کتاب چنین گفت فردین (مجموعه شعر)

کاش مادرم دختربچه‌ای سه‌ساله بود در تابستان ۱۳۲۱ تا به آغوشش می‌کشیدم و می‌بوسیدمش، پدرانه.

همهٔ ما خواهیم مُرد ما هم لیز خواهیم خورد، ما وقت برای شمارش همهٔ درخت‌ها نداریم...

سعی کن مدادرنگی‌های کودکی‌ات را پیدا کنی وگرنه همه‌چیزخاکستری یک‌دست می‌شود...

کاش پیراهنت بادبان قایقم بود به وقت غرق شدن.

به زن بلوچ بارداری فکر می‌کنم که با بچه‌ای بسته به گرده‌اش هر روز هیزم‌ها را می‌شکند شیر بزها را می‌دوشد نان تازه پُخت می‌کند چندبار از چاه آب می‌کشد و هر شب برای شوهر و هووی جوانش رخت‌خواب پهن می‌کند.

نشسته‌ام خانه و فقط برای تو شعر می‌گویم، شغل من دوست داشتن توست.

از آن پنجشنبه‌ای که نیامدی، انگار تمام هفته‌ها فقط شش روز دارند.

تو خوبی، اما به قول لورکا: «سفیدی آهاری‌ام را مچاله می‌کنی»

و گور تو سیاه می‌پوشم برای همیشگی نبوده‌هایت نبودنم نبودنت نبودگی‌هامان...

نترس شاید مرگ در هیبت زنی زیبا به سراغ‌مان آمد...

ببرید و بستری‌ام کنید جنون شعر گرفته‌ام.

نه از توفان می‌ترسم نه از جزرومد، من در بازوان تو لنگر انداخته‌ام.

از من رد نشو ‫و در من گیر کن، ‫مثل شاخه‌ای سرگردان ‫کنارهٔ سنگی ‫در آغوش رودخانه.

به‌جای با من ‫در من برقص، ‫تا جاودانه شوی در رگ‌وپی‌ام.

سرگردان جاده‌هام، ‫اولین آبادی سر راهم باش.

ماه را ‫میله‌های پنجره‌ام تکه‌تکه می‌کنند، ‫تا این تنها من نباشم ‫که تکه‌تکه می‌خوابم.

چیزی نگو، ‫همیشه حرف آخر را سکوت می‌زند.