بریده‌هایی از کتاب سهراب سپهری

و خدایی که در این نزدیکی است: لای این شب بوها، پای آن کاج بلند. روی آگاهی آب، روی قانون گیاه.

زمین باران را صدا می زند ، من تو را

رفته بودم سر حوض تا ببینم شاید ، عکس تنهایی خود را در آب ، آب در حوض نبود .

آب را گل نکنیم: شاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی

زمین باران را صدا می زند ، من تو را.

پرده را برداریم : بگذاریم که احساس هوایی بخورد

نیست رنگی که بگوید با من اندکی صبر ، سحر نزدیک است: هردم این بانگ برآرم از دل : وای ، این شب چقدر تاریک است!

دوستانی ، بهتر از آب روان

دوستان من کجا هستند؟ روزهاشان پرتقالی باد!

کجاست جای رسیدن ، و پهن کردن یک فرش و بی خیال نشستن

و نپرسیم کجاییم، بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را.

دوستان من کجا هستند؟ روزهاشان پرتقالی باد!

او و ثانیه ها بهترین کتاب جهان را

به سراغ من اگر می‌آیید، نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من.

زندگی خالی نیست: مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست. آری تا شقایق هست، زندگی باید کرد. در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح و چنان بی‌تابم، که دلم می‌خواهد بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه. دورها آوایی است، که مرا می‌خواند.

سکوت ما به هم پیوست ، و ما ما شدیم .

اهل کاشانم نسبم شاید برسد به گیاهی در هند، به سفالینه ای از خاک سیلک.

چترها را باید بست. زیر باران باید رفت. فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد. با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت. دوست را، زیر باران باید دید. عشق را، زیر باران باید جست.

قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب. دور خواهم شد از این خاک غریب

جهان آلوده خواب است و من در وهم خود بیدار

کجاست هسته پنهان این ترنم مرموز ؟

زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنوناست

من کتابی دیدم ، واژه هایش همه از جنس بلور.

یک نفر آمد کتاب های مرا برد.

چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.

خودم را گم کرده ام.

من قطاری دیدم ، فقه می برد و چه سنگین می رفت . من قطاری دیدم، که سیاست می برد ( و چه خالی می رفت.)

زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

بدی تمام زمین را فرا گرفت.

و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی آید و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست و کتابی که در آن یاخته ها بی بعدند.