بریده‌هایی از کتاب شهر و دیوارهای نامطمئنش

تکه‌ای از قلبم را فقط برای تو کنار می‌گذاشتم.

هرچند همیشه بخشی از وجودم را درونم پنهان نگه می‌داشتم، تکه‌ای از قلبم را فقط برای تو کنار می‌گذاشتم.

اما آن آفتاب انگار هرگز نتابید.

«حس می‌کنم یه رشته‌ای ته قلبم هست که گره‌گره و درهم‌پیچیده می‌شه. نمی‌تونم از هم بازش کنم. هر چی بیشتر تقلا می‌کنم که گره‌هاش رو باز کنم، کورتر و پیچیده‌تر می‌شن.

«توی رختخواب موندم و ملافه‌ها رو روی سرم کشیدم. می‌خواستم جوری گم‌وگور بشم که هیچ ردی ازم باقی نمونه.

امیدوارم روزی برسه که بهتر بشم، که آفتاب از بین ابرها بتابه و بتونم نامهٔ قشنگ و بلندبالایی با جوهر خودنویس عزیز قدیمی‌م واسه‌ت بنویسم.

هرچند شاید بخشی از درونم را هرگز پیش دیگران رو نمی‌کردم. مثل این بود که خطی فرضی روی زمین کشیده بودم و نمی‌خواستم دیگران از آن عبور کنند.

انگار هزاران رشتهٔ نامرئی با ظرافت تمام وجودت را به قلبم پیوند می‌دادند.

از نظر من زمان واقعی ـ زمانی که پشت دیوارهای قلبم مدفون شده بود ـ کاملاً از حرکت ایستاده بود. حس می‌کردم سی سال گذشته فقط صرف پر کردن خلأهای وجودم شده بود.

باید خلأهای وجودم را با چیزی پر می‌کردم و بنابراین با هرچیزی که جلوی چشمم بود پرشان کردم.