کتاب بازمانده

چیزی غم‌بارتر از قطار هم مگر هست؟ سرِ وقت مجبور به ترک ایستگاه است، فقط یک صدا می‌دهد و به‌یک مسیر می‌رود. هیچ‌چیز غمین‌تر از قطار نیست... به‌جز اسب گاری‌کش؛ که میان دو الوار بسته شده و نگاهی به‌اطراف هم نمی‌تواند کند و زندگانی‌اش سراسر حمالی‌ست... آدمی چه؟ آیا آدمی پرِ اندوه نیست؟ اگر زیادی تنها سَر کند، اگر خیال کند همه‌چیز به‌سر رسیده، آدمی هم چیز غم‌باری‌ست.

«بگذار خورشید بارها برآید و فرو رود. روشنایی روز گذرای‌مان که تمام شود، به‌وسعت شبی بی‌انتها خواب خواهیم بود.»

میلم است بتوانم شرح دهم حسرت آن ایام‌مان را برای قدم‌زدنی دوباره باهم، آزاد و رها زیر نور آفتاب.

در سینه‌ات سرما جا دارد، گرسنگی، هیچ؛ دلیری را در تو خشکانده‌اند.

ای رنج‌آفرینان، نگاه‌بانان پنهان تندرهای مهلک! مصائبی که آسمان‌ها بر ما ارزانی می‌دارند کفایت‌مان می‌کند! پیش از آن‌که دکمه را بفشارید، لحظه‌ای درنگ کنید و بیندیشید.

ای بیچاره که دگر درد هم ندانی چیست

امید نبند به گریز؛ امید نبند هرگز، که هرجای زمین باشی در پِی‌ات هستم؛

همو که نه بیم دارد و نه امید، نه انتظار چیزی کشد؛ بل نگاه خیره و مصممش به آفتاب غروب باشد.

از آن‌جا که رنج فردفردمان از آنِ همه است، هنوز درد تو را زیست می‌کنیم ای دخترک نحیف!

اگر قرار به ملاقات‌مان باشد دگربار آن‌بالا در خرّم‌دنیای زیر آفتاب، با چه رویی خواهیم دید هم‌دیگر را؟

میل دارم باور کنم چیزی... چیزی فراتر از مرگْ نیست و نابودت کرد. با آن‌که غرق‌گشته بودیم، میلم است بتوانم شرح دهم حسرت آن ایام‌مان را برای قدم‌زدنی دوباره باهم، آزاد و رها زیر نور آفتاب.