کتاب این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها

آدم‌های کتابْ خوانده هم دروغ می‌گويند

اجازه ندهيد عده‌ای به نام خداوند آستينِ آسمان را در خونِ کبوتران بشويند!

اگر عشق آخرين بهانه بی دليلِ ما نيست پس آمده‌ايم اينجا چه خاکی بر سرمان بريزيم ...؟

يا هيچ ميا، يا تمام بيا ...!

ببين چقدر دروغ گفته‌ايد که سنگ هم می‌ترسد مُهرِ نمازتان شود.

من ديگر مجبور نيستم به دروغ به بعضی‌ها بگويم: - حالم خوب است.

آنجا که تويی، حتما هوا روشن است هنوز

واژه‌ها را ورق بزن، شفا، شفا، شفا ... نزديک است. تو هم بگو اين شفا برسد به دستِ مجروح‌ترين روياها

خودتان همين راه را ادامه بدهيد. رؤياها گاهی شبيه آدم‌ها در شهر پراکنده می‌شوند؛

مگر بفهمد مويه‌های مادرانِ ما از چه می‌گويند از که می‌گويند از کجا می‌گويند ...

من قصه‌ها دارم از اين بی‌راهه، که با نوميدانِ خسته‌اش بسيار گريسته‌ام. همين است که من هرگز از شما نبوده‌ام.

دنيا پُر است از چيزهای خوب چيزهای دلپذير.

زبان عينِ ظلمت است بی‌شرف، ما بايد در نخستين فرصت به روزنامه‌ها اعلام کنيم رئيس جمهورهای جهان مردمِ فقيری هستند هرگز دزدی نمی‌کنند هرگز فحش نمی‌دهند هرگز حرامی نمی‌خورند گاهی اوقات شعر هم می‌گويند و مردم آن‌ها را به جای ما اشتباه می‌گيرند

من ديگر مجبور نيستم به دروغ به بعضی‌ها بگويم: - حالم خوب است.

هر وقت مثلِ مادرم دعايت می‌کنم می‌شنوم دريا آهسته با خودش می‌گويد: - آمين ...!

آنجا که تويی، حتما هوا روشن است هنوز

اگر عشق آخرين بهانه بی دليلِ ما نيست پس آمده‌ايم اينجا چه خاکی بر سرمان بريزيم ...؟

سربازانِ ظلمتِ عُظما آمدند ماه را لنگان لنگان به مَسْلَخ تاريکی بردند اما انگار نه انگار، آسمان اصلاً به روی خود نياورد.   فردا صبح شد خورشيد ... خسته خسته بالا آمد بگويی نگويی انگار گريه کرده بود داشت زير لب می‌گفت: به خدا من مسئولِ بی‌چراغیِ شبِ نبوده‌ام هرگز!

زندانی مُرده وُ زندانبان همچنان باقی است. زندانی مُرده وُ زندان همچنان باقی است.   بشر موجودِ بی‌کاری‌ست. باور کن ...!

وقتی واقعا نمی‌شود، حتما نمی‌شود که ... نمی‌شود!

کاش اين سيگارِ لعنتی را ترک نمی‌کردم، به کارم می‌آمد همين اوقاتِ بی‌شرف!

من برای همين آمده‌ام تا عين از حروفِ الفباء بگذرد به عشق تو تا شين از تولدِ نوشتن بگذرد به عشق تو تا قاف از قوسِ آسمان بگذرد به عشق تو هی دخترِ دلنشينِ حَوّاها!

به شما می‌گويم: او که منتظر است تا از اندوهِ ديگران ... به شادی اندر شود، به شقاوت اندر خواهد شد.

همين‌جا همين الآن وسطِ همين واژه‌ها من بُريده‌ام ...

نمی‌دانم واقعا به بهانه بيداری ... خوابم، يا بيدار مانده‌ام از دردِ اين همه خواب!

به قولِ آقای علی اسفندياری من مولودِ اضطرابِ جهانم، نگرانت می‌شوم گاهی تند تند تماس بگير

می‌خواهم بروم زيرِ پوستِ پروانه پناه بگيرم، به نور ... چه ربطی دارد!

نمی‌دانم واقعا به بهانه بيداری ... خوابم، يا بيدار مانده‌ام از دردِ اين همه خواب!   شاعری هم شد کار ...؟!

هی مادينه هم خويش من، پيشِ من نه کم از تمام، يا هيچ ميا، يا تمام بيا ...!

پيشِ من نه کم از تمام، يا هيچ ميا، يا تمام بيا ...!