کتاب سین مثل سودابه

: «عاشقی لیاقت می‌خواد.»

سؤالی ذهنم را قلقلک می‌داد: «کدوم مردی جرئت می‌کنه به خواستگاری دختری بره که اسمش گردآفرید شیراوژن باشه؟» بالاخره، در آستانهٔ در، طاقت نیاوردم و پرسیدم: «آقای شیراوژن، دخترتون ازدواج کرده؟» ــ بعله. دوتا بچه هم داره. چهارساله رفته‌اند کانادا... چطور مگه؟ ــ هیچی، همین‌جوری!... به قول رومانیایی‌ها، پرسیدم که نادون از دنیا نرم. و در دل به شهامت دامادِ آقای شیراوژن آفرین گفتم.

«من واسه عشق تا پشت کوه قاف هم می‌رم، اون‌ور شهر که چیزی نیست.»

برق شادی در نگاهش درخشید و از شدت شوق بی‌اختیار نعره زد: «من که بهت گفته بودم خدا عاشق‌هارو دوست داره!»

ــ از نظر من، دو جور تجربهٔ زیسته داریم: چیزهایی که یادمون مونده و چیزهایی که به خیال‌مون رسیده... ــ یعنی چیزهایی که اتفاق افتاده و چیزهایی که دل‌مون خواسته اتفاق بیفته؟... ــ یا می‌ترسیدیم مبادا اتفاق بیفته!

این‌بار صددرصد حتم پیدا کردم که قریحهٔ طنز دیوها با ما آدم‌ها زمین تا آسمان فرق دارد.

یاد خانمی افتادم که می‌گفت: «نمی‌دونم چرا همهٔ مردها عاشق پتیاره‌ها می‌شن!»

کاووس و افراسیاب، در لباس مکزیکی و گیتار به دست، دو طرف خیمه ایستاده بودند و سر ظهر سِرِناتا می‌خواندند