بریده‌هایی از کتاب گوگرد

نمی‌دانم این شهر چه سرما آورده که این جور شده‌ایم.

جاودانه که باشی انگار توی یک خواب بی سر و تهی که فقط گاهی ازش بیدار می‌شی. اطرافت را بو می‌کشی می‌بینی بوها همان بوهاند اما همه چیز عوض شده.

اصلا بوی این مرد طوری‌ست که هر سگی می‌فهمد توی همین یک زندگی اندازهٔ چند تا زندگی زجرکشیده و زجرش را توی همین تن لهیده جا کرده.

واسه همین همه می‌زان. قراره بعدیا بهتراز قبلیا بشن. قراره چیزایی که اونا نفهمیدن رو بفهمن. ولی این‌جوری نیست. دور و برت رو نگاه کن. وضعمونو ببین.

من حاضرم شرط ببندم که نود و نه درصدشون از آزادی می‌ترسن. آدم شی نیست که یکی تفنگ به دست بیاد آزادش کنه. فقط خود آدمه که می‌تونه از درون بندهاشو پاره کنه.

- یه دردایی هست که نمی‌شه دلیل‌شونوگفت ولی آدم هرجور بشه واسه‌شون یه راه تسکین پیدا می‌کنه. شما دیگه حتما شنیدین؟ دردهایی هست که مثل خوره روح رو می‌خورن.

کلید فهم جهان دیگه، درک همین جهانه میرزا. کیمیاگر باید قبل هرکار دو سوراخ بستهٔ روی صورتش رو باز کنه و چیزهایی که اطرافش اتفاق می‌افته رو خوب ببینه تا بتونه با دیدن نشونه‌ها، اون چیز نادیدنی رو ببینه.

مادرم شکل یک ماده گرگ خاکستری وحشی از توله‌هاش مواظبت می‌کرد. همه چیز را همان جوری نشان‌شان می‌داد که بود و بعد ول‌شان می‌کرد روی این زمین همان جوری که بود. سخت. وحشی. رها.