کتاب نهنگی که یونس را خورد، هنوز زنده است

سی و سه‌سالگی، مبهم‌ترین سال زندگی آدم است. سنی که برای شروع خیلی از کارها، دیگر دیر شده و برای تمام شدن خیلی چیزها، انگار هنوز وقت بسیار است. مثل ساعتی که کوکش کنده شده است. نمی‌شود عقربه‌هایش را پس‌وپیش کرد.

«می‌دونی؟ شیخ‌اشراق می‌گه، روزی که پایان دنیا رو اعلام کنن... خیلی از ماها تازه می‌فهمیم کج رفتیم، چون کلمات و حرفامون کج بودن... می‌دونی؟ می‌گه ما گمراهانِ کلماتیم...»

«بعضی چیزها هس که چرا نداره... همینه که هس... دنبالِ جواب بگردی... بدبخت می‌شی... چرا؟ چرا نداره... مث این کشیده که خوردی... و نپرس چرا خوردی...»

اما تو این دنیا هر کی با یه چیز بازی می‌کنه... گرفتی؟ هر کی با یه چیزی. یکی ماشین‌بازه، یکی کفتربازه، یکی مث خودت کتاب‌بازه... یکی هم مث ما و رفقامون، رفیق‌بازیم.

«همه‌چیز افسانه‌س... همه‌چیز... قصه‌س... ما همه تو یه قصه گیر کردیم... می‌دونی؟ هی می‌خوایم بدونیم آخرش چی می‌شه... من بهت می‌گم... آخرش هیچی نمی‌شه... هیچی...»

و چرا این‌قدر از بازی می‌ترسی؟ این‌جوری شاید هیچ‌وقت نبازی، اما هیچ‌وقت کِیف بازی کردن رو درک نمی‌کنی... و بدتر این‌که حتا احتمال برنده شدنت هم می‌شه... هییییچ... این بدتر از بازنده بودنه... می‌بینی آقای...»

«تازگیا یبوست مسری شده... مسری نه، انگار مُد شده... همه دنبال شیکم‌شُل‌کن می‌گردن... جوری که هر کسی شیکمش عادی کار می‌کنه، خیال می‌کنه مریضی داره...»

سی و سه‌سالگی، مبهم‌ترین سال زندگی آدم است. سنی که برای شروع خیلی از کارها، دیگر دیر شده و برای تمام شدن خیلی چیزها، انگار هنوز وقت بسیار است.

یه زن می‌تونه کاری کنه که فکر کنی با بودنش می‌تونی دنیا رو عوض کنی. فکر کنی اگه به خاطرش می‌شه قید بهشتو زد، پس می‌شه به همتش یه بهشت همین جا ساخت...»

سی و سه‌سالگی، مبهم‌ترین سال زندگی آدم است. سنی که برای شروع خیلی از کارها، دیگر دیر شده و برای تمام شدن خیلی چیزها، انگار هنوز وقت بسیار است. مثل ساعتی که کوکش کنده شده است. نمی‌شود عقربه‌هایش را پس‌وپیش کرد. نه آن‌قدر عقب‌وجلو می‌رود تا به زمانی که نشان می‌دهد بی‌اعتماد باشی و نه خیلی دقیق است که بشود با آن قول‌وقراری را تنظیم کرد. مثل ساعتی که سال‌هاست به این دیوار چسبیده و حدود زمان را نشان می‌دهد. تنها کاری که به‌نظر درست می‌رسد، حفظ همه‌چیز به همین صورتی است که هست. نه می‌شود تلاشی برای بهتر شدنش کرد و نه چندان می‌توان بدتر شدنش را تاب آورد. مهم این است که همه‌چیز طبق روالی مشخص و معلوم پیش برود.

ما می‌خواستیم قاعدهٔ دنیا رو عوض کنیم، اما گیر کردیم تو خودمون و... موندیم حیرون... موندم حیرون...»

گفتم "نه بابا... کتاب چیز خوبیه... آدمی که سرش تو کتاب باشه، تو حسابم هست. آدمی که سرش رفت تو حساب، دیگه خیلی به حلال‌وحروم کاری نداره."»

اما تو این دنیا هر کی با یه چیز بازی می‌کنه... گرفتی؟ هر کی با یه چیزی. یکی ماشین‌بازه، یکی کفتربازه، یکی مث خودت کتاب‌بازه... یکی هم مث ما و رفقامون، رفیق‌بازیم.

دلم می‌خواهد بیایی. ولی کاش نیایی.

شیخ‌اشراق می‌گه، روزی که پایان دنیا رو اعلام کنن... خیلی از ماها تازه می‌فهمیم کج رفتیم، چون کلمات و حرفامون کج بودن... می‌دونی؟ می‌گه ما گمراهانِ کلماتیم...»

«راه افتادم و اومدم تا ببینم آخر دنیا کجاست... ما ترکِ سر بگفتیم، تا دردسر نباشد... غیر از خیال جانان، در جان و سر نباشد...