کتاب ابر صورتی

شاید هم همهٔ آدم‌ها وقتی گریه می‌کنند شبیه هم می‌شوند.

چه دردناک است که ما هرگز حقیقت را کشف نمی‌کنیم، بلکه چیزی را باور می‌کنیم که پیشاپیش به آن ایمان داشته‌ایم.

اگر من روزی روایت‌گر تاریخ باشم، می‌گویم زئوس غمگین‌ترینِ خدایگان است. او بیشتر ساعات روز روی مبلی مقابل تلویزیون می‌نشیند و شب‌ها با تلاشی رقت‌انگیز، خس‌خس‌کنان نفس می‌کشد.

ما با تمام جان‌مان رنج می‌کشیم، اما چون بارانی که بر اقیانوس باریده باشد، نشانی از آن برجای نمی‌ماند.

ما با تمام جان‌مان رنج می‌کشیم، اما چون بارانی که بر اقیانوس باریده باشد، نشانی از آن برجای نمی‌ماند.

پدرم می‌گفت هر آدم در دنیای خاصی زندگی می‌کند که برای دیگری به‌تمامی قابل درک نیست، اما می‌توان آن را تصور کرد.

زندگی، تسلسل بادکنک‌هاست. بادکنک‌هایی چون بر باد رفتن یک عشق، شکست یک قیام یا مرگ

چه دردناک است که ما هرگز حقیقت را کشف نمی‌کنیم، بلکه چیزی را باور می‌کنیم که پیشاپیش به آن ایمان داشته‌ایم.

او رفته بود. باورم نمی‌شد.

بزرگ‌ترین کشف‌ها از آنِ جان‌های رنج‌کشیده‌ای است که از وضع موجود به تنگ آمده‌اند و سرزمین تازه‌ای را جست‌وجو می‌کنند، چونان مهاجرت‌های بزرگ یا کشف قاره‌های تازه

«هیچی مزخرف‌تر از عشق نیست. مثِ آلیس در سرزمین عجایب، ه

آرزوهای تو احساس کند رویاهای خودش را محقق کرده است.

دروغ گاهی همون چیزهاییه که چشم آدم به‌عنوان واقعیت می‌بینه...»

و چه شگفت است که رویاهامان اندکی بیش از خود ما می‌پایند

گاه کلماتی که می‌اندیشیم از کرداری که می‌کنیم قدرت بیشتری دارند. چنان که پاپا همینگوی بزرگ گفته است: ما شکست می‌خوریم، اما نابود نمی‌شویم.

بی‌شباهت به مادرم نبود وقتی گریه می‌کرد. شاید هم همهٔ آدم‌ها وقتی گریه می‌کنند شبیه هم می‌شوند.

همهٔ بادکنک‌ها روزی می‌ترکند. حقایق و رویاهای زندگی چون بادکنکی است که کودکی در دست گرفته و به‌دنبال خود می‌کشد. کودک با صدای ترکیدن بادکنکش به گریه می‌افتد، اما بعد به‌دنبال بادکنک تازه‌ای می‌گردد. زندگی، تسلسل بادکنک‌هاست.

آیا ما سرنوشت خویش را در اختیار خود داریم، یا همهٔ شادی و غم‌هایی که در زندگی پیش روی‌مان قرار می‌گیرد، جایی دیگر رقم می‌خورد؟

ما در هر زمان آن چیزی هستیم که می‌پنداریم، چون تسلسلی از خود میان آینه‌ها.

همه‌چیز بیهوده است و ما از همهٔ رنجی که در زیر این آسمان می‌بریم چه به‌دست خواهیم آورد؟

جان‌های آزاد با هر گامی که به پیش برمی‌دارند، پوستی تازه می‌اندازند، فقط احمقان متعصب و مطلق‌اندیش به درون پوسته‌ای کهنه و بازمانده از دیگران می‌خزند و آسوده می‌شوند.

حیرت ما در برابر هستی شاید حاصل آن باشد که فقط یک‌بار در این جهان زندگی می‌کنیم و حتا اگر زندگی‌هایی در زمان‌ها و صورت‌های دیگر داشته‌ایم چیز روشنی از آن در خاطرمان نیست، بنابراین در برابر نادانی ناگزیر خود شکست می‌خوریم.

عشق مثل عطر خوشِ پنیر گندیده‌ای است که زیر یخچال جا مانده و تو را از مسافت‌های دور به‌سوی خود فرا می‌خواند تا برای رسیدن به آن از برابر نور و دیگر مهلکه‌هایی که جانت را به خطر می‌اندازد عبور کنی.

من هنوز آن‌قدر کوچک و بی‌رنگ بودم که حتا در این فاصلهٔ نزدیک و هوس‌انگیز به او، دیده نمی‌شدم.

من هراسی ندارم که او را زیباروی گیسوبلند خود بخوانم. آیا زیبایی بیهوده و به خودی خود وجود دارد؟ زیبایی از آنِ کسی است که آن را درمی‌یابد، و من زیبایی جادویی او را با تمام جزئیات و مختصات خال‌هایش درمی‌یافتم.

پنج ماه بعد که گلوله‌ها سینه‌ام را سوراخ کردند، نامه‌ای که نه ماه برای نوشتنش فکر می‌کردم، هنوز توی جیب شلوارم بود. شیشهٔ کادوشدهٔ عطر را همان موقع در بازداشتگاه گرفته بودند.

هوا پر بود از بوی گیاهان وحشی و حشرات. اگر پروانه آن‌جا بود، تا صبح نمی‌خوابیدیم.

اگر پدر و مادر یا پروانه می‌دانستند برگشته‌ام، حتماً آن‌جا منتظرم بودند. اما هیچ‌کس نبود. مثل چهارشنبه‌سوری سالی بود که از دو روز قبلش برای آتش‌بازی چوب جمع کردیم، اما عصر باران گرفت و چوب‌ها خیس شدند. همه به خانه‌هاشان برگشتند و هیچ‌کس نماند.

از این بالا تهران تا دوردست‌ها پیداست. آن‌قدر دور است که نمی‌توانم خانهٔ پروانه را پیدا کنم. نامه‌ای که نه ماه برای نوشتنش تمرین کرده بودم، شاید هنوز جایی در بایگانی‌های عراق باشد. شیشهٔ عطر هم حتماً با زباله‌ها دفن شده است. اگر پروانه یک روز برای هواخوری این اطراف بیاید، می‌فهمم هنوز از همان رژ مسی براق می‌زند یا نه

شاید هم همهٔ آدم‌ها وقتی گریه می‌کنند شبیه هم می‌شوند.