کتاب توفان در مرداب

به نظر من، جمهوری و سلطنت هردوشان از یک قماشند، هردو به یک نحو ستم می‌کنند.

امروزه هر قلم به دستی به خودش اجازه می‌دهد درباره امور مملکت، نظام قضایی، حقوق شاهان و البته حقوق مردم اظهارنظر کند...

راهب می‌پرسید: ــ قبول ندارید که زن را شیطان خلق کرده؟ دن جوزپه با لبخندی پاسخ می‌داد: ــ نه، نه. زن هم ساخته دست خداوند است. در غیر این صورت، دوری جستن از او چه ثوابی می‌توانست داشته باشد؟ پرهیز کردن از چیزهای شیطانی کار آسانی است. کار شاق همین است که آدم از چیزهایی بپرهیزد که خود پروردگار آفریده، اما از ما خواسته که در راه رضای خودش به آنها دست نزنیم.

اما، باید اعتراف کنم که درباره انقلاب احساس دیگری دارم. از این که به شخص اول مملکت بگویند «بلند شو که من می‌خواهم سر جایت بنشینم» خوشم می‌آید... بله، چه کیفی دارد دیدن قدرتمندان و گردنکشانی که دنبال سوراخ موش می‌گردند و ستمدیدگانی که پیروز می‌شوند...

اما دنا امانوئلا این را هم می‌فهمید که پسرش در آن لحظه دلش می‌خواست که او برود، که هرانسانی حق دارد بخواهد در لحظه رویارویی با سرنوشت تنها باشد، در لحظه رویارویی با خیانت، با دژخیم، بامرگ.

پرده‌های‌نازکی از نسیم رفته‌رفته شامگاه‌گلگون و طلایی را دربرمی‌گرفت.

پرده‌های‌نازکی از نسیم رفته‌رفته شامگاه‌گلگون و طلایی را دربرمی‌گرفت. صدای موسیقی از جایگاه وسط میدان می‌آمد و لحظه‌ها را دارای هویت و جسمیت می‌کرد، به لحظه‌ها احساس می‌داد.

از این نقطه‌نظر می‌گویید ما انسان‌تر شده‌ایم که، از برکت آن دارایی‌ها، می‌توانیم اینجا بنشینیم و درباره انسان حرف بزنیم، درباره کتاب‌هایی که خوانده‌ایم بحث کنیم و از زیبایی لذت ببریم. اما اگر به یاد بیاورید که بهره‌مندی ما از این امتیاز به قیمت رنج و کار انسان‌های دیگری تمام شده، آن وقت قبول می‌کنید که ما کمتر از آنها انسانیم.

دن جوزپه به طرف تالار بازی رفت: آنچه از بازی دوست می‌داشت تماشای دست به دست شدن پول بود، و این‌که ناگهان با یک ورق و یک شماره سرنوشت کسی عوض می‌شود. دوست داشت کناری بایستد و واکنش‌های آن آقایان و خانم‌های اشرافی را تماشا کند.

دی بلازی فکر می‌کرد: ــ امروز، همه آن امتیازهایی را که او برای الغایشان تلاش کرد و همه ستم‌هایی را که توانست از میان بردارد می‌توان با فرمانی یک خطی احیا کرد؛ یک هوس شاهانه، یک زد و بند ساده و یک هماغوشی حسابگرانه برای بازگرداندن آنها کافی است.

دلسوزی برای کشیش بر احساس‌های دیگر چیره شد، و جنبه‌های مثبت شخصیت او را با چنان اندوهی به یاد می‌آورد که گویی در همان زمان هم او مرده و زیر خاک رفته بود. اما در عین‌حال، در این پوسته ترحم ترک‌هایی هم دیده می‌شد، و از این ترک‌ها حسی کاملا متفاوت کم کم بیرون می‌تراوید.

هاگر را دچار حس غم‌انگیز کسی می‌دید که می‌داند برحق است اما در برابر پیروزی دروغ خودش را ناتوان می‌بیند و احساس انزجار می‌کند، کسی که در برابر دروغ خود را مجبور به عقب‌نشینی می‌بیند و به نظر می‌رسد که این عقب‌نشینی نشانه تقصیر او باشد در حالی که به راستی نشانه بی‌گناهی و درماندگی اوست.

دی بلازی می‌گفت: ــ در واقع، هرجامعه‌ای نوع خاصی از جعل را به وجود می‌آورد که، به عبارتی، با همان جامعه مناسب است.

از دست دوک کاکامو خونش به جوش آمده بود. آخر چرا باید آدم از لذت نابود کردن یک آدم دیگر چشم بپوشد؟ آن هم در حالی که به مزخرفاتی که او در سر دارد معتقد نیست و دستش به گناه او آلوده نشده است؟

در جایی نوشته‌ای که شکنجه با حق و عدالت، با عقل و منطق و با سرشت آدمی منافات دارد. و حال، اگر در برابر شکنجه مقاومت نکنی همه آنچه را که نوشته‌ای بی‌اعتبار خواهی کرد و آبرویی برای خودت باقی نخواهی گذاشت

شاید بجا باشد که علما، برای آزمایش هم که شده، شکنجه ببینند تا بفهمند که شکنجه مخالف خداوند است. تا بفهمند که شکنجه تصویر خداوند را که در انسان متجلی است نابود می‌کند.

دعا می‌کرد و از خدایش می‌خواست کاری کند که هنگام بریدن طناب دستش نلرزد، تا تیغه گیوتین درست پایین بیفتد. دعایش اجابت شد.