کتاب بازگشت پنهانی به شیلی

ای ناخدای شوربخت مغلوب در سرزمین من، شاید که بال‌های غرور تو هنوز پروازی بلند گیرند بر فراز واپسین خیزاب، فراز خیزاب مرگ. از: «چکامه‌ای برای مرغ دریایی سترگ مهاجر» سروده: پابلو نرودا

آی، پرندهٔ دور پرواز تو در فراسوها برفراز دریاهای گمشده مابین قاره‌ها سرگشته می‌نمودی؛ تپش بالی و زنگ ضربهٔ پرها: شاهوارانه مسیر خویش را خردکی دگر کردی و پیروز و پایدار راه بی‌رحم و غریبانهٔ خود را پیش گرفتی

ای قهرمان، - به او چنین گفتم؛ هیچ‌کس بر فراز خاک میدانچه‌ای عمومی تندیس الهام‌بخش تو را علم نخواهد کرد، هیچ‌کس. به جای آن در میان درختان غار، با تشریفاتی رسمی و دلگیر، مجسمه مردی سبیلو در لباس فراک یا که با شمشیر نصب خواهد شد؛ مردی که درگیر و دار جنگ زن دهقانی را کشت، مردی که با خمپاره‌ای خونبار مدرسه دختران کوچک را ویران کرد،

«آنچه ما دل نگرانش هستیم سرپناه و یا چیزی برای خوردن نیست. بگذارید شأن و منزلت ما را به ما بازگردانند.» و اضافه می‌کند که فقرا می‌گویند: «آنچه ما می‌خواهیم، چیزی است که از ما گرفتند: زندگی‌مان را.»

تغییر دادن شخصیت نبرد روزمره‌ای است که در آن، به سبب آنکه آرزومندیم به «خود بودن» ادامه بدهیم، مدام بر ضد عزم خودمان به تغییر، طغیان می‌کنیم.