کتاب رفقای من

دلم می‌خواست آن سکوت بشکند، سکوتی که جز مرگ‌ها و زندانی شدن‌ها و ناپدید شدن‌ها، روی همهٔ آن نمودهای ناچیز و پیش‌پاافتادهٔ بی‌رحمی و تحقیر روزمره هم سرپوش می‌گذاشت،

زمان نه‌تنها بر آدم‌ها و اعمال و شخصیتشان چیره می‌شود، بلکه در آخر ذات واقعی‌شان را هم آشکار می‌کند.

نیرنگ زمان این است که فریبمان می‌دهد تا باور کنیم همه‌چیز تا ابد ماندنی است و با آنکه هیچ‌چیز پایدار نیست، ما همچنان در رؤیای آن باور به زندگی‌مان ادامه می‌دهیم.

مثل کسی که از دور به‌طرفمان می‌آید و چهره‌اش را وقتی به جا می‌آوریم که دیگر خیلی دیر شده و نمی‌توانیم راهمان را بکشیم و برویم.

هیچ‌کس حق ندارد نامه‌هایت را تنها بخواند

البته هیچ‌وقت نمی‌شود با قاطعیت گفت در دل آدم‌ها چه می‌گذرد، چه در دل خودمان چه در دل آشنایانمان، و شاید مخصوصاً در دل آنها که بهتر از همه می‌شناسیمشان.

«تو را در خیالم تنگ در آغوش می‌کشم

هرچقدر در زندگی‌مان ضعیف، ناچیز، بی‌اهمیت، محدود یا در بند باشیم، باز هم محال است از این دنیا بگذریم و ردی از خودمان بر جا نگذاریم.»