کتاب آه استانبول

گاهی روزها هست که نه‌تنها چشم‌ها که ذهن نیز با آدم راه نمی‌آید.

آزادی یعنی آزادی دیگری وگرنه همه همدیگر را به‌زودی خواهیم خورد!»

بعضی فیلم‌ها هست که نباید دوباره دید. بهتر است خاطرهٔ آن دست‌نخورده برای آدم باقی بماند.

می‌گویند مرگ نقطهٔ پایانی است که به زندگی شکل نهایی و محتوم آن را می‌بخشد.

نادان کسی است که بخواهد رؤیاهای یک دورهٔ عمر را به دورهٔ دیگر ببرد و با خود گفتم که پس نادان‌تر کسی است که بخواهد رؤیاهای زمانه‌ای را به زمانهٔ دیگر ببرد.

«از رنجِ هنر است که ما بار دیگر در آن می‌آساییم.»

به یاد آوردم که حتا در نازل‌ترین آثار ادبی هم در نهایت می‌توان استعاره‌ای یا نمادی به کهنگی خودِ ادبیات پیدا کرد.

مهم فقط یک کار نیست. کار آدم‌ها تک‌تک ممکن است اشتباهاتی داشته باشد، ناقص باشد، اما آدم‌ها وقتی که در جریان کار قرار بگیرند، خودبه‌خود اشتباهات‌شان را تصحیح می‌کنند. مهم کل این جریان است و این‌که باید تداوم داشته باشد.

می‌گویند روح گاهی واکنش خود را در برابر یک تأثر شدید به صورت عارضه‌ای در جسم نشان می‌دهد. زخمی در روح به‌سادگی به زخمی در جسم بدل می‌شود؛ زبان ممکن است برای همیشه بند بیاید، جایی در لابه‌لای رگ‌ها و پی‌ها غده‌ای بدخیم شروع به رشد و شکفتگی کند؛ چشم‌ها کم‌کم بینایی خود را از دست بدهند؛ موها در یک شب یک‌باره سفید شوند و غیره

می‌گویند که تلخی شوم و هول‌آور حادثه دیر یا زود از یاد می‌رود. زمان فراموشی می‌آورد. آن‌چه می‌ماند اندوهی است در اعماق روح که آن هم گاه‌به‌گاه گریبان آدم را می‌گیرد. قاعده چنین است.