کتاب منظومه‌ی بازگشت و اشعار دیگر

چه کسی ما را می‌نویسد چه کسی می‌خواند چه کسی پاک می‌کند.

اتفاقی هستی که نمی‌افتی مگر به دست من و شعرهای من.

اتفاقی هستی که نمی‌افتی مگر به دست من و شعرهای من

ساعت چند بود خدای من آیا ساعت چند بود که مارماهی من به دانش زندگی مبتلا شد

ما چون شهاب رها‌شده‌ای در تاریکی به دنیا می‌آییم و راه افتادن خود را روشن می‌کنیم.

صدای مادر را (بی‌آن‌که لب از لب بگشاید) (او همیشه بی‌سخن از رنج‌ها حرف می‌زد)

ساعت چند بود خدای من آیا ساعت چند بود که نمی‌دانستیم عمر نه تیک‌تاک عقربه‌ها   تاک‌تاک سرخ خاطره‌هایی است که به صورت من روشنی می‌بخشد.

ما چون شهاب رها‌شده‌ای در تاریکی به دنیا می‌آییم و راه افتادن خود را روشن می‌کنیم.

یک، دو، سه آیا زندگی همین بود.   خواهر کوچکم! برای ادامه‌ی بازی دیگر مژه برهم نمی‌گذارم همه ناپدید شده‌اند در تاریکی هم که نمی‌شود کسی را پیدا کرد

نمی‌دانم چه اصراری بود که به دنیا بیاییم بعد بگذارد برود طوری که صدایش را حتا نشنویم.

تاریکی ابرت را دوست دارم که در ستایش روشنی می‌باری رودخانه‌هایت که به سنگ‌ریزه و خارهایم سلام می‌کنند.   دریایت را دوست دارم که فقط برای غرق کردن من آفریدی.

عشق از خود گریختن و در خود ریختن و شکل اول آشنایی   با شکل‌های دیگر زندگی بود

اتفاقی هستی که نمی‌افتی مگر به دست من و شعرهای من.

ما چون شهاب رها‌شده‌ای در تاریکی به دنیا می‌آییم و راه افتادن خود را روشن می‌کنیم.

روز با عصای گلی‌رنگش بر ساقه‌ی نیلوفر ایستاده است و لباس‌اش را از خرده‌ریزه‌ی شب می‌تکاند.

گنجشک‌ها به زبان محلی خود غیبت می‌کنند

از کودکی‌ات بگو مادر! یعنی روزگاری هم‌آشیانه‌ی مرغ‌های دریایی بوده‌ای

به گربه‌ی ایران بگویم استخوان سگی شایسته‌ی نام‌تان نیست

با موریانه نمی‌شود در خانه‌ی چوبی زندگی کرد.

مادر برای چه هر چه درخت می‌نویسم شکل درخت خانه‌ی ما نیست می‌نویسم بام، در و شکل بام خانه‌ی ما نیست پس این الفباها به چه درد می‌خورند چه‌طور بنویسم نارنج تا ترشح نارنج را بر چهره‌ی سردم حس کنم.

در برگ‌های دفترچه‌ی صد‌برگم قلب درخت بریده هنوز می‌تپید

نمی‌دانم چه اصراری بود که به دنیا بیاییم

اتفاقی هستی که نمی‌افتی مگر به دست من و شعرهای من.

و دانستن رازی تلخ بود و مدرسه رازی تلخ بود.

ما چون شهاب رها‌شده‌ای در تاریکی به دنیا می‌آییم و راه افتادن خود را روشن می‌کنیم.

عشق از خود گریختن و در خود ریختن و شکل اول آشنایی   با شکل‌های دیگر زندگی بود آتش‌نشانی که مرا از سرما رهانید و در آتش خود غرق کرد عشق بود که مرا با صورت‌های دیگر من در آینه آشنا کرد.

ما بچه‌ها که نمی‌دانستیم خون پیراهن سربازان واقعی است و گلوله‌ی مشقی ربطی به درس شبانه‌ی ما ندارد.

چه کسی ما را می‌نویسد چه کسی می‌خواند چه کسی پاک می‌کند.

ما چون شهاب رها‌شده‌ای در تاریکی به دنیا می‌آییم و راه افتادن خود را روشن می‌کنیم.

عشق از خود گریختن و در خود ریختن و شکل اول آشنایی   با شکل‌های دیگر زندگی بود