کتاب غول بزرگ مهربان

فقط چون چیزی رو با این دو تا چشمامون نمی‌بینه، فکر می‌کنی چیزی وجود نداشت.

خب، حالا ممکن است بپرسید، نکنه این همون کتابیه که غول مهربان نوشته. باید بگم، درسته. این همون کتابه که شما الان خووندین و تمومش کردین.

سوفی گفت: «پیشی گربه‌ها موشا رو می‌کشن.» غول مهربان گفت: «درسته، اما همنوع خودشو نکشت. آدما تنها جونوری هست که همنوع خودشو کشت.»

به سوفی گفت: «تا دیروز ما باور نمی‌کرد غول وجود داره. حالا باور نمی‌کنه خنیار چمپر هست. فقط چون چیزی رو با این دو تا چشمامون نمی‌بینه، فکر می‌کنی چیزی وجود نداشت.

غول مهربان ادامه داد: «غول هم قانون خودشونو داره. قانون اونا به درد آدما نمی‌خورن. قانون هر کسی به درد خودشون می‌خوره.»

«راست می‌گی. موسیقی آدما خیلی زیاده.» «بعضی وقتا موسیقی دلخواهشونو گوش می‌ده جون می‌گیرن. راست می‌گم یا چپ؟»

غول مهربان گفت با بی‌اعتنایی گفت: «فضولی زیاد جَوون‌مرگی می‌یاره.»

سوفی گفت: «آها، الان فهمیدم.» و فکر کرد این گفت‌وگو بیش از حد طول کشیده. اگر قرار بود غول او را بخورد، ترجیح می‌داد زودتر این کار انجام شود و بیخودی منتظر نمی‌ماند. این بود که ترسان و لرزان پرسید: «تو چه جور آدمایی رو می‌خوری؟» غول فریاد زد: «من!» و فریادش چنان محکم و پرصدا بود که تنگ‌های شیشه‌ای توی قفسه‌ها جیرینگ جیرینگ به هم خوردند. «من آدم بخوره!؟ من هیچ وقت این کارو نکرد! بقیه، چرا! بقیه هر شب آدم می‌خوره، اما من نه! من یه غول استثنایی هست! من یه غول عجیب و غریب و مهربون هست! من غول بزرگ مهربون هست! من غ. ب. م هست. اسم تو چی هست؟» سوفی که از شنیدن حرف‌های غول شگفت‌زده شده بود و نمی‌توانست آن‌ها را باور کند، گفت: «من سوفی هستم.»

غول مهربان گوش‌هایش را به حرکت درآورد و گفت: «ببین، بعضی وقتا که شب خیلی خیلی ساکت بود و هیچ صدایی نیومد، گوشامو این‌جوری چرخوند.» ـ گوش‌های بزرگش را چرخاند و آن‌ها را به طرف سقف بالا برد ـ و تونست صدای ستاره‌های خیلی خیلی دور که توی آسمون آواز می‌خوونه شنید.» لرزشی غیرعادی و خفیف سراپای سوفی را در بر گرفت. ساکت نشسته بود و منتظر شنیدن حرف‌های غول مهربان بود.

ساعت جادوگری لحظهٔ خاصی است در دل شب که همه، هم بچه‌ها و هم آدم بزرگ‌ها در خواب بسیار عمیقی هستند و همهٔ چیزهای تیره از مخفی‌گاه خود بیرون می‌آیند و تمام دنیا را در اختیار می‌گیرند.