بریده‌هایی از کتاب ما همیشه قلعه نشینان

ناگهان کانستنس برگشت و کاردش را گذاشت روی میز و به طرف درِ بستهٔ اتاق عموجولیان رفت و بعدش برگشت. با لبخندی محو گفت «فکر کردم داره راه می‌ره.» و دوباره نشست.

"پیر شدن خیلی بده و این‌که فقط دراز بکشی و فکر کنی که کِی اون اتفاق می‌افته."

«گاهی حس می‌کنم حاضرم همه‌چیزم رو بدم تا دوباره اون‌ها رو داشته باشم.»

در آن دهکده مردها جوان می‌ماندند و کارشان ورّاجی بود و زن‌ها با فرسودگی،‌ خاکستری و زشت و پیر می‌شدند و ساکت منتظر مردها می‌ایستادند تا بلند شوند و به خانه‌های‌شان برگردند.

"مری کت، یه فنجون چای می‌خوای؟"

«ما سال رو خوردیم و تموم کردیم. ما بهار و تابستون و پاییز رو خوردیم. منتظر می‌شیم چیزی سبز بشه، بعدش می‌خوریمش.»