بریده‌هایی از کتاب گریه‌های امپراتور

تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست مرگ پایان می‌دهد یک روز این کابوس را

تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست! از این سکوت گریزان، از آن صدا بیزار

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه‌ای‌ست که قربانی‌ات کنند

هنوز غصه خود را به خنده پنهان کن! بخند! گر چه تو با خنده هم غم‌انگیزی

بی‌قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست

تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست مرگ پایان می‌دهد یک روز این کابوس را

زمین از آمدن برف تازه خشنود است من از شلوغی بسیار ردّپا بیزار

بی‌قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست آه! بی‌تاب شدن عادت کم‌حوصله‌هاست مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟ » بال«وقتی قفس پر زدن چلچله‌هاست بی‌تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است مثل شهری که به روی گسل زلزله‌هاست باز می‌پرسمت از مسئله دوری و عشق و سکوت تو جواب همه مسئله‌هاست

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده‌ست دل به یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

در غلغله جمعی و » تنها«شده‌ای باز آن‌قدر که در پیرهنت نیز غریبی

تو را خدا به زمین هدیه داده، چون باران که آسمان و زمین را به هم بیامیزی

در غلغله جمعی و » تنها«شده‌ای باز آن‌قدر که در پیرهنت نیز غریبی

بی‌تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است مثل شهری که به روی گسل زلزله‌هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

باز می‌پرسمت از مسئله دوری و عشق و سکوت تو جواب همه مسئله‌هاست

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟!

آسمانی شدن از خاک بریدن می‌خواست بی‌سبب نیست که فواره فروریختنی‌ست

تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست! از این سکوت گریزان، از آن صدا بیزار

آسمانی شدن از خاک بریدن می‌خواست

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده‌ست دل به یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

یک روز دو دلباخته بودیم من و تو! اکنون تو ز من دلزده‌ای! من ز تو دلتنگ

بارم که روی شانه عالم زیادی‌ام

در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار تا گفتم السلام علیکم... شروع شد

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

هر کسی در دل من جای خودش را دارد جانشین تو در این سینه خداوند نشد

بیچاره آهویی که صید پنجه شیری‌ست بیچاره‌تر شیری که صید چشم آهویی

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد!

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد که تو رفتی و دِلم ثانیه‌ای بند نشد