بریده‌هایی از کتاب حفره ها

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

پریدن، ربطی به بال ندارد قلب می‌خواهد.

گلوله‌ها خواب‌هایم را سوراخ سوراخ کرده‌اند

می‌خواستم بمانم، رفتم. می‌خواستم بروم، ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

خودم را می‌زنم به بیداری به خواب که سخت است

همین‌طور برای خودم می‌خندم همین‌طور برای خودش اشک می‌آید

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است هر کجای خاک...

جایت در زندگی درد می‌کند،

از زیر پوست با تو حرف می‌زنم از کوچه‌های خون، مرگ، مردگی از خون‌مردگی! یعنی که خسته است خون از این‌همه چرخیدن نشسته است.

نهنگی که در ساحل تقلا می‌کند برای دیدن هیچ‌کس نیامده است.

و حالا زمان داشت از ما انتقام می‌گرفت

شمع‌ها را روشن کردم ولی هیچ‌چیز روشن نشد نور تاریکی را پنهان کرده بود...

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است

نهنگی که در ساحل تقلا می‌کند برای دیدن هیچ‌کس نیامده است.

تهران کلاهِ بزرگی‌ست که بر سرِ زمین گذاشته‌ایم.

دکتر سرش را تکان می‌دهد پرستار سرش را تکان می‌دهد دکتر عرقش را پاک می‌کند و رشته‌کوه‌های سبز بر صفحهٔ مانیتور کویر می‌شوند

بعدِ مرگت قدمی بزنیم ماه را بیاوریم و پاهامان را تا ماهیان رودخانه دراز کنیم بعد

می‌ترسانَدَم قطار، وقتی که راه می‌افتد و این‌همه آدم را از آن‌همه جدا می‌کند

ما روی مرگ لباس پوشیده بودیم

بارانی که روزها بالای شهر ایستاده بود عاقبت بارید، تو بعدِ سال‌ها به خانه‌ام می‌آمدی...

من بچه بودم مادرم ظرف می‌شست و پدر با سبیل سیاهش به خانه برمی‌گشت، بمب‌ها که می‌باریدند هر سه بچه بودیم...

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

دلم نیامد بگویم! این شعر در همان سطرهای اول گلوله خورد وگرنه تمام نمی‌شد.

پریدن، ربطی به بال ندارد قلب می‌خواهد.

می‌خواستم بمانم، رفتم. می‌خواستم بروم، ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.

دکتر سرش را تکان می‌دهد پرستار سرش را تکان می‌دهد دکتر عرقش را پاک می‌کند و رشته‌کوه‌های سبز بر صفحهٔ مانیتور کویر می‌شوند

ابری که بالای شهر ایستاده روزی‌ست که من دود کرده‌ام.

بدون نام می‌خواستم بمانم، رفتم. می‌خواستم بروم، ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.

به نقشهٔ رو دیوار خیره بود گفت: «می‌دونی گروس؟ احساس می‌کنم این مرز خطیه که دورِ یه جسد کشیدن.»