کتاب حفره ها

گلوله‌ها خواب‌هایم را سوراخ سوراخ کرده‌اند

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

پریدن، ربطی به بال ندارد قلب می‌خواهد.

پریدن، ربطی به بال ندارد قلب می‌خواهد.

می‌خواستم بمانم، رفتم. می‌خواستم بروم، ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است هر کجای خاک...

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است

همین‌طور برای خودم می‌خندم همین‌طور برای خودش اشک می‌آید

جایت در زندگی درد می‌کند،

خودم را می‌زنم به بیداری به خواب که سخت است

از زیر پوست با تو حرف می‌زنم از کوچه‌های خون، مرگ، مردگی از خون‌مردگی! یعنی که خسته است خون از این‌همه چرخیدن نشسته است.

شمع‌ها را روشن کردم ولی هیچ‌چیز روشن نشد نور تاریکی را پنهان کرده بود...

نهنگی که در ساحل تقلا می‌کند برای دیدن هیچ‌کس نیامده است.

و حالا زمان داشت از ما انتقام می‌گرفت

می‌ترسم چاقویی در پهلویم فرو کنند یا گلوله‌ای در سرم شلیک و بعد بگویند: «خُب، نقشت این بود.»

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است

ما روی مرگ لباس پوشیده بودیم

نهنگی که در ساحل تقلا می‌کند برای دیدن هیچ‌کس نیامده است.

تهران کلاهِ بزرگی‌ست که بر سرِ زمین گذاشته‌ایم.

دکتر سرش را تکان می‌دهد پرستار سرش را تکان می‌دهد دکتر عرقش را پاک می‌کند و رشته‌کوه‌های سبز بر صفحهٔ مانیتور کویر می‌شوند

می‌ترسانَدَم قطار، وقتی که راه می‌افتد و این‌همه آدم را از آن‌همه جدا می‌کند

من بچه بودم مادرم ظرف می‌شست و پدر با سبیل سیاهش به خانه برمی‌گشت، بمب‌ها که می‌باریدند هر سه بچه بودیم...

بعدِ مرگت قدمی بزنیم ماه را بیاوریم و پاهامان را تا ماهیان رودخانه دراز کنیم بعد

بارانی که روزها بالای شهر ایستاده بود عاقبت بارید، تو بعدِ سال‌ها به خانه‌ام می‌آمدی...

به نقشهٔ رو دیوار خیره بود گفت: «می‌دونی گروس؟ احساس می‌کنم این مرز خطیه که دورِ یه جسد کشیدن.»

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

پریدن، ربطی به بال ندارد قلب می‌خواهد.

دلم نیامد بگویم! این شعر در همان سطرهای اول گلوله خورد وگرنه تمام نمی‌شد.

بدون نام می‌خواستم بمانم، رفتم. می‌خواستم بروم، ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.