کتاب رفقای من

دلم می‌خواست آن سکوت بشکند، سکوتی که جز مرگ‌ها و زندانی شدن‌ها و ناپدید شدن‌ها، روی همهٔ آن نمودهای ناچیز و پیش‌پاافتادهٔ بی‌رحمی و تحقیر روزمره هم سرپوش می‌گذاشت،

زمان نه‌تنها بر آدم‌ها و اعمال و شخصیتشان چیره می‌شود، بلکه در آخر ذات واقعی‌شان را هم آشکار می‌کند.

نیرنگ زمان این است که فریبمان می‌دهد تا باور کنیم همه‌چیز تا ابد ماندنی است و با آنکه هیچ‌چیز پایدار نیست، ما همچنان در رؤیای آن باور به زندگی‌مان ادامه می‌دهیم.

البته هیچ‌وقت نمی‌شود با قاطعیت گفت در دل آدم‌ها چه می‌گذرد، چه در دل خودمان چه در دل آشنایانمان، و شاید مخصوصاً در دل آنها که بهتر از همه می‌شناسیمشان.

مثل کسی که از دور به‌طرفمان می‌آید و چهره‌اش را وقتی به جا می‌آوریم که دیگر خیلی دیر شده و نمی‌توانیم راهمان را بکشیم و برویم.

هیچ‌کس حق ندارد نامه‌هایت را تنها بخواند

هرچقدر در زندگی‌مان ضعیف، ناچیز، بی‌اهمیت، محدود یا در بند باشیم، باز هم محال است از این دنیا بگذریم و ردی از خودمان بر جا نگذاریم.»

«تو را در خیالم تنگ در آغوش می‌کشم

«هیچ‌کس نمی‌تواند مدتی مدید نقاب بر صورتش بزند، چراکه ذات واقعی‌اش سرانجام آشکار خواهد شد.»

آدمیزاد به هر چیزی چنگ می‌زند، وگرنه زندگی برایش غیرقابل‌تحمل می‌شود

بیشتر روزهایم را در کتابخانه می‌گذرانم چون وقتی توی کتاب‌ها غرق می‌شوم اعصابم آرام می‌گیرد

کتاب، هر جای جهان که باشد، یک بو می‌دهد.

همدیگر را بغل کردیم و من، مثل بزرگسالی که می‌خواهد به کودکی بفهماند زمان می‌گذرد و این لحظات ماندنی نیستند، به او گفتم: «تو این دنیا همه‌چی موقتیه، می‌گذره.»

رفاقت را، پاس می‌داشتم به جان اگر می‌دانستم که چنین زودگذر است اگر می‌دانستم که چنین زودگذر است پاس می‌داشتم به جان، رفاقتمان را

«وحشتناک نیست که زندگی همین‌جوری ادامه داره؟ همین‌طور بی‌وقفه می‌ره و می‌ره و می‌ره.» گفتم: «وحشتناکه و زیبا.»

در ده سال اولی که لندن زندگی می‌کردم مصطفی صمیمی‌ترین رفیقم بود. گاهی پیش می‌آمد که در سکوت کنار هم می‌نشستیم و من گمان می‌کردم دقیقاً می‌دانم در دلش چه می‌گذرد؛ منظورم فقط افکار و عقایدش نیست، عمیق‌ترین احساسات درونی‌اش هم همین‌طور، انگار می‌دانستم چه حسی دارد جای او باشم.