بریده‌هایی از کتاب هوای دوستی

در دنیای واقعی و در تجربهٔ زیستهٔ ما آدم‌های معمولی، دوستی‌ها اغلب گسسته و ناتمام‌اند و مطابق آن انگارهٔ کمابیش تداوم‌یافته در ادبیات و فلسفه پیش نمی‌روند. دوستی‌ها رنگ می‌بازند، از قواره می‌افتند، گسسته می‌شوند یا به حاشیه می‌روند. با این حال، بسیاری از دوستی‌ها دقیقاً در همین شکل‌های ناقص و پاره‌پاره دوام می‌آورند و تکیه‌گاه دوام آوردنِ ما می‌شوند. چنین دوستی‌هایی نوشدارو نیستند اما التیام‌بخش‌اند. دریچه‌ای به جهان‌های دیگر می‌گشایند و نشان‌مان می‌دهند که در ناتمامی و نابسندگیِ خودمان تنها نیستیم.

فقدانِ دوست تمامِ هستی را رنجور می‌کند چرا که دوستی، حتی دوستی دو نفر، تمام جهان را در خود می‌آفریند و، همان‌طور که هانا آرنت قرن‌ها بعد از گیلگمش گفته، رد و نشانش هرگز از جهان زدوده نمی‌شود. دوستی آن پیوند غریبی است که اجزای جهان را کنار هم نگه می‌دارد؛ همان چیزی که جهان را جهان می‌کند.

«دوستی چنان خوب است که زندگی بدون دوست را هیچ‌کس نمی‌خواهد»

دوستیِ بیرون از زمان محال است. زمان‌مندی مادهٔ خامِ دوستی است. با این حساب، ستیز با پایان‌پذیری و فنا یعنی ستیز با دوستی

ماجراجویی، مانند دوستی، فورانی است که مرزهای قلمروِ شناخته‌شده و آشنای ما را جابه‌جا می‌کند. ماجراجوییْ جهان پیرامون‌مان را فراخ‌تر می‌کند

مسئلهٔ دوستی همین امکانِ بیرون رفتن از جهان خود یا، به عبارت دیگر، همین اشتیاق به غرابت است؛