بریده‌هایی از کتاب گوشواره عرش

در دین من کسی که بود دختر امام آیینه جمال نمایست از خدا شأن تو را همین سه سخن بس که گفته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند معصومه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای و فاطمه و خواهر رضا(ع)

عمق ما تا سطح خواهش‌های دل او فراتر از حدود آب و گِل ما حدود خویش را گم کرده‌ایم چون مگس در خود تراکم کرده‌ایم طول و عرض او چه دانی تا کجاست آدمیزادی در ابعاد خداست ما کجا آن خوب، آن زیبا کجا؟ او امیر عشق و ما عبد هوا

ای مه که آفتاب جهان سایه‌سار توست ای هشتمین امام، چه دوریم از تو آه!

عشق در انتظار دیدن اوست

چشمان آهوانه او با نگاهِ شیر رخ چون شكوفه سرخ و لب از تشنگی سپید گویی كه از سیاوش و رستم خدای وی زیبایی و شكوه در او با هم آفرید می‌رفت و دیدگانِ پدر بود سوی او كی می‌توان كه از جگرِ خویش دل بُرید

از باده نگه دل ما را خراب کن بر تاک مانده‌ایم تو ما را شراب کن!

ما کجا آن خوب، آن زیبا کجا؟ او امیر عشق و ما عبد هوا

پیش از تو، هیچ اقیانوس را نمی‌شناختم که عمود بر زمین بایستد...

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌از تو در شگفت هم نمی‌توانم بود که دیدن بزرگیت را، چشم کوچکِ من بسنده نیست مور، چه می‌داند که بر دیواره اهرام می‌گذرد یا بر خشتی خام

تو، آن بلندترین هرمی که فرعونِ تخیل می‌تواند ساخت و من، آن کوچک‌ترین مور، که بلندای تو را در چشم نمی‌تواند داشت

در فکر آن گودالم که خون تو را مکیده است هیچ گودالی چنین رفیع ندیده بودم در حضیض هم می‌توان عزیز بود

اگر در عشقت این‌سان پیـچ دارم تـو مـی‌دانـی کـه جـز آن هیـچ دارم چو پیچک خویش را بالا کشیــدم بــه عشــق آویختـم اینجـا رسیــدم

دانی دل لاله از چه رو پر خون است فانوس شقایق ز چه آتشگون است این یک ز تف عشق علی می‌سوزد وان نیز ز خون پاک او گلگون است

یك بندِ پای‌پوش از او برنبسته ماند وین خود برای نسل جوان یك پیام بود: قاسم ز شوقِ وصل سر از پا نمی‌شناخت بی شوقِ حق مناسك دل ناتمام بود

آیینه‌های دل ز گُنه پُر غبار شد شاید ز سوك تو بتوان شست این غبار دست توسلی كه به سوی تو آوریم از دامنِ بلند خود ای دوست برمدار

ای خوب‌ترین به گاهِ سختی ای شُهره به شرم و شوربختی رفتی که به تشنگان دهی آب خود گشتی از آب عشق سیراب

کربلا میزان حقّ و باطل‌ست خویش سنجد با وی آن کو عاقل‌ست ای برادر هیچ اندیشیده‌ای خود در این آیینه هرگز دیده‌ای؟

خواست که غم دست تو بندد ولی غم که بُوَد در برِ دخت علی قامت تو، قامت غم را شکست دخت علی را نتوان دست بست

سلام می‌کنم و پیش می‌روم، آیا شود که ضامن این گرگ گردد آهویش

دانمت عشق سیه‌رویی چو من نبود مفید صد هزارانت به از من خانه‌زاد و چاکر است لیک من هم در صَف عُشّاقِ روت، اِستاده‌ام سر برآور تا ببینی چشم من هم بر دَر است