من فاقدِ هر جور حس مشارکت و روحیهٔ انجام کار گروهی هستم. هیچ دشمنی و مخالفتی با جامعهٔ بشری ندارم و گرایشاتم بیشتر به سمت دوستی و عشق است، اما برای کارهایم بهتنهایی برنامهریزی میکنم. چهطور میتوان با وجود کسانی که همیشه لای دستوپای آدم میلولند، کارهای بزرگ انجام داد؟ مواقعی هست که آدم روی هیچکس جز خودش نمیتواند حساب کند.