کتاب گریه‌های امپراتور

تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست مرگ پایان می‌دهد یک روز این کابوس را

تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست! از این سکوت گریزان، از آن صدا بیزار

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه‌ای‌ست که قربانی‌ات کنند

هنوز غصه خود را به خنده پنهان کن! بخند! گر چه تو با خنده هم غم‌انگیزی

بی‌قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده‌ست دل به یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

بی‌قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست آه! بی‌تاب شدن عادت کم‌حوصله‌هاست مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟ » بال«وقتی قفس پر زدن چلچله‌هاست بی‌تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است مثل شهری که به روی گسل زلزله‌هاست باز می‌پرسمت از مسئله دوری و عشق و سکوت تو جواب همه مسئله‌هاست

تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست مرگ پایان می‌دهد یک روز این کابوس را

زمین از آمدن برف تازه خشنود است من از شلوغی بسیار ردّپا بیزار

در غلغله جمعی و » تنها«شده‌ای باز آن‌قدر که در پیرهنت نیز غریبی

به غم دچار چنانم که غم دچار من است

تو را خدا به زمین هدیه داده، چون باران که آسمان و زمین را به هم بیامیزی

بی‌تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است مثل شهری که به روی گسل زلزله‌هاست

در غلغله جمعی و » تنها«شده‌ای باز آن‌قدر که در پیرهنت نیز غریبی

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟!

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

باز می‌پرسمت از مسئله دوری و عشق و سکوت تو جواب همه مسئله‌هاست

آسمانی شدن از خاک بریدن می‌خواست بی‌سبب نیست که فواره فروریختنی‌ست

تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست! از این سکوت گریزان، از آن صدا بیزار

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده‌ست دل به یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

آسمانی شدن از خاک بریدن می‌خواست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

هر کسی در دل من جای خودش را دارد جانشین تو در این سینه خداوند نشد

یک روز دو دلباخته بودیم من و تو! اکنون تو ز من دلزده‌ای! من ز تو دلتنگ

بارم که روی شانه عالم زیادی‌ام

در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار تا گفتم السلام علیکم... شروع شد

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد که تو رفتی و دِلم ثانیه‌ای بند نشد