بریده‌هایی از کتاب حفره ها

گلوله‌ها خواب‌هایم را سوراخ سوراخ کرده‌اند

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

پریدن، ربطی به بال ندارد قلب می‌خواهد.

می‌خواستم بمانم، رفتم. می‌خواستم بروم، ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است هر کجای خاک...

همین‌طور برای خودم می‌خندم همین‌طور برای خودش اشک می‌آید

خودم را می‌زنم به بیداری به خواب که سخت است

جایت در زندگی درد می‌کند،

از زیر پوست با تو حرف می‌زنم از کوچه‌های خون، مرگ، مردگی از خون‌مردگی! یعنی که خسته است خون از این‌همه چرخیدن نشسته است.

نهنگی که در ساحل تقلا می‌کند برای دیدن هیچ‌کس نیامده است.

پریدن، ربطی به بال ندارد قلب می‌خواهد.

و حالا زمان داشت از ما انتقام می‌گرفت

شمع‌ها را روشن کردم ولی هیچ‌چیز روشن نشد نور تاریکی را پنهان کرده بود...

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است

نهنگی که در ساحل تقلا می‌کند برای دیدن هیچ‌کس نیامده است.

هر کجای این شهر که دست بگذارم درد می‌کند هر کجای روز که بنشینم شب است

تهران کلاهِ بزرگی‌ست که بر سرِ زمین گذاشته‌ایم.

می‌ترسانَدَم قطار، وقتی که راه می‌افتد و این‌همه آدم را از آن‌همه جدا می‌کند

دکتر سرش را تکان می‌دهد پرستار سرش را تکان می‌دهد دکتر عرقش را پاک می‌کند و رشته‌کوه‌های سبز بر صفحهٔ مانیتور کویر می‌شوند

بعدِ مرگت قدمی بزنیم ماه را بیاوریم و پاهامان را تا ماهیان رودخانه دراز کنیم بعد

ما روی مرگ لباس پوشیده بودیم

من بچه بودم مادرم ظرف می‌شست و پدر با سبیل سیاهش به خانه برمی‌گشت، بمب‌ها که می‌باریدند هر سه بچه بودیم...

بارانی که روزها بالای شهر ایستاده بود عاقبت بارید، تو بعدِ سال‌ها به خانه‌ام می‌آمدی...

به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود

دلم نیامد بگویم! این شعر در همان سطرهای اول گلوله خورد وگرنه تمام نمی‌شد.

می‌خواستم بمانم، رفتم. می‌خواستم بروم، ماندم. نه رفتن مهم بود و نه ماندن... مهم من بودم که نبودم.

به نقشهٔ رو دیوار خیره بود گفت: «می‌دونی گروس؟ احساس می‌کنم این مرز خطیه که دورِ یه جسد کشیدن.»

دکتر سرش را تکان می‌دهد پرستار سرش را تکان می‌دهد دکتر عرقش را پاک می‌کند و رشته‌کوه‌های سبز بر صفحهٔ مانیتور کویر می‌شوند

ابری که بالای شهر ایستاده روزی‌ست که من دود کرده‌ام.