کتاب دلهره‌ی مدام گریختن

هر انسان باقی‌ماندهٔ انسانِ دیگری‌ست که نیست

بگذار چشم‌هایت سخن بگویند که زبان توان اعتراف به حقیقت‌ها را ندارد

چشیدن رنج یک چیز است و از آن بیرون آمدن چیز دیگری

شخم نزن پدر این خاک پُر از خون را بگذار کمی تنها باشد با طراوت تن‌های برهنهٔ در آغوشش اگرچه هنوز بر سینه‌اش آرام نگرفته‌ایم

نه عشق و نه زندگی هیچ‌چیز این جهان مثل مرگ خود را منصفانه میان ما قسمت نکرده است

تنها یک چیز بود که کمی چهرهٔ بدقواره و کثیف زندگی را از آن‌چه که بود کمتر نشان می‌داد و آن ادبیات بود.

تنهایی آرام و بی‌صدا در روحت رخنه می‌کند بی‌آن‌که کسی ببیند بی‌آن‌که کسی بفهمد حتا آن کسی که به تنهایی‌ات کشانده

من عشق بوده‌ام پیش از آن‌که انسان بوده باشم

به درون خالی‌ام بنگر!

شخم نزن پدر این خاک پُر از خون را

فاصله بسیار است میان آن‌چه هستیم و می‌خواستیم

شاید یک مرد بارها عشق را تجربه کند، زنان بسیاری را دوست بدارد، اما کمتر مردی سعادت آن را دارد که زنی تا سرحد مرگ دوستش داشته باشد.

مهم مرگ ما نیست مهم مرگ چیزهایی‌ست که با ما می‌میرند

چه کسی توانسته از گذشته‌اش زنده بازگردد چه کسی توانسته نمُرده باشد لحظه‌ای که فراموش شده است مگر یک خاطرهٔ کوچک چندبار انسان را تا دمِ مرگ می‌کشاند

رنج‌ها وفادارتر از عشق‌اند وفادار تا دمِ مرگ

شاید یک مرد بارها عشق را تجربه کند، زنان بسیاری را دوست بدارد، اما کمتر مردی سعادت آن را دارد که زنی تا سرحد مرگ دوستش داشته باشد.

کوه را خستگیِ ایستادن می‌فرساید رود را خستگیِ رفتن و انسان در میانهٔ ایستادن و رفتن

من به اوج زشتی و وقاحت خود رسیده‌ام، خستگیِ کار، خستگیِ زندگی کردن و احساس این‌که هنوز زنده‌ام، خستگی مُردن و دوباره مُردن، خستگیِ تحمل دیگران و زندگی‌های‌شان، خستگیِ خستگی.

چگونه می‌توان به دست‌هایی اعتماد کرد که می‌دانی دستی دیگر را رها کرده‌اند چگونه می‌توان خیره ماند در نمناکیِ رؤیای لب‌هایی که می‌دانی لبی دیگر را بوسیده‌اند در تکراری مداوم چرا باید این‌گونه باورنکردنی دوست داشت انسانی را که باقی‌مانده از عشق دیگری‌ست هر انسان باقی‌ماندهٔ انسانِ دیگری‌ست که نیست

هر روز از تعداد کسانی که بتوان دوست‌شان داشت کم می‌شود

هیچ‌چیز ما را زنده نخواهد کرد نه عشق و نه رؤیا از درون خشکیده‌ایم چنان درختی که با هیچ بهاری سبز ــ نه ــ نمی‌شود

میل به گریز و فرار از همه‌چیز و همه‌کس تمام وجودم را پُر کرده بود.

ناگهان می‌آیی ‫بی‌وقفه و مدام ‫تمام دلتنگی‌های جهان را بر پوستم می‌کشی ‫ناگهان می‌روی ‫همچون بادی که می‌گذرد ‫بیهوده‌ست اگر بگویم «برگرد» ‫دوری‌ام ‫ای دوری‌ام ‫تو را برای زیستن می‌خواستم نه برای مُردن

هر انسان تکه‌ای از وطن است

هیچ‌چیز زنده نمی‌ماند در قلبی که گریسته باشد

رؤیاها زیباتر از آن‌اند که حقیقت داشته باشند به رؤیا می‌مانی دور و دست‌نیافتنی

هر روز از تعداد کسانی که بتوان دوست‌شان داشت کم می‌شود

هر انسان تکه‌ای از وطن است

و هر روز کم می‌شوم از آن‌چه بوده‌ام تا بازگردم به زمینی که از آن برخاسته‌ام

چه‌قدر تلخ است شاهد فروریختن خود بودن