بریده‌هایی از کتاب اسب من

«جای غلط، با آدمِ غلط سوار شدم. هر کجا پیاده شوم درست است.»

می‌خندم همین‌طور می‌خندم اما دلم شاد نمی‌شود چون شب که این‌همه ستاره روشنش نمی‌کند

لبخند بزن ‫و امیدوار بمان ‫به روزی که نخواهد آمد

از دفن ما سال‌هاست که می‌گذرد، فقط کاش کسی می‌دانست چرا نمی‌میریم؟

چگونه بمانم؟ وقتی هر که مرا در آغوش گرفت، کارد به پهلویم زد

دوست دارم همین حالا گریه کنم برای همه‌چیز برای همین حالا اما رنجْ رمقی برای ابراز ندارد

دلم گرفته و روی شانه‌های خودم گریه می‌کنم

تو دوباره سبز خواهی شد و من شاهد رقصیدنت در باد خواهم بود

نترس هرگز نترس قایقِ من! موجی که غرق نکند بالاترمان می‌برد

خیره‌ام به قاصدک این گیاه غریب که پس از مرگ به راه می‌افتد

گریستم برای ما که پاییز نیامده ریختیم گریستم برای بیدهای خسته بیدهای مجنون که هر چه سبز شوند، سرو نمی‌شوند

لبخند بزن و امیدوار بمان به روزی که نخواهد آمد

چیزی بگو حرفی بزن از فردا اما نه آن‌قدر تلخ که دلم بلرزد و نه آن‌چنان زیبا که باورم نشود

تنها نگرانِ این بودم که به جست‌وجوی تو در دورترین کوچهٔ دنیا به خانه‌ات برسم و تو به جست‌وجویم رفته باشی چه غم‌بار وقتی نمی‌دانی گم کرده‌ای یا گم شده‌ای

احساس می‌کنم همه‌چیز می‌خواهد بمیرد کوه روی صورت خودش گدازه می‌پاشد قطار روی ریل دراز کشیده درخت رشد می‌کند تا فاصله‌اش با زمین سال‌ها باشد با ریشه‌ها چه خواهد کرد؟

چیزی بگو حرفی بزن از فردا اما نه آن‌قدر تلخ که دلم بلرزد و نه آن‌چنان زیبا که باورم نشود

وقتی مُردنم هیچ‌کس را تنها نمی‌کند، زندگی غم‌انگیزتر است

می‌خندم همین‌طور می‌خندم اما دلم شاد نمی‌شود چون شب که این‌همه ستاره روشنش نمی‌کند

شعری که دوست دارم، چرا مرا می‌گریاند؟ نه، منصفانه نیست که در برابر هر آن‌چه دوست داریم، آسیب‌پذیرتریم

از دفن ما سال‌هاست که می‌گذرد، فقط کاش کسی می‌دانست چرا نمی‌میریم؟

از دفن ما سال‌هاست که می‌گذرد، فقط کاش کسی می‌دانست چرا نمی‌میریم؟

به احترامِ در سکوت‌ماندگان به احترامِ در سکوت‌مُردگان به احترامِ سکوت... یک دقیقه بایستید و بیندیشید قدری اندوه به‌هرحال

از رسیدن می‌ترسم؛ می‌ترسم کسی منتظرم نباشد

خسته‌ایم و باد نمی‌خواهد بفهمد ما قاصدک نیستیم...

لبخند بزن و امیدوار بمان به روزی که نخواهد آمد

تنها نگرانِ این بودم که به جست‌وجوی تو در دورترین کوچهٔ دنیا به خانه‌ات برسم و تو به جست‌وجویم رفته باشی چه غم‌بار وقتی نمی‌دانی گم کرده‌ای یا گم شده‌ای

در غمی بزرگ ریشه پراکنده‌ایم و از اندوه، آب می‌خوریم

ناراحتم، چه‌قدر ناراحتم مادر احساس می‌کنم هر دیوار به کوچه‌اش پشت کرده احساس می‌کنم همه‌چیز می‌خواهد بمیرد کوه روی صورت خودش گدازه می‌پاشد قطار روی ریل دراز کشیده درخت رشد می‌کند تا فاصله‌اش با زمین سال‌ها باشد با ریشه‌ها چه خواهد کرد؟

برگ‌ها ریخته‌اند که مرگ را تزیین کنند

از دفن ما سال‌هاست که می‌گذرد، فقط کاش کسی می‌دانست چرا نمی‌میریم؟