بریده‌هایی از کتاب دلهره‌ی مدام گریختن

بگذار چشم‌هایت سخن بگویند که زبان توان اعتراف به حقیقت‌ها را ندارد

من عشق بوده‌ام پیش از آن‌که انسان بوده باشم

شاید یک مرد بارها عشق را تجربه کند، زنان بسیاری را دوست بدارد، اما کمتر مردی سعادت آن را دارد که زنی تا سرحد مرگ دوستش داشته باشد.

تنها یک چیز بود که کمی چهرهٔ بدقواره و کثیف زندگی را از آن‌چه که بود کمتر نشان می‌داد و آن ادبیات بود.

شخم نزن پدر این خاک پُر از خون را بگذار کمی تنها باشد با طراوت تن‌های برهنهٔ در آغوشش اگرچه هنوز بر سینه‌اش آرام نگرفته‌ایم

نه عشق و نه زندگی هیچ‌چیز این جهان مثل مرگ خود را منصفانه میان ما قسمت نکرده است

به درون خالی‌ام بنگر!

تنهایی آرام و بی‌صدا در روحت رخنه می‌کند بی‌آن‌که کسی ببیند بی‌آن‌که کسی بفهمد حتا آن کسی که به تنهایی‌ات کشانده

مهم مرگ ما نیست مهم مرگ چیزهایی‌ست که با ما می‌میرند

من به اوج زشتی و وقاحت خود رسیده‌ام، خستگیِ کار، خستگیِ زندگی کردن و احساس این‌که هنوز زنده‌ام، خستگی مُردن و دوباره مُردن، خستگیِ تحمل دیگران و زندگی‌های‌شان، خستگیِ خستگی.

رؤیاها زیباتر از آن‌اند که حقیقت داشته باشند به رؤیا می‌مانی دور و دست‌نیافتنی

همچون آبِ ریخته‌ای که خاک در خود فرومی‌کشد در خود فروکشیده مرا زیبایی‌ات

شخم نزن پدر این خاک پُر از خون را

و هر روز کم می‌شوم از آن‌چه بوده‌ام تا بازگردم به زمینی که از آن برخاسته‌ام

هر روز از تعداد کسانی که بتوان دوست‌شان داشت کم می‌شود

تنها در چشم‌های توست که تنهایی را باور خواهم کرد

مگر یک خاطرهٔ کوچک چندبار انسان را تا دمِ مرگ می‌کشاند هر انسان گوری‌ست از هر آن‌چه که در او بوده است در فاصلهٔ دیروز و امروز

همچون صدای شکستن یخ است زیر پا صدای شکستن انسان شاهد ترک برداشتن خود بودن که چگونه دونیمه می‌شوی اندکی مُرده، اندکی زنده کمی آن‌جا، کمی این‌جا کوه را خستگیِ ایستادن می‌فرساید رود را خستگیِ رفتن و انسان در میانهٔ ایستادن و رفتن

باید مثل یک نویسندهٔ حرفه‌ای عمل کنم، تمام سعی‌ام را بکنم شما را خسته نکنم هر چند برای من خستگیِ شما چندان اهمیتی ندارد و مهم آن است که خودم راحت‌تر بتوانم بنویسم.

در دنیای مُردهٔ اشیا دور افتاده‌ام

هر انسان تکه‌ای از وطن است

از خودم می‌پرسم چه کسی هستم، آیا همانی هستم که می‌خواستم باشم؟ همهٔ دردهای گذشته را به‌یکباره در خود احساس می‌کنم.

کوه را خستگیِ ایستادن می‌فرساید رود را خستگیِ رفتن و انسان در میانهٔ ایستادن و رفتن

شاید یک مرد بارها عشق را تجربه کند، زنان بسیاری را دوست بدارد، اما کمتر مردی سعادت آن را دارد که زنی تا سرحد مرگ دوستش داشته باشد.

به کجا می‌توان پناه برد از دست خاطراتی که در خود ما هستند

هر انسانی در زندگی دوبار می‌میرد یک‌بار در درون خود یک‌بار در بیرون برای هر کدام از ما پیش آمده که در خاطر کسی مُرده باشیم یا کسی را در خاطرمان کُشته باشیم اولین مرگ‌ها چنین‌اند و پیوسته در این مُردن می‌میری و باز می‌میری هربار تازگی‌ات را از دست می‌دهی به گذشته پناه می‌بری به عمق روزها و خاطره‌ها

هیچ‌چیز زنده نمی‌ماند در قلبی که گریسته باشد زمانی که توجیه بودن ترسناک‌تر از نبودن است زندگی ما سیاه‌تر از هر شبی‌ست چنان که انگار دو شب را روی هم ریخته باشند در سکوت شب همه‌چیز طولانی‌تر است کاش می‌توانستم بمیرم در اکنون در این‌جا جایی میان نبودن‌ها

چنین است زندگی کسانی که از مرگ جا مانده‌اند ‫فاصله بسیار است ‫میان آن‌چه هستیم ‫و می‌خواستیم

شاید یک مرد بارها عشق را تجربه کند، زنان بسیاری را دوست بدارد، اما کمتر مردی سعادت آن را دارد که زنی تا سرحد مرگ دوستش داشته باشد.

به پناه بی‌دریغ پهنهٔ بی‌کران آوارگی‌هایم