بریده‌هایی از کتاب نیایش دریا

دعا کنم که پروردگار کشتی را به درستی هدایت کند، زمانی‌که خشکی‌ها از نظر پنهان می‌شوند و ما همچون بال مگس در میان موج‌های خیزان بالا و پایین و این‌سو و آن‌سو می‌شویم و به راحتی در کام آن کشیده می‌شویم.

"آه، اما عزیز دلم اگر می‌دیدند. حتی نیمی از آنچه تو دیده بودی. اگر می‌دیدند. حتماً حرف‌های پر مهرتری به زبان می‌آوردند."

افغان‌ها و سومالی‌ها و عراقی‌ها و مردم اریتره و سوریه. همه‌مان بی‌قرار طلوع خورشید، همه‌مان نگران. همه‌مان در جستجوی خانه. شنیده‌ام که گفته‌اند ما مهمان ناخوانده‌ایم. که پذیرای ما نیستند. که باید بدبختی‌هایمان را جای دیگری ببریم.

تو یاد گرفته‌ای که مادرها، خواهران و هم‌کلاسی‌ها را می‌توان بین شکاف‌های باریک سیمان، آجرها و تیرآهن‌های برهنه پیدا کرد، همچون وصله پینه‌های کوچک پوست‌های آفتاب سوخته که در میان تاریکی می‌درخشند.

تو می‌دانی می‌شود از حفرهٔ بمب، چاله‌ای ساخت برای شنا. تو یاد گرفته‌ای که خون تیره بهتر از روشن است.

ای کاش کوچه‌های شلوغی که بوی کوبه‌های سرخ‌شده می‌دادند و پیاده‌روی‌های عصرانهٔ من و مادرت دور میدان ساعت را به یاد می‌آوردی.

تو می‌دانی می‌شود از حفرهٔ بمب، چاله‌ای ساخت برای شنا. تو یاد گرفته‌ای که خون تیره بهتر از روشن است.

آه، اما عزیز دلم اگر می‌دیدند. حتی نیمی از آنچه تو دیده بودی. اگر می‌دیدند. حتماً حرف‌های پر مهرتری به زبان می‌آوردند.