بریده‌هایی از کتاب درس و داستان

امام صادق (ع) فرمود: خدای مهربان، روزیِ مردم را در جاهایی قرار داده که فکرش را هم نمی‌کنند

اگر خدای تبارک‌وتعالی ضامن روزی انسان است، غصّه چرا؟ اگر روزی معیّن و معلوم است، حرص چرا؟ اگر حساب حق است، جمع‌کردن و اندوختن مال دنیا چرا؟ اگر ثواب حق است، تنبلی چرا؟ اگر خدا عوض می‌دهد، بخل چرا؟ اگر کیفر کردار نکوهیده و زشت، آتش خشم الهی است، گناه چرا؟ اگر مرگ حق است، بی‌خیالی و عیاشی چرا؟ اگر خدا می‌بیند، فریبکاری چرا؟ اگر دشمن، شیطان است، غفلت چرا؟ اگر عبور از صراط حق است، خودپسندی چرا؟ اگر همه‌چیز در دست خدا و به‌فرمان اوست، اندوه چرا؟ و اگر دنیا فانی است، اعتماد کردن و دل بستن به آن چرا؟

ترس و اندوه و دغدغه هم‌زاد بشر است. کودکی که یتیم می‌شود می‌ترسد، غصّه می‌خورد، دل‌شوره دارد؛ زیرا کسی را ندارد که در هنگام ترس و اندوه به او پناه ببرد، امّا کودکی که پدر دارد، مهربانی پدر را دیده و لمس کرده است؛ نمی‌ترسد، غمی ندارد و دل‌شوره نمی‌گیرد. خدا، قطعاً، از پدر و مادر ما مهربان‌تر است؛ زیرا اوست که همه مهربان‌های عالم و مهربانی‌های آن را به ما هدیه کرده است، اوست که گنجینه‌های بی‌پایانی از مهر و محبّت مانند پدر و مادر را برای ما آفریده است. اوست که از همه مهربان‌ها مهربان‌تر است! و کسی که خدا را دارد چه غم دارد؟

-نامه‌های ما برای خدا سلیمان بن جعفر جعفری می‌گوید: از موسی بن جعفر شنیدم که از پدران خود روایت کرد که امیرالمؤمنین علی‌بن ابی‌طالب به مردی برخورد کرد که سخنانی بیهوده می‌گفت. فرمود: فلانی! تو به دست دو فرشته‌ای که اعمال تو را می‌نویسند نامه‌ای برای خدایت می‌نویسی؛ چیزی بگو که به دردت بخورد و سخنان بیهوده را رها کن!

ایجاد تعادل در جامعه و میان مردم در نگاه مولا علی از بخشندگی بهتر است؛ زیرا باعث می‌شود همه‌چیز سر جای خودش باشد. جامعه نامتعادل، قطعاً، دچار فروپاشی می‌شود حکومت‌های نامتعادل بی‌تردید از بین می‌روند و این مفهوم فرمایش رسول گرامی اسلام است که: «الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم».