بریده‌هایی از کتاب انقلاب قندی

اگر می‌توانستید گلوکز را بچشید، متوجه می‌شدید که مزهٔ شیرینی دارد ولی گیاهان سوای این کارها مقداری از گلوکزشان را به یک مولکول خیلی شیرین به نام فروکتوز تبدیل می‌کنند که حدود ۳/۲ برابر شیرین‌تر از گلوکز است. گیاهان همهٔ فروکتوز را در میوه ذخیره می‌کنند که می‌شود سیب، توت‌فرنگی، انبه و میوه‌های دیگر که از شاخه‌ها آویزان می‌شوند. هدف این است که هر حیوانی از کنار گیاه رد شد دلش بکشد و یک گاز بزند. حال سؤال این است که چرا؟ چون بذر گیاه در دل میوه‌هایش پنهان است. این یک راه تکثیر است چون گیاهان امید بسته‌اند که حیوان میوه را بخورد و بذر توی دل حیوان جا خوش کند تا سرانجام یک جایی از تنش دربیاید و این‌جوری دامان انتشار گیاه گسترده‌تر شود و امکان بقایش بالا رود.

بیش‌تر فروکتوز گیاه همین‌جوری استفاده می‌شود ولی مقداری هم به یاری آنزیم دیگری برای مدتی به گلوکز می‌چسبد. نتیجه‌اش تولد مولکول دیگری به نام ساکاروز است که به گیاه کمک می‌کند انرژی را بیش‌تر ذخیره کند چون مولکول آن از مجموع حجم مولکول‌های فروکتوز و گلوکز کوچک‌تر است و این‌جوری انرژی بیش‌تری در جای کم‌تری جا می‌گیرد. ساکاروز برای گیاهان یک راهکار عالی موقتی است ولی برای ما معنایی بس گسترده‌تر دارد. ما هر روز از آن استفاده می‌کنیم ولی نام دیگری برایش انتخاب کرده‌ایم: قندوشکر.