بریده‌هایی از کتاب توفان در مرداب

به نظر من، جمهوری و سلطنت هردوشان از یک قماشند، هردو به یک نحو ستم می‌کنند.

امروزه هر قلم به دستی به خودش اجازه می‌دهد درباره امور مملکت، نظام قضایی، حقوق شاهان و البته حقوق مردم اظهارنظر کند...

راهب می‌پرسید: ــ قبول ندارید که زن را شیطان خلق کرده؟ دن جوزپه با لبخندی پاسخ می‌داد: ــ نه، نه. زن هم ساخته دست خداوند است. در غیر این صورت، دوری جستن از او چه ثوابی می‌توانست داشته باشد؟ پرهیز کردن از چیزهای شیطانی کار آسانی است. کار شاق همین است که آدم از چیزهایی بپرهیزد که خود پروردگار آفریده، اما از ما خواسته که در راه رضای خودش به آنها دست نزنیم.

پرده‌های‌نازکی از نسیم رفته‌رفته شامگاه‌گلگون و طلایی را دربرمی‌گرفت.

پرده‌های‌نازکی از نسیم رفته‌رفته شامگاه‌گلگون و طلایی را دربرمی‌گرفت. صدای موسیقی از جایگاه وسط میدان می‌آمد و لحظه‌ها را دارای هویت و جسمیت می‌کرد، به لحظه‌ها احساس می‌داد.

از این نقطه‌نظر می‌گویید ما انسان‌تر شده‌ایم که، از برکت آن دارایی‌ها، می‌توانیم اینجا بنشینیم و درباره انسان حرف بزنیم، درباره کتاب‌هایی که خوانده‌ایم بحث کنیم و از زیبایی لذت ببریم. اما اگر به یاد بیاورید که بهره‌مندی ما از این امتیاز به قیمت رنج و کار انسان‌های دیگری تمام شده، آن وقت قبول می‌کنید که ما کمتر از آنها انسانیم.

دن جوزپه به طرف تالار بازی رفت: آنچه از بازی دوست می‌داشت تماشای دست به دست شدن پول بود، و این‌که ناگهان با یک ورق و یک شماره سرنوشت کسی عوض می‌شود. دوست داشت کناری بایستد و واکنش‌های آن آقایان و خانم‌های اشرافی را تماشا کند.

دی بلازی فکر می‌کرد: ــ امروز، همه آن امتیازهایی را که او برای الغایشان تلاش کرد و همه ستم‌هایی را که توانست از میان بردارد می‌توان با فرمانی یک خطی احیا کرد؛ یک هوس شاهانه، یک زد و بند ساده و یک هماغوشی حسابگرانه برای بازگرداندن آنها کافی است.

دلسوزی برای کشیش بر احساس‌های دیگر چیره شد، و جنبه‌های مثبت شخصیت او را با چنان اندوهی به یاد می‌آورد که گویی در همان زمان هم او مرده و زیر خاک رفته بود. اما در عین‌حال، در این پوسته ترحم ترک‌هایی هم دیده می‌شد، و از این ترک‌ها حسی کاملا متفاوت کم کم بیرون می‌تراوید.