بریده‌هایی از کتاب ساعت ۱۰ صبح بود

من نه آخرین‌ام نه حوصلهٔ شرح و توضیح دارم من فقط یک نفرم که راه خانه ام را گُم کرده‌ام

عمر را میان ملافه‌های نمور دفن کردم

سالی که بر من و تو گذشت فقط ۳۶۵ روز نبود جمعه‌ها را باید دو روز حساب کرد

خوشبختی را من همیشه به پایان هفته، ‫به پایان ماه و به پایان سال موکول می‌کردم ‫هفته پایان می‌یافت ‫ماه پایان می‌یافت ‫سال پایان می‌یافت ‫هنوز در آستانهٔ در ‫در کوچه بودیم، پیوسته ساعت را نگاه می‌کردم ‫که کسی خوشبختی و جامه‌ای نو ارمغان بیاورد

روزها چه سنگدل بر ما می‌گذشت

از خواب برنخاست، جهان زخمی و یاران دفن ‫در جراحت و ناامیدی حافظه، دفن در زمان ‫گذشته

از کسی نپرسیدم خوشبختی سهم چه کسی است ‫عابران چنان گیج و گنگ به دنبال تکه‌نانی ‫و سبدی میوه می‌دویدند ‫که حوصلهٔ جواب مرا نداشتند

بهشتی در زندگی ما نیست ‫ما فقط سعی کردیم ‫فنجان‌های چای در زمستان یخ نبندند ‫آسمان بیش از این تیره نشود

تو می‌خواهی از یک اشتیاق کهنه پرده برداری ‫اشتیاقی که سنگ شده است ‫و در میدانی بی‌سرنوشت مانده است

من نه آخرین‌ام ‫نه حوصلهٔ شرح و توضیح دارم ‫من فقط یک نفرم ‫که راه خانه ام را گُم کرده‌ام ‫اگر خواستید مرا مدد کنید ‫نه در چشمان من خیره شوید ‫نه نام مرا بپرسید

کاش ‫خداحافظی نمی‌کردی و می‌رفتی ‫من عمری خداحافظی تو را ‫به یاد داشتم ‫پاییز پشت پنجره ‫استوار ایستاده است ‫مرا نظاره می‌کند ‫که چرا من ‫هنوز جهان را ترک نکرده‌ام ‫من که قلب فرسوده دارم ‫من که باید با قلب فرسوده ‫کم‌کم تو را فراموش کنم.

همان‌طور که میان اتاق ایستاده بودم ‫سال تحویل شد ‫دو سه پرنده به‌سرعت پر زدند ‫سپس در افق گُم شدند ‫سپس پیری من و تو آغاز شد ‫ماهیان قرمز سفرهٔ هفت‌سین ‫با دهان باز ‫با تعجب ابدی ما را نگاه می‌کردند ‫بر جامه‌های نو روح افسردهٔ ما ‫دوخته شده بود

چنین عمرم را می‌گذرانم ‫مرا نه شکوه است نه گلایه ‫قلبم ار یاری کند برگ‌های زرد پاییزی را ‫شماره می‌کنم که دارند از پاییز جدا می‌شوند و ‫به زمستان متصل می‌شوند ‫برای زیستن هنوز بهانه دارم.

مرگ در حد و مرز او نبود ‫مرگ تسلیم او شد

دریغ ‫تو مسافر همیشگی بودی

حریق سرتاپای مرا گرفته است ‫شما حرف از تسلی می‌زنید ‫من این حریق را باید تا قبرستان ببرم

پاییز هنوز در تعقیب ما بود

می‌خواهم به دریا تنها بروم ‫اگر غرق هم شوم کسی را صدا نکنم

شبِ بی‌خوابِ هرزه ‫با دغدغهٔ بی‌چون‌وچرا ‫در کنار بسترم پرواز می‌کند ‫بی‌تن‌پوش و مضطرب ‫قرص‌های خراب را تعارفش می‌کنم ‫قرص‌های خواب را می‌شناسد ‫از من خاطراتی دارد ‫خیابان‌ها را پرسه زده است ‫اسبان و کودکان را به خواب سپرده است

آمد ــ نشست ــ جراحت ‫و زخم های مرا دید و رفت ــ در سکوت ما