بریده‌هایی از کتاب گوگرد

نمی‌دانم این شهر چه سرما آورده که این جور شده‌ایم.

اصلا بوی این مرد طوری‌ست که هر سگی می‌فهمد توی همین یک زندگی اندازهٔ چند تا زندگی زجرکشیده و زجرش را توی همین تن لهیده جا کرده.

جاودانه که باشی انگار توی یک خواب بی سر و تهی که فقط گاهی ازش بیدار می‌شی. اطرافت را بو می‌کشی می‌بینی بوها همان بوهاند اما همه چیز عوض شده.

واسه همین همه می‌زان. قراره بعدیا بهتراز قبلیا بشن. قراره چیزایی که اونا نفهمیدن رو بفهمن. ولی این‌جوری نیست. دور و برت رو نگاه کن. وضعمونو ببین.