بریده‌هایی از کتاب داستان های رمی

در روزهای پس از مرگِ کسی حتی نفس خودت، سایهٔ خودت هم تکان‌دهنده است. همه‌چیز تا مدتی نادخل و ناپسند می‌نماید.

«اصلاً دلم نمی‌خواد توی هیچ استخری شنا کنم.» «چرا؟» «توی آبش زندگی نیست.»

ولی آن پسر ساده و آسیب‌پذیر پسرم نبود: خودم بودم، یا، بهتر بگویم، پسرم نسخه‌ای از من بود که هیچ‌وقت اجازه نداده بودم شکل بگیرد، نادیده‌اش گرفته بودم، راهش را بسته بودم نسخه‌ای که حتی بی‌این‌که اصلاً وجود داشته باشد شکستم داده بود.

بعد یاد خاطرهٔ قدیمی مضحکی افتادم مربوط به پیش از آشنایی با زنم. هر هفته می‌رفتم استخر و هر هفته لب استخر دختری به من لبخند می‌زد و سلام می‌کرد. در همان مسیری که من شنا می‌کردم شنا می‌کرد. تا چند ماه، تمام هفتهٔ من حول آن دیدار کوتاه لب استخر می‌گذشت، تا جایی که حتی یک روز تا رختکن دویدم که مبادا رفته باشد. هیچ‌وقت دربارهٔ هیچ‌چیز حرف نزدیم. فقط می‌گفت شنای خوبی داشته باشید، یا همچو چیزی. ولی هربار که نگاهم می‌کرد و چیزی می‌گفت حس می‌کردم انگار مرکز دنیای او هستم. تا چند ماه به همین شکل با هم روبه‌رو شدیم، بعد دیگر پیداش نشد. چند ماه بعد با زنم آشنا شدم ولی آن اوایل، توی رخت‌خواب، چشم‌ها و لبخند این شناگر را مجسم می‌کردم. همین.

با ته‌مایه‌ای از حسرت فکر می‌کند هر تلاشی، حتی هر لذتی در زندگی، هر هدفی که تحقق پیدا می‌کند، و هر خاطره‌ای، فقط یک لحظه دوام دارد، درست مثل آب که خودش را به ساحل می‌کوبد و اثری آنی به جا می‌گذارد که مثل نمودار ضربان قلب روی مانیتور، هیچ‌وقت کاملاً یکسان نیست.

عمیق‌ترین خاطرات ما شبیه ریشه‌های بی‌پایانی است که عکس‌شان در رود می‌افتد، بازتابی که انتها ندارد. بااین‌حال، هر داستانی، مثل هر زندگی، فقط مدتی دوام می‌یابد.

چه‌قدر باید زندگی کنیم تا یاد بگیریم چه‌طور زنده بمانیم؟

بیش‌تر از هر چیز از بی‌هوشی می‌ترسد، خیلی می‌ترسد. نه از بی‌حسی موضعی توی مطب دندان‌پزشک یا با ایپدورال، بلکه از بی‌هوشی کامل می‌ترسد: برای مدتی نبودِ مطلق هر جور فکر، رؤیا، حس. این‌که فقط جسم باشد، ناتوان از واکنش به چیزی.