بریده‌هایی از کتاب گریه‌های امپراتور

تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست مرگ پایان می‌دهد یک روز این کابوس را

تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست! از این سکوت گریزان، از آن صدا بیزار

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه‌ای‌ست که قربانی‌ات کنند

هنوز غصه خود را به خنده پنهان کن! بخند! گر چه تو با خنده هم غم‌انگیزی

بی‌قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست

تلخ و شیرین جهان چیزی به جز یک خواب نیست مرگ پایان می‌دهد یک روز این کابوس را

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده‌ست دل به یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

زمین از آمدن برف تازه خشنود است من از شلوغی بسیار ردّپا بیزار

بی‌قرار توام و در دل تنگم گله‌هاست آه! بی‌تاب شدن عادت کم‌حوصله‌هاست مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟ » بال«وقتی قفس پر زدن چلچله‌هاست بی‌تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است مثل شهری که به روی گسل زلزله‌هاست باز می‌پرسمت از مسئله دوری و عشق و سکوت تو جواب همه مسئله‌هاست

در غلغله جمعی و » تنها«شده‌ای باز آن‌قدر که در پیرهنت نیز غریبی

تو را خدا به زمین هدیه داده، چون باران که آسمان و زمین را به هم بیامیزی

در غلغله جمعی و » تنها«شده‌ای باز آن‌قدر که در پیرهنت نیز غریبی

بی‌تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است مثل شهری که به روی گسل زلزله‌هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟!

باز می‌پرسمت از مسئله دوری و عشق و سکوت تو جواب همه مسئله‌هاست

آسمانی شدن از خاک بریدن می‌خواست بی‌سبب نیست که فواره فروریختنی‌ست

تمام خانه سکوت و تمام شهر صداست! از این سکوت گریزان، از آن صدا بیزار

به غم دچار چنانم که غم دچار من است

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده‌ست دل به یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

آسمانی شدن از خاک بریدن می‌خواست

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

یک روز دو دلباخته بودیم من و تو! اکنون تو ز من دلزده‌ای! من ز تو دلتنگ

هر کسی در دل من جای خودش را دارد جانشین تو در این سینه خداوند نشد

در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار تا گفتم السلام علیکم... شروع شد

بارم که روی شانه عالم زیادی‌ام

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد که تو رفتی و دِلم ثانیه‌ای بند نشد