کتاب عاشق همیشه تنهاست

مادری دارم بهتر از برگ درخت. دوستانی، بهتر از آب روان. و خدایی‌که در این نزدیکی ست

کودکی دیدم ماه را بو می‌کرد.

یک نفر دلتنگ است. یک نفر می‌بافد. یک نفر می‌شمرد. یک نفر می‌خواند. زندگی یعنی: یک سار پرید. از چه دلتنگ شدی؟ دلخوشی‌هاکم نیست: مثلا این خورشید، کودک پس‌فردا، کفتر آن هفته. یک نفر دیشب مرد و هنوز، نان گندم خوب است. و هنوز، آب می‌ریزد پایین، اسب‌ها می‌نوشند. قطره‌ها در جریان، برف بر دوش سکوت و زمان روی ستون فقرات گل یاس.

از چه دلتنگ شدی؟ دلخوشی‌هاکم نیست

برای ما، یک شب

روزگارم بد نیست. تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.

مرد بقال از من پرسید: چند من خربزه می‌خواهی؟ من از او پرسیدم: دل خوش سیری چند؟

اهل کاشانم. روزگارم بد نیست. تکه نانی دارم، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی. مادری دارم بهتر از برگ درخت. دوستانی، بهتر از آب روان. و خدایی‌که در این نزدیکی ست

حوض نقاشی من بی‌ماهی ست.

من به سیبی خوشنودم و به بوییدن یک بوته بابونه.

من زنی را دیدم نور در هاون می‌کوبید. ظهر در سفره آنان نان بود، سبزی بود، دوری شبنم بود، کاسه داغ محبت بود.

شاعری دیدم هنگام خطاب به گل سوسن می‌گفت: «شما»

من قطاری دیدم روشنایی می‌برد. من قطاری دیدم فقه می‌برد و چه سنگین می‌رفت. من قطاری دیدم که سیاست می‌برد (و چه خالی می‌رفت.)

جنگ خونین انار و دندان.

من به آغاز زمین نزدیکم. نبض گل‌ها را می‌گیرم.

گاه زخمی که به پا داشته‌ام زیر و بم‌های زمین را به من آموخته است.

در دل من چیزی ست، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح و چنان بی‌تابم که دلم می‌خواهد بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه. دورها آوایی ست که مرا می‌خواند.

پدرم پشت زمان‌ها مرده است. پدرم وقتی مرد، آسمان آبی بود، مادرم بی‌خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد. پدرم وقتی مرد، پاسبان‌ها همه شاعر بودند.

زندگی رسم خوشایندی است. زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ، پرشی دارد اندازه عشق. زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

زندگی حس غریبی ست که یک مرغ مهاجر دارد.

بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت. و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی‌آید و کتابی‌که در آن پوست شبنم تر نیست و کتابی‌که در آن یاخته‌ها بی‌بعدند.

ریگی از روی زمین‌برداریم وزن بودن را احساس کنیم.

کار ما نیست شناسائی «راز» گل سرخ، کار ما شاید این است که در «افسون» گل سرخ شناور باشیم. پشت دانایی اردو بزنیم. دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.

قشنگ یعنی چه؟ قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال

نردبان از سر دیوار بلند، صبح را روی زمین می‌آرد.

من پر از فانوسم. من پر از نورم و شن و پر از دار و درخت. پرم از راه، از پل، از رود، از موج. پرم از سایه برگی در آب: چه درونم تنهاست.

زندگانی سیبی است، گاز باید زد با پوست.

آدم اینجا تنهاست و، در این تنهایی، سایه نارونی تا ابدیت جاری است.

شب سرودش را خواند، نوبت پنجره‌ها ست.

بهترین چیز رسیدن به نگاهی ست‌که از حادثه عشق تر است