بریده‌هایی از کتاب درباره تو

عالم همه مبتدا، خبر کرببلاست انسان، قفس است و بال و پر، کرببلاست می‌گردی اگر در پی خود، هرز مگرد آیینه ما هنوز در کرببلاست

در شهر شلوغ ما تماشا دارد تنهایی دسته‌جمعی آدم‌ها

همواره پس از طلوع برمی‌خیزد هر روز نماز صبح خورشید قضاست

در شهر شلوغ ما تماشا دارد تنهایی دسته‌جمعی آدم‌ها

شب تا به سحر از ته دل، گریه کنم با خون جگر از ته دل گریه کنم دریایم و هیچ کس نخواهد فهمید یک عمر اگر از ته دل گریه کنم

در سینه، هزار عیب پنهان داریم از کعبهٔ دل، روی به شیطان داریم هیچیم و غم فلان و بهمان داریم موریم و گلایه از سلیمان داریم

گفتیم که هستیم و نوشتی که تویی آغاز شدیم با سرشتی که تویی سخت است ولی به سختی‌اش می‌ارزد برگشتن انسان به بهشتی که تویی

ای دل که خبر تویی و خود بی‌خبری دنیا همه راز است چرا کور و کری قانع مشو از کشف به سیبی کوچک دستی برسان به شاخهٔ دورتری

ای رفته به خواب، روح آوارهٔ تو غیر از تو کسی نمی‌کند چارهٔ تو از خندهٔ صبح ساده مگذر، شاید با او خبر خوشی‌ست دربارهٔ تو

چشمی بگشا، هدایتم کن ای عشق یا هر چه شدم، شفاعتم کن، ای عشق پرچانگی عقل، مرا آزرده ست گهگاه خودت نصیحتم کن، ای عشق

در شهر شلوغ ما تماشا دارد تنهایی دسته‌جمعی آدم‌ها

فردای خطر، مرد خطر بسیار است یاران نشسته را جگر بسیار است تا هست، میان ما یتیم است «شکست» «پیروزی» را ولی پدر بسیار است

این‌قدر به تقدیر خدا فکر نکن لب تشنه به ابر بی‌وفا فکر نکن پیشانی‌ات ای کویر! موّاج شده ست این‌قدر به رودخانه‌ها فکر نکن

تو ماهی و ما محاق خواندیم تو را دریایی و باتلاق خواندیم تو را تو معجزهٔ پیمبرانی ای عشق! شرمنده که اتفاق خواندیم تو را

ای خفتهٔ دشت وهم! باری برخیز در حرف تو، نیست اعتباری، برخیز عالم، عشق است و هر چه جز عشق، عدم ای عقل! اگر وجود داری برخیز

حالی دارم، که از سخن، بیرون است حالی‌ست که دیگر است، دیگرگون است بازار جهان ببین که بعد از یک عمر اندوخته‌ام دلی که آن هم خون است

عالم همه مبتدا، خبر کرببلاست انسان، قفس است و بال و پر، کرببلاست می‌گردی اگر در پی خود، هرز مگرد آیینه ما هنوز در کرببلاست

خواندیم و دریغا خبری از خورشید در این همه روزنامهٔ صبح، نبود

باید به عدم، به نیستن فکر کنم باید به تب گریستن فکر کنم بعد از تو هزار بار مرگم بادا یکبار اگر به زیستن فکر کنم

درخانه، جماعتی پی معجزه ها بر طاقچه، قرآن فراموش شده

یک پنجره، گلدانِ فراموش شده یک خاطره، انسانِ فراموش شده درخانه، جماعتی پی معجزه ها بر طاقچه، قرآن فراموش شده

ماییم و هنوز حسرت زنده شدن آری نه فقط زنده، برازنده شدن انسان به گذشته می‌رود روز به روز باید برویم رو به آینده شدن

با این اتوبوس کهنه و فرسوده با مقصد گنگ و راه ناپیموده در جادهٔ لغزندهٔ دنیا بودیم با عشق ـ این رانندهٔ خواب‌آلوده ـ

انگار بهار را نفهمیده هنوز این برف که بر فراز کوهستان است

در سینه، هزار عیب پنهان داریم از کعبهٔ دل، روی به شیطان داریم هیچیم و غم فلان و بهمان داریم موریم و گلایه از سلیمان داریم

در سینه، هزار عیب پنهان داریم از کعبهٔ دل، روی به شیطان داریم هیچیم و غم فلان و بهمان داریم موریم و گلایه از سلیمان داریم

در سینه، هزار عیب پنهان داریم از کعبهٔ دل، روی به شیطان داریم هیچیم و غم فلان و بهمان داریم موریم و گلایه از سلیمان داریم

شب تا به سحر از ته دل، گریه کنم با خون جگر از ته دل گریه کنم دریایم و هیچ کس نخواهد فهمید یک عمر اگر از ته دل گریه کنم

شب مانده و چشم‌ها پر از شبنم‌ها در حال عبورند دمادم غم‌ها در شهر شلوغ ما تماشا دارد تنهایی دسته‌جمعی آدم‌ها

اینجا غم، قوت غالب زندگی است دلتنگی، رکن واجب زندگی است این مرگ برای ما که دوریم از تو تنها یکی از عواقب زندگی است