بریده‌هایی از کتاب تیک تاک قدم هات

ترکت کردم اما آن‌جا چیزی را جا گذاشته‌ام امانتِ من است نکند خیانت کنی نکند دیگری ببرد ترکت کردم اما آن‌جا تو را جا گذاشته‌ام

آغوشم را باز کرده‌ام اگر نیایی به مترسکی می‌مانم

همچون جنگجویی زخم‌خورده که می‌خواهد برخیزد روی پایی که از یاد برده از دست داده است بازوانم را سخت می‌پیچم گِردِ کسی که رفته از آغوشم

چشمم را بر همه بستم همه‌چیز شبیهِ تو شد

سرگردان‌تر از زمینم مداری ندارم دور از تو دورِ تو می‌گردم

بر همهٔ این کلمات تُف این‌ها شاعرانه نیستند می‌خواهم از تو بنویسم

پیوسته با خطی که بر همه‌چیز کشیدم هزاربار تصویرِ تو را کشیدم

در انتهای هیچ راهی نبودی سفری می‌خواهم بی‌انتها

میان‌مان دیواری نکشیدی برمی‌گردم پیشَت زخمی از میانِ سیم‌های خاردار

پاهای من دو عقربهٔ هرزند زمین‌وزمان را گم کرده‌اند گاهی به عقب برمی‌گردند دنبالِ کسی می‌گردند که بعدها می‌آید

همسایهٔ دیواربه‌دیوارِ منی دیواری بلند بی‌هیچ روزنی

اگر دری میانِ ما بود می‌کوفتم درهم می‌کوفتم اگر میانِ ما دیواری بود بالا می‌رفتم پایین می‌آمدم فرو می‌ریختم اگر کوه بود دریا بود پا می‌گذاشتم بر نقشهٔ جهان و نقشه‌ای دیگر می‌کشیدم اما میانِ ما هیچ نیست هیچ و تنها با هیچ هیچ کاری نمی‌شود کرد

سرانجام روزی در آغوشم می‌گیرد با من درمی‌آمیزد نه نمی‌خواهم خیانت کنم به تو از خاک متنفرم

دستم را بگیر دارم گم می‌شوم دوباره بچه شدم

تبعید به سرگردانی شدم

آغوشم را باز کرده‌ام اگر نیایی به مترسکی می‌مانم

دستِ من نبود ابری انبوه بودم دور و اندوه‌بار فاصله‌ها را چگونه طی می‌کردم قطره قطره تا گونه‌های تو هوا که صاف شد گونه‌ات را نسیمی نوازش کرد دستِ من نبود

عقربهٔ من سال‌ها را شماره می‌کرد دورِ تو می‌گشت گردشی این‌همه طولانی تو را خسته کرد مرا پیر

همچون جنگجویی زخم‌خورده که می‌خواهد برخیزد روی پایی که از یاد برده از دست داده است بازوانم را سخت می‌پیچم گِردِ کسی که رفته از آغوشم

ساعت خوابیده است خواب می‌بیند عقربه‌ها به‌هم رسیده‌اند و آرام‌اند

قرارمان آن‌جاست آن‌جا که هیچ‌کس نیست نه غریبه‌ای نه آشنایی نه تو نه من

بالاتر از سیاهی رنگِ چشمانش بود خطی کشیده بر آن‌چه کشیدم

در انتهای هیچ راهی نبودی سفری می‌خواهم بی‌انتها

چه ولوله‌ای می‌کنند بر خطوطِ حاملِ انتظارِ من نُت‌های گامِ تو می رِ سی

به چشمِ من ماهِ تمام بودی به چشمِ خود دیدم تمام شدی

عقربهٔ من سال‌ها را شماره می‌کرد دورِ تو می‌گشت گردشی این‌همه طولانی تو را خسته کرد مرا پیر دیر شد با آن‌ها رقصیدی

پاهای من دو عقربهٔ هرزند زمین‌وزمان را گم کرده‌اند گاهی به عقب برمی‌گردند دنبالِ کسی می‌گردند که بعدها می‌آید گاهی تلوتلو می‌خورند و جلو می‌روند به او که می‌رسند پیش می‌روند و پس می‌افتند

من خود خدایی بودم تو را ساختم چون به تماشایت نشستم ویران شدم

آغاز و انجامِ داستانِ ما هر دو یکی بود: یکی بود یکی نبود

نمی‌توانم با کلاشنیکُف شعر بنویسم نمی‌توانم با کوکتل‌مولوتُف نقش بزنم روی کاغذ نمی‌توانم با تفنگ... تُف بر تفنگ تُف بر کوکتل‌مولوتُف بر کلاشنیکُف بر همهٔ این کلمات تُف این‌ها شاعرانه نیستند می‌خواهم از تو بنویسم اما تو را با همین کلمات نقش کردند بر زمین