کتاب می‌میرم به جرم آنکه هنوز زنده بودم

می‌میرم به جرم آن‌که هنوز زنده بودم.

سخت است آدم‌برفی سخت است روشنایی روز را دوست داری دل‌دل می‌کنی نکند بیاید.

از گلی که نچیده‌ام عطری به سرانگشتم نیست خاری در دل است.

ژرفاژرف و سرد است دریا چگونه نمی‌ترسد از خود در این تاریکی.

خسته نمی‌شود این سکوت از این‌همه دم فرو بستن؟

تنهایم ـ فرماندهی که لشگر خود را گم کرده است بر کرانهٔ تاریک تاریک که بوی شغال می‌دهد.

بخت یار شما بود کرم‌ها! چکه نور گم‌شده‌ای بر زمین ریخت و با دُم‌تان درآمیخت و این‌گونه که اکنون می‌بینم شب‌تاب نام گرامی‌تان است.

قصه که تمام می‌شود آدم‌ها به کجا می‌روند.

می‌میرم به جرم آن‌که هنوز زنده بودم.

اندوهش چنان است که هر قطره اشکش به دریاچه بدل خواهد شد من همخانهٔ خود سیل را خوب می‌شناسم.

انبوه‌انبوه تاریکی لشگری از برف ـ چه فایده صدای‌شان که به جایی نمی‌رسد.

سنجاقکی که از صدای تو شکل می‌گیرد بر خاک تری می‌نشیند که شعرم از آن می‌روید صدایم کن.

از گلی که نچیده‌ام عطری به سرانگشتم نیست خاری در دل است.

از گلی که نچیده‌ام عطری به سرانگشتم نیست خاری در دل است.

از گلی که نچیده‌ام عطری به سرانگشتم نیست خاری در دل است.

شعر صبحانهٔ زندگی است ناهار گرسنهٔ عاشقی که در صف رویاها مُنتظر بود شام آخر شادی‌ها وقتی که یهودا در ستایش عیسا می‌نوشت.

ای شن تکرار همین چیزهاست زندگی که تو رسم می‌کنی تکرار همین قصه‌هاست. قصه که تمام می‌شود آدم‌ها به کجا می‌روند.

آرام باش باد بهاری آرام باش ببینم که چه می‌شود کرد.

دکان‌ها همان‌اند دغدغه‌ها همان رهگذران همان‌اند که نمی‌شناسم زیبایی امروز از کجا می‌آید شمس من!

قصه که تمام می‌شود آدم‌ها به کجا می‌روند.

می‌میرم به جرم آن‌که هنوز زنده بودم.

ژرفاژرف و سرد است دریا چگونه نمی‌ترسد از خود در این تاریکی.

قاتلان مقتولان قاضیان همه از همین خیابان گذشتند.

یعنی میان این‌همه رویا غرق می‌شوم و دوباره نمی‌بینمش؟

می‌میرم به جرم آن‌که هنوز زنده بودم.

ابر با تمام پیکر خود حرف می‌زند باد با خط بریلش بر گل‌ها ما با واژه سخن می‌گوییم تا پنهان کنیم حرف را در سایهٔ لبخندمان.

دریا بقچه‌ای است که هوا زیر بغل می‌زند و به آفتاب می‌سپارد تا ما فراموش کرده و ابرش بنامیم.

اندوهش چنان است که هر قطره اشکش به دریاچه بدل خواهد شد من همخانهٔ خود سیل را خوب می‌شناسم.

می‌میرم به جرم آن‌که هنوز زنده بودم.

اندوهش چنان است که هر قطره اشکش به دریاچه بدل خواهد شد