بریده‌هایی از کتاب جاه طلبی اخلاقی

«من نمی‌توانم باور کنم که هدف زندگی "شاد بودن " است. از نظرِ من، هدف زندگی مفید بودن، مسئول بودن، محترم بودن و دل‌رحم بودن است. قبل از هر چیز باید مهم باشید: به چشم بیایید، عقیده داشته باشید و چنان تفاوتی رقم بزنید که ثابت کند شما هم در این دنیا زیسته‌اید.» لئو روستن، نویسنده (۱۹۰۸-۱۹۹۷)

«مردم ممکن است تمام زندگی‌شان را صرف بالا رفتن از نردبان موفقیت کنند و زمانی که به بالای آن رسیدند، متوجه شوند که نردبان را به دیوار اشتباهی تکیه داده‌اند.»

«هرگز در این مسئله تردید نکنید که یک گروه کوچک از شهروندان متفکر و متعهد می‌توانند جهان را تغییر دهند. در اصل تنها چیزی که تابه‌حال جهان را تغییر داده همین بوده است.»

جاه‌طلبیِ اخلاقی با یک درک ساده شروع می‌شود: شما تنها یک زندگی دارید. زمانی که بر روی زمین برای شما باقیمانده است، باارزش‌ترین دارایی شماست. نمی‌توانید زمان بیشتری برای خودتان بخرید و هر ساعتی که سپری می‌کنید، برای همیشه از دست می‌رود. یک مسیر شغلیِ تمام‌وقت حدوداً شامل ۸۰ هزار ساعت کار، یا ۱۰ هزار روزِ کاری، یا ۲ هزار هفتهٔ کاری می‌شود. اینکه چطور این زمان را سپری می‌کنید، یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های اخلاقی زندگی‌تان است.

بیشتر انسان‌ها مثل گلهٔ حیوانات هستند. ما همان کاری را می‌کنیم که به ما یاد می‌دهند، هر چیزی در دستمان می‌گذارند می‌پذیریم، هر چیزی که به ما بگویند حقیقت دارد باور می‌کنیم. شاید احساس آزادی کنیم ولی باز هم به مسیری می‌چسبیم که همسو با نوع زندگی‌مان است.

متوجه می‌شوید که دو نوع «دانستن» وجود داشت. شما می‌توانید چیزی را بدانید و برای آن کاری انجام دهید. یا می‌توانید چیزی را بدانید و رویتان را برگردانید و از پیامدهای چیزی که می‌دانید حقیقت دارد بترسید.

«اینکه انتخاب می‌کنی یک مخالف باشی، خیلی راحت ممکن است نتیجهٔ "چند تصمیم کوچک که گرفته‌ای باشد"؛ مثلاً اینکه در رژهٔ روز اول ماه می شرکت نکنی، یا سرود حزب را نخوانی. پس از آن، یک روز می‌بینی که به‌طرز برگشت‌ناپذیری در طرف دیگر ایستاده‌ای. این فرآیند بیشتر وقت‌ها شامل الگوها هم می‌شود. افرادی را می‌بینی که تحسینشان می‌کنی و دوست داری شبیه آن‌ها باشی. حتی ممکن است انگیزه‌ات "خودخواهانه" باشد. دوست داری کاری برای خودت انجام دهی، به خودت احترام بگذاری.»

اگر می‌خواهید جهان را تغییر دهید، اینکه آیا «مناسب این کار هستید» و ویژگی‌های شخصیتیِ خاصی دارید مهم نیست. مهم نیست چه کسی هستید؛ مسئله این است که به چه کسی می‌توانید تبدیل شوید. شما چون آدم خوبی هستید، کار خوب نمی‌کنید. با انجام کارهای خوب، آدم خوبی می‌شوید.

آن‌هایی که به یهودی‌ها کمک کردند نتوانستند رویشان را برگردانند. باور داشتند که می‌توانند تفاوتی رقم بزنند. به خودشان به چشم تماشاگرانی صِرف یا چرخ‌دهنده‌های یک دستگاه نگاه نکردند، بلکه خود را آدم‌هایی صاحب‌اختیار در نظر گرفتند که می‌توانند انتخاب کنند و کار درست را انجام دهند. آن‌ها این پرسش را از خودشان پرسیدند: اگر کاری نکنم، می‌توانم با این قضیه کنار بیایم؟

باید باور داشته باشید که می‌توانید تفاوتی رقم بزنید. روان‌شناسان از چیزی به نام کانون کنترل داخلی صحبت می‌کنند؛ این حس که شما مسئول زندگی خودتان هستید. بسیاری از قهرمانان مقاومت، کودکانی بااراده بودند.

نیدر به مخاطبان جوانش گفت: «حدود ۲۵۰۰ یا شاید ۳۰۰۰ هفته برایتان باقی مانده است.» این دانشجویان جوان می‌خواستند با بقیهٔ زندگی‌شان چه کنند؟ یک روز با چه حسی به کارنامهٔ حرفه‌ای خود نگاه می‌کردند؟

تاریخ سرشار از آرمان‌گراهایی با نیت‌های خوب است که دستاورد اندکی داشتند و مشکلاتی که می‌توانستند برطرف کنند، بدتر از قبل شده است.

مهم نیست چه فکری می‌کنید یا چه حرفی می‌زنید؛ مهم این است که چه کاری انجام می‌دهید تا پنجرهٔ اورتون را کمی جابه‌جا کنید و در نبرد علیه بی‌عدالتی پیروز شوید. عدم سازگاری شاید الهام‌بخش باشد، اما همچنین می‌تواند باعث گیر افتادن در دام خودنمایی شود.

«اینکه فکر کنی خیلی مهم هستی، و تو کسی هستی که می‌توانی همه‌چیز را تغییر دهی واقعاً حس خوبی دارد. ولی باید به واقعیت برگردی و بپذیری که برای به سرانجام رساندن کارها به یک گروه نیاز داری. به یک جامعه نیاز داری.»