بریده‌هایی از کتاب بازمانده

چیزی غم‌بارتر از قطار هم مگر هست؟ سرِ وقت مجبور به ترک ایستگاه است، فقط یک صدا می‌دهد و به‌یک مسیر می‌رود. هیچ‌چیز غمین‌تر از قطار نیست... به‌جز اسب گاری‌کش؛ که میان دو الوار بسته شده و نگاهی به‌اطراف هم نمی‌تواند کند و زندگانی‌اش سراسر حمالی‌ست... آدمی چه؟ آیا آدمی پرِ اندوه نیست؟ اگر زیادی تنها سَر کند، اگر خیال کند همه‌چیز به‌سر رسیده، آدمی هم چیز غم‌باری‌ست.

«بگذار خورشید بارها برآید و فرو رود. روشنایی روز گذرای‌مان که تمام شود، به‌وسعت شبی بی‌انتها خواب خواهیم بود.»

میلم است بتوانم شرح دهم حسرت آن ایام‌مان را برای قدم‌زدنی دوباره باهم، آزاد و رها زیر نور آفتاب.

ای رنج‌آفرینان، نگاه‌بانان پنهان تندرهای مهلک! مصائبی که آسمان‌ها بر ما ارزانی می‌دارند کفایت‌مان می‌کند! پیش از آن‌که دکمه را بفشارید، لحظه‌ای درنگ کنید و بیندیشید.

امید نبند به گریز؛ امید نبند هرگز، که هرجای زمین باشی در پِی‌ات هستم؛

همو که نه بیم دارد و نه امید، نه انتظار چیزی کشد؛ بل نگاه خیره و مصممش به آفتاب غروب باشد.

از آن‌جا که رنج فردفردمان از آنِ همه است، هنوز درد تو را زیست می‌کنیم ای دخترک نحیف!