کتاب درباره‌‌ی دموکراسی

«کثرت‌‌سالاری» از دو واژه‌ی‌ یونانی به‌معانی «بسیار» و «سالار» سرچشمه گرفته و از این‌رو به‌معنای «حکومت کثرت‌سالار» بوده و از حکومت یک نفر یا پادشاهی، یا حکومت توسط چند تن، الیگارشی یا اریستوکراسی متمایز می‌شود. هر چند از این واژه به‌ندرت استفاده می‌شد اما من و یکی از همکارانم آن را به‌عنوان راهی آسان برای دموکراسی نمایندگی با حق رأی عام در 19۵3 معرفی کردیم. از این به‌بعد من آن را به‌همان معنا به‌کار می‌گیرم. خلاصه‌ این‌که، دموکراسی کثرت‌سالار نظامی سیاسی است که شش نهاد مورد اشاره را داشته باشد. از این نظر دموکراسی کثرت‌سالار با دموکراسی نمایندگی با محدودیت حق رأی، آن‌طور که در قرن نوزدهم رواج داشت، متفاوت است. با دموکراسی‌ها و جمهوری‌ها‌یی که نه‌تنها در آنان حق رأی محدود است بلکه فاقد خیلی از خصیصه‌های اساسی دموکراسی کثرت‌سالار مانند احزاب سیاسی، حق تشکیل سازمان‌های سیاسی که بر حکومت موجود و گروه‌های ذ‌ی‌نفع سازمان‌یافته و نظایر آن، تأثیر گذاشته یا مخالفت ورزد، نیز متفاوت است.

در کشورهای دموکراتیک، تصمیمات مهم حکومتی مشخصاً نه به‌طور شتاب‌آلود و مبهم که با تأنی و طمأنینه اتخاذ می‌شوند. چون تصمیمات سنجیده اتخاذ می‌شوند، تغییرات حساب‌شده، موجب اجتناب از خزیدن به فاجعه‌ها می‌شوند. شهروندان، خبرگان و رهبران از خطاها درس می‌گیرند

حتا یک دموکراسی دست‌وپاشکسته خیلی بهتر از یک رژیم تمامت‌خواه خواهد بود.

میان بزرگسالان هیچ‌کس قطعاً بهتر از دیگران نیست که اختیار کامل و نهایی اداره‌ی حکومت یک دولت به او سپرده شود.

هر چند می‌دانستم جایگزین‌های احتمالی چنان ناخوشایندند که حتا یک دموکراسی دست‌وپاشکسته خیلی بهتر از یک رژیم تمامت‌خواه خواهد بود. از این‌رو، وجود دموکراسی برای من ارزش والایی داشت. به این باور رسیدم که قطعاً یک دموکراسی بد بسیار بهتر از یک استبداد خوب است.

دموکراسی کثرت‌سالار تنها در کشورهای با اقتصاد مسلط سرمایه‌داری بازار وجود داشته است و هرگز (یا دوره‌ای بسیار کوتاه) در کشورهای با اقتصادهای به‌طور عمده غیر بازار تحقق نیافته است

دموکراسی و سرمایه‌داری بازار همانند دو فرد گرفتار در ازدواجی پرتلاطم‌اند که دستخوش شکاف ناشی از تضادند اما با این‌حال، ادامه می‌دهند زیرا هیچ‌یک مایل به جدایی از دیگری نیست. اگر زبان را از تشبیه به علم گیاه‌شناختی تغییر دهیم، باید بگوییم سرمایه‌داری بازار و دموکراسی در نوعی همزیستی ستیزه‌جویانه به حیات خود ادامه می‌دهند.

از آن‌جا که سرمایه‌داری بازار به‌ناچار موجب نابرابری می‌شود، با ایجاد نابرابری‌ها در توزیع منابع سیاسی، موقعیت بالقوه‌ی دموکراتیک دموکراسی کثرت‌سالار محدود می‌شود.

«با توجه به سرشت آدمی بااطمینان می‌گویم آن‌هایی که قدرت در کف دارند... همواره و هر وقت بتوانند... آن را افزایش می‌دهند.»

به‌جای تلقی بحث به‌عنوان منعی در راه عمل، آن را مقدمه‌ای حتمی برای هر عمل عادلانه می‌انگارند.»

شواهد تاریخی کاملاً با قطعیت نشان می‌دهد در نظامی که در آن تصمیمات بی‌شمار اقتصادی از سوی کنشگران بی‌شمار مستقل اما رقیب اتخاذ می‌شود، هر یک از منظر منافع شخصی و به‌مدد اطلاعات بازار عمل می‌کند، کالا و خدمات به‌مراتب کاراتر از هر بدیل مشخص تولید می‌شود.

اقتصاد متمرکز دعوتنامه‌ی آشکار برای رهبران حکومت صادر می‌کند که با حروف برجسته در آن نوشته شده است: شما آزاد هستید از همه‌ی منابع اقتصادی جهت تحکیم و حفظ قدرت خود استفاده کنید!

سرمایه‌داری بازار محلل نیرومندی برای رژیم‌های خودکامه است.

زمانی که حکومت‌های خودکامه در کشورهای نه‌چندان مدرن تصمیم می‌گیرند اقتصاد بازار پویا را رشد دهند، آن‌گاه با این کار احتمالاً بذر انهدام نهایی خود را می‌پاشند.

زمانی درباره‌ی «دموکراتیک» بودن یک کشور قضاوت می‌کنیم که نهادهای عمده‌ی سیاسی آن در سطحی قابل قیاس دموکراتیک باشند.