بریده‌هایی از کتاب بوی وانیل

ــ مگه چیزی هست که ندونم؟ ــ آره. دلم ریخت: ــ چی؟ ــ این‌که چه‌قدر دوستت دارم!

ــ گاهی آدم باید پاک کنه و از اول... از سر خط زندگیشو بنویسه.

از روی سنگ زندگیت، خودت بپر، قبل از این‌که زندگی با لگد پرتت کنه. دردت می‌آد اون وقت! زندگی به آدم فرصت رکود نمی‌ده،

ــ مگه چیزی هست که ندونم؟ ــ آره. دلم ریخت: ــ چی؟ ــ این‌که چه‌قدر دوستت دارم!

اسمش و حسش مثل هق هق مانده در گلو بود. درد داشت وقتی نفس عمیق می‌کشیدم.

قبل‌ترها نه خیلی قدیم، همین زمان مامان اینا... تعهد به زندگی زناشویی به قدری یه مطلب اساسی بود که کسی به خودش زحمت شک کردن بهشو نمی‌داد، اما تو روابط این روزهای آدم‌ها به سختی گیر می‌آد..

گرفتار یه حس شدن هیچ جواب منطقی‌ای نداره

این را افتخار می‌دانست که حرف دل و زبانش یکی است، خب این بد نبود، اما بدی ماجرا این بود که حرف دلش تند و تیز بود و زخم می‌زد!

ــ هر کسی تو یه دوره‌ای از زندگیش بی‌اعصابه

هرگز در زندگی‌ام با مَثَل انگلیسی بی‌خبری خوش خبری موافق نبودم. هیچ چیز بی‌خبری حس خوبی نداشت به خصوص برای من که در ذهنم همیشه غوغا بود و در دلم موج موج حرف و روی لبم هیچ!

فقط نگاهم کرد و دستی به موهایش کشید: ــ باشه تو سکوت کن من حرف می‌زنم؛ تنبیه تو دردش بیشتره، چون... چون تو رو خیلی بیشتر دوست دارم... تو رو جور دیگه‌ای دوست دارم... تو رو توی سی و دو سالگی دوست دارم... تو رو وقتی زندگی بهم خیلی چیزا یاد داد دوست دارم. نفسم حبس شد... من اینجا بین بوی قهوه و وانیل، بین حجم زیادی از پچ‌پچ‌های رفیقانه و عاشقانه، بین رنگ‌های چوب، دقیقا روبه‌روی دو چشم سیاه براق چهار بار شنیده بودم دوستت دارم... قلبم نمی‌زد انگار که هیچ خونی در رگ‌هایم نبود!

دیار... از روی سنگ زندگیت، خودت بپر، قبل از این‌که زندگی با لگد پرتت کنه. دردت می‌آد اون وقت! زندگی به آدم فرصت رکود نمی‌ده، فرار نکن!

یه پیله هست... همه آدم‌ها دورشون دارن، اونایی که به هر دلیلی کمی آسیب بیششتری خوردن، این پیله‌شون کمی کلفت‌تر و سخت‌تره.

محکم وایسا... تا اونم با آرامش این مراحل رو طی کنه...

هیچ آدمی تو دنیا با حسادت کردن خوشگل نشده... منم نشدم و نمی‌شم.

ــ باشه تو سکوت کن من حرف می‌زنم؛ تنبیه تو دردش بیشتره، چون... چون تو رو خیلی بیشتر دوست دارم... تو رو جور دیگه‌ای دوست دارم... تو رو توی سی و دو سالگی دوست دارم... تو رو وقتی زندگی بهم خیلی چیزا یاد داد دوست دارم.

یه روزی چشمات رو باز می‌کنی و می‌بینی تو نگاه یکی، تو نفس یکی، تو قدم‌های یکی گیر افتادی. مثل یه جاده پر پیچ و خم که هی پیچاش بیشتر و بیشتر می‌شه.

چه‌طور می‌توانستم احساساتم را با او در میان بگذارم؟! امکان پذیر نبود! فقط نگاهم کرد و دستی به موهایش کشید: ــ باشه تو سکوت کن من حرف می‌زنم؛ تنبیه تو دردش بیشتره، چون... چون تو رو خیلی بیشتر دوست دارم... تو رو جور دیگه‌ای دوست دارم... تو رو توی سی و دو سالگی دوست دارم... تو رو وقتی زندگی بهم خیلی چیزا یاد داد دوست دارم. نفسم حبس شد... من اینجا بین بوی قهوه و وانیل، بین حجم زیادی از پچ‌پچ‌های رفیقانه و عاشقانه، بین رنگ‌های چوب، دقیقا روبه‌روی دو چشم سیاه براق چهار بار شنیده بودم دوستت دارم... قلبم نمی‌زد انگار که هیچ خونی در رگ‌هایم نبود!

چه‌طور می‌توانستم احساساتم را با او در میان بگذارم؟! امکان پذیر نبود! فقط نگاهم کرد و دستی به موهایش کشید: ــ باشه تو سکوت کن من حرف می‌زنم؛ تنبیه تو دردش بیشتره، چون... چون تو رو خیلی بیشتر دوست دارم... تو رو جور دیگه‌ای دوست دارم... تو رو توی سی و دو سالگی دوست دارم... تو رو وقتی زندگی بهم خیلی چیزا یاد داد دوست دارم. نفسم حبس شد... من اینجا بین بوی قهوه و وانیل، بین حجم زیادی از پچ‌پچ‌های رفیقانه و عاشقانه، بین رنگ‌های چوب، دقیقا روبه‌روی دو چشم سیاه براق چهار بار شنیده بودم دوستت دارم... قلبم نمی‌زد انگار که هیچ خونی در رگ‌هایم نبود!

چرخان مثل فرفره بین همه و در حقیقت بی‌مکان!

قدری بهم برخورده بود و دلم شکسته بود که حتی دلم نمی‌خواست دعوا کنم.

دیار... از روی سنگ زندگیت، خودت بپر، قبل از این‌که زندگی با لگد پرتت کنه. دردت می‌آد اون وقت! زندگی به آدم فرصت رکود نمی‌ده، فرار نکن!

اعتماد جمله غریبیه این روزها... باید با من تو دادگاه‌ها بیای تا ببینی اعتماد چه نقش مهمی تو زندگی ایفا می‌کنه. قبل‌ترها نه خیلی قدیم، همین زمان مامان اینا... تعهد به زندگی زناشویی به قدری یه مطلب اساسی بود که کسی به خودش زحمت شک کردن بهشو نمی‌داد، اما تو روابط این روزهای آدم‌ها به سختی گیر می‌آد.

از روی سنگ زندگیت، خودت بپر، قبل از این‌که زندگی با لگد پرتت کنه.

از روی سنگ زندگیت، خودت بپر، قبل از این‌که زندگی با لگد پرتت کنه. دردت می‌آد اون وقت! زندگی به آدم فرصت رکود نمی‌ده، فرار نکن! ــ من فرار... ــ فرار همیشه دویدن نیست... پنهون شدن تو آشپزخونه و حرف نزدن به زبون مادری به خاطر ترسیدن از ارتباط‌گیری هم فراره...

دایره‌ی تکرار گذشته در بیان!