بریده‌هایی از کتاب توفان در مرداب

به نظر من، جمهوری و سلطنت هردوشان از یک قماشند، هردو به یک نحو ستم می‌کنند.

امروزه هر قلم به دستی به خودش اجازه می‌دهد درباره امور مملکت، نظام قضایی، حقوق شاهان و البته حقوق مردم اظهارنظر کند...

پرده‌های‌نازکی از نسیم رفته‌رفته شامگاه‌گلگون و طلایی را دربرمی‌گرفت.

پرده‌های‌نازکی از نسیم رفته‌رفته شامگاه‌گلگون و طلایی را دربرمی‌گرفت. صدای موسیقی از جایگاه وسط میدان می‌آمد و لحظه‌ها را دارای هویت و جسمیت می‌کرد، به لحظه‌ها احساس می‌داد.

از این نقطه‌نظر می‌گویید ما انسان‌تر شده‌ایم که، از برکت آن دارایی‌ها، می‌توانیم اینجا بنشینیم و درباره انسان حرف بزنیم، درباره کتاب‌هایی که خوانده‌ایم بحث کنیم و از زیبایی لذت ببریم. اما اگر به یاد بیاورید که بهره‌مندی ما از این امتیاز به قیمت رنج و کار انسان‌های دیگری تمام شده، آن وقت قبول می‌کنید که ما کمتر از آنها انسانیم.