بریده‌هایی از کتاب مرگ شادمانه

بیش‌تر وقت‌ها برای زنده‌ماندن شهامت بیش‌تری لازم است تا خودکشی‌کردن

بیش‌تر وقت‌ها برای زنده‌ماندن شهامت بیش‌تری لازم است تا خودکشی‌کردن.

باور کن، نه درد بزرگی وجود دارد، نه پشیمانی بزرگی و نه خاطره‌های بزرگی. همه‌چیز، حتا عشق‌های بزرگ هم فراموش می‌شوند

بیش‌تر وقت‌ها برای زنده‌ماندن شهامت بیش‌تری لازم است تا خودکشی‌کردن.

اما بیش‌تر وقت‌ها برای زنده‌ماندن شهامت بیش‌تری لازم است تا خودکشی‌کردن.

آدم در بعضی از محیط‌ها افکارش را بروز نمی‌دهد و برای خودش نگه‌شان می‌دارد، چون می‌داند این افکار با تنگ‌نظری‌ها و حماقت‌های دیگران برخورد خواهند کرد.

امروز فهمیده‌ام که عمل‌کردن، دوست‌داشتن و رنج‌بردن به‌راستی همان زندگی‌کردن است، اما زندگی‌ای که آدم در آن روراست باشد و سرنوشتش را بپذیرد، مانند بازتاب پرشور و شادمانهٔ رنگین‌کمانی که برای همه یکسان است.

«بیست‌سالی می‌شود که طعم خوشبختی را نچشیده‌ام. از این زندگی که مرا می‌بلعد هیچ‌چیزی نفهمیده‌ام و آن‌چه مرا از مرگ می‌ترساند این یقینی است که در من ایجاد می‌کند که زندگی‌ام بدون من سپری شده و من در حاشیه‌اش بوده‌ام، متوجه هستید؟»

وضع دردناک و اسف‌بارش آن‌قدر ادامه یافت که اطرافیانش به آن عادت کردند و از یاد بردند که امکان دارد بر اثر آن ازپا درآید

اشتیاق به آزادبودن و داشتن استقلال در کسی امکان‌پذیر است که هنوز امیدی در دل می‌پروراند.

من در وضعیتی که دارم، ته دلم هنوز امیدوارم.

ثروتمندبودن یا شدن، یعنی داشتن وقت کافی برای خوشبخت‌بودن، البته به‌شرطی که آدم شایستگی‌اش را داشته باشد.»

آدم نمی‌تواند مدتی طولانی خوشبخت زندگی کند. همین که الان خوشبخت است، کافی است.

آن‌وقت ناگهان مسلسل‌ها ما را به رگبار بستند. همگی روی هم می‌افتادیم. آن‌قدر کشته و زخمی بر جای ماندند و توی سیلابرو آن‌قدر خون راه افتاد که می‌توانستیم توی آن قایق‌رانی کنیم.

هرگز چشم نپوش، کاترین. تو خیلی چیزهای بسیار اصیل و نیز استعداد خوشبخت‌شدن در خودت داری. فقط در انتظار زندگی‌کردن با یک مرد نمان. خیلی از زن‌ها با این فکر دچار اشتباه می‌شوند. اما خوشبخت‌شدن را از خودت انتظار داشته باش.

او به این حقیقت اساسی و غیراخلاقی پی برده بود که پول برای هر فردی یکی از مهم‌ترین و سریع‌ترین وسیله‌ها برای کسب شخصیت است.

زندگی مانند هر اثر هنری نیاز دارد به آن فکر شود.

من مطمئنم که بدون پول نمی‌شود زندگی کرد. همین و بس. من نه آسان‌زیستن را دوست دارم و نه افکار شاعرانه را.

دوستی یا بازوانی برای درآغوش‌گرفتنش کافی بود تا سیل اشک‌هایش جاری شود.

اگر قرار باشد دعای ما برآورده شود، برای خودمان دعا می‌کنیم!

بریده‌بریده گفت «دوستش داشتم»، و مرسو پیش خودش تعبیر کرد: «او دوستم داشت.» کاردونا دوباره گفت: «حالا مرده» و مرسو این‌طور فهمید: «تنها مانده‌ام.»

انسان نیروی انسان را می‌کاهد. دنیا این نیرو را دست‌نخورده باقی می‌گذارد.

آدم نیرومند، یا ضعیف، یا داوطلبانه زاده نمی‌شود. پس‌از زادن نیرومند یا روشن‌بین می‌شود. سرنوشت در وجود انسان نیست، بلکه دوروبرش است.

کافه‌های این محله به‌ویژه خیلی باحال و پرجنب‌وجوش بودند. در آن‌ها گرمایی حکم‌فرما بود شبیه پناهگاه گوسفندان در برابر ترس از تنها بودن و آرزوهای مبهم.

کاردونا با ناراحتی گفت: «از کار بی‌کار شده‌ام»، بعد عکس را نشان مرسو داد و بریده‌بریده گفت «دوستش داشتم»، و مرسو پیش خودش تعبیر کرد: «او دوستم داشت.» کاردونا دوباره گفت: «حالا مرده» و مرسو این‌طور فهمید: «تنها مانده‌ام.»

انسان نیروی انسان را می‌کاهد. دنیا این نیرو را دست‌نخورده باقی می‌گذارد.

باور کن، نه درد بزرگی وجود دارد، نه پشیمانی بزرگی و نه خاطره‌های بزرگی. همه‌چیز، حتا عشق‌های بزرگ هم فراموش می‌شوند.

«و شما مرسو، با این بدنی که دارید، تنها وظیفه‌تان این است که زندگی کنید و خوشبخت باشید.»

امروز فهمیده‌ام که عمل‌کردن، دوست‌داشتن و رنج‌بردن به‌راستی همان زندگی‌کردن است، اما زندگی‌ای که آدم در آن روراست باشد و سرنوشتش را بپذیرد، مانند بازتاب پرشور و شادمانهٔ رنگین‌کمانی که برای همه یکسان است.

برای کسی که شاهد رفتن است، در هر عزیمتی تلخکامی ملایمی وجود دارد.