمی‌توانید به این سؤال جواب بدهید چون اصلاً هیچ جوابی وجود ندارد.

اون‌هایی که باعث می‌شن بخندی... می‌تونی یه عمر کنارشون بمونی!»

اصولاً آدم بودن یک جور حماقت هم به دنبال خودش می‌کشاند. مخصوصاً اگر بخواهید برای آدم‌های دیگر، آدم خوبی باشید.

حقیقت این است که اگر مردم آن‌قدری که در اینترنت نشان می‌دهند، خوشبخت بودند که کل زمان کوفتی‌اشان را در اینترنت نمی‌چرخیدند. کدام خری در روزی که دارد عشق و حال می‌کند، چند ساعت وقت می‌گذارد و از همه چیز عکس می‌گیرد؟

خوش طبعی، آخرین سد دفاعی روح آدم است، تا وقتی بخندیم، زنده‌ایم.

مردم مشوش اصلاً آن چیزی که به نظر می‌آید نیست. نه سارق، سارق است و نه خرگوش، خرگوش. فقط یک پل همه را به هم وصل می‌کند. بکمن مثل جریان زندگی است. همیشه رازهایی تاریک‌تر و جذاب‌تر در پس ظاهر کلماتش وجود دارد. سال ۱۹۷۳ بعد از جریان گروگان‌گیری حقیقی در استکهلم، چهار کارمند بانکی که گروگان گرفته شدند، برای گروگان‌گیر خودشان دل می‌سوزاندند و از آن‌جا اسم سندرم استکهلم روی آن‌ها ماند. بکمن در این کتاب این مفهوم را بسط و گسترش داد. نشانمان داد تشویش‌های همیشهٔ زندگی، تلاش‌های روزمره و تصمیماتمان چطور روی بقیه تأثیر می‌گذارد.

رستوران‌های گرون، میزهاشون رو جدا از هم می‌چینن. قسمت فرست کلاس هواپیما، صندلی وسط نداره. هتل‌های گرون قیمت قسمت ورودی مخصوص و جدا دارن. گرون‌ترین چیزی که روی این کرهٔ خاکی می‌تونی بخری، فاصله‌ست.

مهم نیست. هر چی باشه می‌خورم.» زارا از روی کاناپه فریاد زد: «تو جمجمه‌ت مخ نیست؟ یه بارم شده برای یه چیزی تصمیم بگیر وگرنه هیچ کس بهت احترام نمی‌ذاره!»

بانک می‌گوید فقط به آن‌هایی وام می‌دهند که خودشان پول داشته باشند. در واقع به کسی پول می‌دهند که نیازی به آن ندارد.

آن آدم‌های سوسول فقط می‌خواهند چاله‌های سیاه روحشان را با عکس گذاشتن در اینستاگرام پر کنند.

همیشه دلیلی برای زندگی کردن وجود دارد.

حقیقت این است که اگر مردم آن‌قدری که در اینترنت نشان می‌دهند، خوشبخت بودند که کل زمان کوفتی‌اشان را در اینترنت نمی‌چرخیدند. کدام خری در روزی که دارد عشق و حال می‌کند، چند ساعت وقت می‌گذارد و از همه چیز عکس می‌گیرد؟

شاید باید بین تنها بودن و هیچ دوستی نداشتن، فرق بگذاریم.

«پس برنده‌ها کلی پول درمی‌آرن که به نظرم این هم خیلی مهمه. تو با پولت چی کار می‌کنی؟» «فاصلهٔ بین خودم و مردم رو می‌خرم.» روان‌شناس قبلاً هرگز همچین چیزی نشنیده بود: «منظورت چیه؟» «رستوران‌های گرون، میزهاشون رو جدا از هم می‌چینن. قسمت فرست کلاس هواپیما، صندلی وسط نداره. هتل‌های گرون قیمت قسمت ورودی مخصوص و جدا دارن. گرون‌ترین چیزی که روی این کرهٔ خاکی می‌تونی بخری، فاصله‌ست.»

آدم بودن، خیلی دردناک است. خودت را نمی‌فهمی، از بدنی که در آن گیر افتاده‌ای خوشت نمی‌آید. به چشم‌های خودت در آینه زل می‌زنی و تعجب می‌کنی که این‌ها دیگر کی هستند، همیشه هم یک سؤال از خودت می‌پرسی: «چه مرگمه؟ چرا این حس رو دارم؟»

ما به آن‌هایی که دوستشان داریم، دروغ می‌گوییم.

حقیقت؟ اصلاً به آن پیچیدگی که ما فکر می‌کنیم، نیست. دوست داریم باشد چون این‌طوری حس می‌کنیم باهوشیم و یک معمای پیچیده را حل کرده‌ایم

شاید بتوانی مذهب را به مردم یاد بدهی اما نمی‌توانی ایمان را هم درونشان به وجود بیاوری

مثلاً آدم درک می‌کند که همسرش به خاطر تنهایی یا لغزش شهوانی خیانت کرده باشد. تو همیشه سر کار بودی و برای رابطه‌مون وقت نمی‌ذاشتی. ولی اگر با این جمله بهت خبر بدهند که: «آم... خب... معشوقهٔ پنهانی من، رئیس خودته.» آن وقت است که دیگر نمی‌توانی بلند بشوی. این یعنی دلیل آن همه اضافه کاری‌هایی که رئیست سرت می‌ریخت با دلیل خیانت همسرت یکی است. دوشنبهٔ بعد از این اتفاق به محل کارت می‌روی و همان رئیس بهت می‌گوید: «آم... برای همه‌مون زمان سختیه. به نظرم دیگه نباید این‌جا کار کنی.» جمعه همسر و کار و زندگی داشتی، حالا بی‌خانمان و بی‌کار شده‌ای. آن‌وقت چی کار می‌کردی؟ وکیل می‌گرفتی؟ شکایت می‌کردی؟ نه.

بدترین حس طلاق این نیست که خیال می‌کنی تمام این سال‌ها وقت تلف کرده‌ای. این است که تمام نقشه‌هایی که برای آینده کشیده بودی، نقش بر آب می‌شود.

وقتی روز تمام شد و شب محاصره‌امان کرد، نفس عمیقی بکش. بالاخره از پس امروز هم برآمدیم. فردا روز دیگری آغاز خواهد شد.

می‌تونی تصور کنی چقدر باید برای بچه‌ت پدر و مادر بدی باشی، که بچه‌ت هرگز دوست نداشته باشه بچه‌دار بشه؟

آدم‌های سوسول فقط می‌خواهند چاله‌های سیاه روحشان را با عکس گذاشتن در اینستاگرام پر کنند.

رکود اقتصادی و سقوط بانک. جالب است که بدانید در این چرخه، فقط مردم هستند که سقوط می‌کنند. بانک‌ها سر جای خودشان می‌مانند. رکود اقتصادی قلب ندارد که ناراحت مردم باشد.

اگه مدتی طولانی حواست به خودت نباشه، دیگه نمی‌تونی فرق بین پرواز و سقوط رو بفهمی

من نمی‌دانم تو کی هستی. اما امروز بعد از ظهر که به خانه‌ات رسیدی، وقتی روز تمام شد و شب محاصره‌امان کرد، نفس عمیقی بکش. بالاخره از پس امروز هم برآمدیم. فردا روز دیگری آغاز خواهد شد.